Wow, wat is er allemaal gebeurd de afgelopen dagen. Op het moment van schrijven zit ik op het vliegveld van Madrid, wachtend op de volgende vlucht. Even tijd om bij te praten.
Laat ik beginnen met het allerbelangrijkste! De tussenstand van de Actie voor Stichting Jarige Job staat inmiddels op €2051,-. Ontzettend bedankt allemaal! Dit betekent dat 58 en een half kind een verjaardag kan vieren, kan trakteren en kadootjes krijgt🥳 Dat mogen er natuurlijk nog veel meer worden dus als je nog wat statiegeld over hebt😜…de link staat onderaan, mocht je geen zin hebben verder te lezen.
De Camino…
Mijn plan was deze keer niet te schrijven. Ik was erg moe voor vertrek en verlangde heel erg naar rust. Even bij mezelf inchecken en de tijd nemen weer goed in verbinding te komen met het stemmetje van binnen. Die is hier en daar nog wel eens bescheiden geweest de laatste tijd dus ben benieuwd wat het me te vertellen heeft. 😉
Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan dus branden de woorden in mijn vingers waardoor ik toch weer met mijn WordPress app open zit. Bij deze, ik ga er dit keer geen druk op leggen voor mezelf dus mocht het bij dit blog blijven weet dan dat alles goed met me gaat maar ik gewoon geen zin heb, zo simpel kan het leven zijn😂
Waar ga ik beginnen… ik ben hyper de pieper want wat waren de afgelopen 24 uur geweldig!!!
Gisteren (2 juni) stapte ik om 06.50 uur in de trein richting Schiphol. Half 10 ging mijn vlucht naar Madrid. De avond ervoor was ik tot midden in de nacht bezig geweest met inpakken en opruimen. Echt, dit was de meest chaotische, slechtst voorbereidde Camino ever. Nooit helemaal mijn ding maar dit overtrof alle 9 Camino’s hiervoor. Maar ook dit keer lukte het weer en liep ik happiedepeppie met mijn vertrouwde backpackie de deur uit.
Neeeee, stop, even iets verder terug nog, Vorig jaar wist ik het zeker, het was voorlopig wel klaar met die Camino’s. Ik had een geweldige reis van 6 weken gemaakt, prachtige afsluiting, tijd voor iets nieuws. Iets wat ik al een paar jaar zeg alleen was het nu zeker. Maar he, uiteindelijk is niks zeker in het leven… Dus daar komt nummertje 10 aan. Bizar hoe snel de tijd gaat. In 2018 zette ik de eerste onwetende stappen richting Santiago. Dat verhaal ken je inmiddels wel en anders moeten we maar een keertje appen.
Ik voelde weinig motivatie en inspiratie om een route te kiezen en besloot daarom die van vorige jaar weer te doen, de Camino Frances. Niet helemaal, een kilometer of 500. Werd ik er blij van, mwahhh, maar ik had vooral geen zin om er over na te denken. Het was prima, niet meer, niet minder en doorrrr… Vlucht boeken en de rest zie ik wel, was mijn idee.
En toen was het een paar dagen voor vertrek. Super mooi weer en mijn vuurtje ging branden. De zee riep… Linnieeeeee linnieeeee… je hebt de lokroep vast ook gehoord. Nu ben ik van nature een enorm volgzaam type (pompidompiedom😇🙈) dus ging ik nog eens serieus mijn plan, lees: geen plan, overdenken. Het duurde precies 3 seconde totdat ik Ryanair ingetikt had. Er was een officieel idee geboren! 2 Juni naar Madrid want die was tenslotte al geboekt, 3 Juni om 17.30 uur door naar Porto voor de kustroute. Iets minder kilometers wandelen dus een eerdere aankomst in Santiago. Daar waarschijnlijk een weekend mijn aankomst vieren met de gebruikelijke ritueeltjes. Vervolgens kan ik het nog met 4 dagen richting Finisterre verlengen mocht ik nog niet uitgewandeld zijn of heerlijk een paar dagen strandvakantie als afsluiting . Last minute komen toch vaak de meest creatieve leuke ideeën.
Tot zo ver de making-of…
Vliegveld Madrid 2 Juni 12:30 uur:
Daar stond ik, voetjes op Spaanse bodem. En nu? Eerst een kop koffie om een plan te bedenken. Ik had zondag een hostel geboekt in het centrum van Madrid. Nu was de keuze uber nemen of iets ingewikkelder doen en met de metro gaan. Je raadt het al, het werd het laatste. Terwijl ik de Uber standplaats voorbij liep richting Metro bedacht ik me waarom toch moeilijk doen als het zo makkelijk kan. Maar eenmaal tussen al die druk pratende mensen in de volgepropte metro voel ik me zo gelukkig. Ik weet precies waarom dit soort keuzes, het geeft me het ultieme gevoel van vrijheid wat zo belangrijk voor me is.. Ik kijk om me heen en zie al die mensen in hun gewone dagelijkse leven zoals wij dat thuis ook hebben en toch voelt het zo anders. Ik voel anders…
Mijn Spaans komt niet verder dan hooguit 3 woorden en het Engels van veel Spanjaarden is niet zo heel best toch vind ik het leukste van alles om de weg te vragen. Het is meer een manier van contact maken, wat sowieso fijn was met 3x overstappen. Onze wereldtaal is uiteindelijk toch een oprechte lach en oogcontact.
En zo liep ik een uurtje later het metrostation uit, de hitte van de stad tegemoet. Want yep, het was heet! De temperatuur op het bord van de apotheek gaf 33 graden aan. Best warmpies met een fleecevest, lange broek en rugzak. Helemaal prima, al droeg ik een skipak, ik was er!
24 uur Madrid, die zou ik goed gaan benutten! Al jaren staat het leren dansen van de Flamenco op mijn wensenlijstje. Dat het me voornamelijk om die jurk te doen is, is bijzaak. Nu denk ik niet dat er ergens een spoedcursus te vinden was (anders had ik het gedaan natuurlijk 😜) dus had ik een front row kaartje gekocht voor een show om 19.30 uur. De rest van de middag wat rond geslenterd , op een terras geproost op deze reis waar ik werd getrakteerd op 4 enorm knappe politieagenten die stoer met zonnebrillen en gespierde lijven (oké focus..) tegenover mijn tafeltje een broodje gingen kopen. Degene die op insta de grappige reel van dezelfde strekking voorbij heeft zien komen heeft een beeld.
Terug naar het verhaal… de flamenco show was in een prachtig gebouw, zowel van buiten als van binnen. Bij binnenkomst werd een glas sangria aangeboden wat me nog een beetje extra in de stemming bracht, al was dat niet echt nodig ik had er zoveel zin in.
Daar zat ik, aan een tafeltje vooraan wachtend tot deze droom werkelijkheid werd. Het was donker in de zaal dus niemand die zag dat er een dikke vette traan over mijn wang liep. Niet van verdriet maar mijn god, wat was ik dankbaar voor dit moment.
Geweldige muzikanten en prachtige danseressen. Jurken om van te dromen, de passie van de dans…zal niet helemaal los gaan op al het moois, soms zegt een foto meer dan woorden dus als je het leuk vindt, check dan even onderaan dit verhaal de plaatjes.
Anderhalf uur later stond ik weer buiten. 21.00 uur dus nog lang geen bedtijd (al hakte de 4 uurtjes slaap van die nacht er stiekem best wel in). Zwarte Paella, dat was mijn volgende goal! Dit had ik nog nooit gegeten en heel benieuwd naar. Eigenlijk omdat ik me niet voor kon stellen dat het lekker zou zijn. Rijst met inktvis inkt. Even overleg met ChatGPT wat hiervoor de goede plek in Madrid Centrum is, als je er dan voor gaat dan ook wel bij de beste. Kwartiertje lopen, goed te doen. Helaas was er geen plek en een wachttijd van een half uur. Dan toch maar wat anders. Nog met de deurknop in mijn hand bedacht ik me. ‘Ja, count me in señorita’! Uiteindelijk was er na 10 minuten een tafeltje vrij. Ik was er op voorbereid dat het nog minimaal drie kwartier zou duren voordat het klaar zou zijn, ook geen probleem, hoort tenslotte allemaal bij de ervaring.
En een ervaring was het… het was heeeeeerlijk!! De wijn erbij ook trouwens.
Over the moon gelukkig liep ik door de inmiddels donkere stad naar ‘huis’. Niet dat ik me ook maar een moment onveilig voelde maar mocht er één of andere idioot voorbijkomen dan zou diegene door mijn enorme big smile alle slechte intenties vergeten. Ik gaf nog net geen licht.
Deel 2 van Madrid zal ik wat korter houden. Mijn Caminovriend van 2018 heeft een aantal jaar in Madrid gewoond en appte me gisteren wat hotspots door. Fijn want dat maakte dat er een concreet doel was vandaag, the Fountain of the Fallen Angel. Voor de Spaanse benaming moet je even googlen, dit is zijn info.
In een schattig koffietentje naast het hostel eerst een cappuccino en de appjes lezen die in groten getale binnen waren gekomen. Thanks allemaal! Helaas ook een heel verdrietig berichtje wat me des te meer het besef geeft dat we van iedere dag moeten, nee, mogen genieten!
In Santiago zal een extra kaarsje branden🙏🏼
De weg vervolgde naar een mooie park. Op een bankje met uitzicht op het Engelenbeeld zat ik een beetje te mijmeren… hoe vaak houden we ons in het leven bezig met dingen of situaties waar we geen energie van krijgen (uitzonderingen daar gelaten). Ik dacht aan een aantal van dit soort energie lekjes, één daarvan is mensen die zeuren om het zeuren.. ik ga daar slecht op. Overal iets negatiefs van kunnen maken, moeilijk doen om totale onbenulligheden (in mijn ogen) of die energie lijken te halen uit ellende van anderen. Begrijp me niet verkeerd, we hebben allemaal onze mindere momenten, soms is het best lekker om even te zeuren, maar bij sommige lijkt het een manier van leven. Daar word ik echt heel moe van. Misschien is het daarom ook zo lekker om op reis te zijn, de meeste gesprekken gaan langs me heen.
Lekker opbeurende interne gesprekjes wel hè 🙃met een voornemen, want ik zit daar natuurlijk niet om een potje te gaan zitten te lopen te klagen. De gezette intentie is om me nog minder te verbinden met dit soort gesprekken. Het leven is veel te mooi en tegelijkertijd al moeilijk genoeg.
Terwijl ik het park uitliep was ik aan het puzzelen welke metro’s ik moest hebben naar het vliegveld. Dit zou ongeveer een uurtje reistijd zijn. Twee dames spraken me in het Engels aan maar aan het accent hoorde ik al dat we landgenoten waren. Ze vroegen waar de bus naar het vliegveld stopte? Wat een mazzel, er gaat dus ook een rechtstreekse bus die in 30 minuten voor de deur van het vliegveld stopt. Aan mij hadden de dames dus verder niks maar ik wel aan hen! Een leukerd ratelde in rap Spaans tegen mij waar we heen moesten, er vanuitgaande dat ik uit Spanje kwam. Ik begreep zijn wild gebarende uitleg dus ik zei heel interessant 10x Si si… en voilaaaaa dankzij deze ‘toevallige’ ontmoeting was er ineens meer dan genoeg tijd voor een koffietje en een tostada avocado.
Ik ben van Madrid gaan houden en ga zeker een keer terug, zonder wandelschoenen en Camino kloffie maar met hakken en leuke jurk. Wie weet zie je dan toch ineens een Flamencofilmpje van mij voorbij komen.💃🏻
Tussen het schrijven door hobbel ik achter de hele meute aan omdat er blijkbaar omgeroepen was dat er een gate wissel was, is de boarding achter de rug en zit ik op rij 2c in het vliegtuig. Je raadt wel wie er straks als eerste buiten staat op weg naar de metro🎉
*Telefoon is weer van vliegtuigmodus en sta inmiddels bij de Uberstandplaats. Er blijkt een staking bij het openbaar vervoer te zijn en stiekem vind ik het best lekker dat ik het mezelf even onvrijwillig makkelijk maak.
Nu moet er eigenlijk nog verteld worden dat ik ook dit jaar weer steentjes mee zal dragen maar van niet willen schrijven naar een half boek is misschien net even to much😜 voor wie het nog van andere jaren kan herinneren, laat het me gerust weten als ik er eentje voor jou mag vinden. Anders later meer hierover of check komende dagen mijn insta happycamino_linda.
Morgen gaat het echte werk beginnen. Het heeft even wat opstart nodig gehad maar ik heb er heel veel zin in. Benieuwd wat deze keer gaat brengen.
Alles is goed, the Camino provides♥️
Behalve de donaties… daar ben jij dan weer voor nodig😉
https://www.kominactievoorjarigejob.nl/fundraisers/linda-prooi
Liefs,
Linda
HAPPY CAMINO home 