Yes, itās my Birthday! Vandaag ben ik zelf de Jarige Job. 53 kaarsjes op de (ingebeelde) taart.
My goddd, time flies en zoals met alle clichƩs klinkt ook deze afgezaagd, maar ik voel werkelijk geen verschil met 25 jaar geleden.
Aan de buitenkant is wel eea veranderd, van binnen is er gelukkig ook wel wat groei geweest, daarnaast wat littekentjes op mijn ziel rijker, maar verder net zo happy, open minded, creatief, eigen āwijsā, grappig op zān tijd (vind ik zelf, ik lach dan ook het hardst), regelmatig heerlijk jankerig wat lekker bevrijdend werkt, sociaal maar ook graag een einzelgƤnger, reislustig, spiritueel, positief kortom gewoon Linnie!
Dat tellen van levensjaren heeft wel iets gekkigs. Er wordt naar mijn idee veel te veel lading aan gehangen. Ik ben ook altijd heel verbaast dat wanneer je in een tijdschrift of op tv een interview of foto zie er dan vaak een leeftijd bij vermeld staat. Waarom, denk ik dan? En eerlijk, ook ik kijk net even kritischer als ik mijn eigen leeftijd erbij zie staan. Dat tellen geeft een soort gevoel alsof bepaalde dingen horen bij een periode van het leven en we daar vooral niet te veel van af moeten wijken. Wat natuurlijk gedeeltelijk soms ook zo is, alles heeft zijn fases. Tuurlijk krijg je meer levenservaring en met een beetje geluk heb je op deze leeftijd wel eea aangekeken. Maar neemt niet weg dat ik regelmatig onder de indruk ben van jongere mensen met zoveel wijsheid, inzichten en positiviteit die ik bij leeftijdsgenoten nog wel eens kan missen. En dat ik bij bv 20-ers soms enthousiast wil reageren omdat ik iets herken wat ze vertellen maar me dan ineens bedenk dat ik in hun ogen wel gewoon een vrouw ben die al ietsjes ouder is. Hoe keek ik zelf naar 50 plussers toen ik jonger het wasā¦
Wat zou er gebeuren als ik voortaan bij de vraag āhoe oud ben je?ā ga antwoorden dat ik precies oud en jong genoeg benš¤ of word het dan alleen maar ingewikkelder š?
Eigenlijk begint het al met de overgang van ājeā naar āuā, wat toch wordt gebaseerd op de buitenkant, want de groenteboer weet echt niet hoe ik verder in het dagelijks leven ben. Ik weet, het is beleefd enz,enz, maar ik hecht daar totaal geen waarde aan. Iemand kan keurig u zeggen maar een ongeĆÆnteresseerde, lege uitstraling hebben, terwijl de ander lekker jij-t en me met een stralende, oprechte lach aankijkt. Gelijkwaardigheid, dat is het hem! Ik zie jou, jij ziet mij en welke leeftijd we ook hebben, we kunnen van elkaar leren, met elkaar lachen en samen de wereld een beetje gezelliger maken.
OkƩ, nu lijkt het of ik een leeftijds issue heb wat zeker niet zo is en het hele fenomeen verjaardag onderuit haal. Handig ook met het gekozen doel van dit jaar. Dat is natuurlijk niet wat ik bedoel! Juist deze mooie dag mogen we vieren. Een dag waarop het helemaal over jou of mij mag gaan. Het leven vieren want daar hebben we alle reden voor als we naar de wereld om ons heen kijken.
Als kind de meest spannende dag van het jaar, samen met de verjaardag van Sinterklaas natuurlijk. Kadootjes, trakteren, alles erop en eraan. Als ik terugdenk, zijn het niet de kadoās die ik herinner maar het trakteren op school. Samen met mijn beste vriendinnetje (die op dit moment ook haar eerste Camino gaat lopen) de klassen rond. Kaarten en stickers uitkiezen bij de juffen en meesters. Iedereen uit de hogere en lagere klassen leek je bestie te zijn, want dat betekende dat je misschien wel een traktatie zou geven. Geen idee hoe dat nu gaat op scholen. Volgens mij is mijn zoon geen klassen meer rondgegaan, maar hij zal vast weer andere mooie herinneringen hebben.
Dat het belangrijk is, is van alle tijden. Dat het vanzelfsprekend is, blijkt een ander verhaal. Daar ben ik achter gekomen toen ik over Stichting Jarige Job hoorde.
Wat een kado dat er zulke mooie mensen bestaan die een stichting als deze opgezet hebben en hier met al die vrijwilligers zo hard aan werken.
Zij zorgen ervoor dat kinderen in armoede ook deze mooie dag mogen vieren, zenuwachtig wakker worden omdat daar kadootjes op hen liggen te wachten om daarna vol trots met de traktaties naar school te gaan. Een dag die er zonder Jarige Job heel anders uit had kunnen zien. Misschien wel thuis om de schaamte van niets hebben niet te hoeven voelen.
Nu hoor ik je denkenā¦ Linnie, heb je nog wensen voor je verjaardag? š (geef toe š jij dacht dat!) Nou, wat ongelofelijk lief dat je het vraagt, want die heb ik wel! Ten eerste is mijn grootste wens dat we met elkaar wat minder oordelend en positiever kunnen zijn en daarnaast zou een (kleine) donatie meer dan geweldig zijn. Beide wensen hoef je niet in te pakken, er de deur niet voor uit te gaan, het is eigenlijk super simpelā¦ Ć©Ć©n klik op de link onderaan dit verhaal en de rest wijst vanzelf š
Er waren al velen voorgegaan, want het bedrag staat inmiddels op ā¬1248,- (moment van schrijven).
Hieperdepiep HOERAAAAAAAAA
Ik had bedacht het blog deze keer bij de verjaardag te houden, het is tenslotte mijn feestje š„³ maar het wordt inmiddels ook wel tijd om te vertellen wanneer de Camino op de agenda staat. Mocht je twijfels hebben of dit wel echt gaat gebeuren en je daardoor wacht met doneren (sorry, not sorry voor mijn licht pusherige toon).
2 juni stap ik in het vliegtuig naar Madrid. Wat ik precies ga doen is nog niet helemaal zeker, al neig ik naar de route van vorig jaar. Niet omdat het mijn favoriet is, maar omdat ik dit nieuwe levensjaar zoveel mogelijk gezelligheid wil en die is op de Camino Frances wel iets makkelijker te vinden. Onderweg vind ik het heerlijk om alleen te zijn, af en toe een kort gesprekje en weer terug in mijn eigen bubbel. Ik hou van die stilte en het Ć©Ć©n zijn met mijn eigen ikkie om zo te voelen wat er nog in mij speelt en misschien aangekeken mag worden, maar ook om intens te genieten van het ānietsā. Waar je bij de Portugese soms een beetje geluk moet hebben wie er op je pad verschijnt, is het bij de Frances gebruikelijker om ās avonds met elkaar te eten, wat zoān leuk en fijn moment is om de dag af te sluiten.
Optie 2 is om een deel van de Del Norte te gaan lopen. Ik hou van de kust en de glinsteringen van de zee. Enig nadeel is dat, om in Santiago te eindigen, dit maar een klein stukje is en al snel landinwaarts gaat in de tijd die ik ervoor heb dit jaar. Want helaas, het gaat niet zoān lange als vorig jaar worden maar alsnog staat er zoān 500 km op de planning.
Alles ligt nog open. Het enige wat geboekt is, zijn de heen- en terugvlucht en de laatste overnachtingen in Santiago. Daar is het altijd druk en ik heb zo mijn favoriete slaapplekjes. Hotel nummero 1 had bedacht dat ā¬500,- per nacht wel okĆ© zou zijn. Het is het proberen waard natuurlijk, maar niet voor deze Peregrina! Dus mailtje naar nummertje 2 en yessss, die was wonder boven wonder nog vrij.
Hoe het ook gaat lopen, ik ben iig zeker van een heerlijk bed en douche aan het einde van de tocht.
Nog een week of 2 voor vertrek. Ik voel weer een last minute inpaksessie aankomen (lees: ās avonds om 23:30 uur bij een vertrek om 04:30 uur) met de lichte paniek of ik toch niet iets vaker had moeten wandelen. Al besef ik me dat dit de meest repeterende zin is van alle jaren bloggen. Het zal vast deze 10e ook weer precies gaan zoals het moet gaan. Blik vooruit, lach op mijn gezicht en Go!
Volgende blog zal waarschijnlijk pas op het vliegveld zijn. Wat ik me afvraagā¦ vanaf welke leeftijd krijg je zoān flesje champagne aan boord bij KLM? Zijn toch van die dingen die me dan weer wel bezighoudenā¦
Liefs,
Linda
Even een ps-je en dit keer niet dat ik niet te veel tijd wil steken in teruglezen, verbeteren, schrijffouten eruit halen e.d. want dat weet je nu waarschijnlijk wel. Neeeee, iets veel leukers namelijk, tijdens het schrijven doneerde mijn lieve vriendin Lenny een verjaarskado wat de teller op ā¬1273,- brengt. Nu ben ik van het bouwjaar ā73 dus jaā¦ ehhhā¦ nou, grappig wel toch š Mijn zoon is trouwens van 2003 wat ook best een leuk getal is š wink winkā¦ Welkom in mijn hoofd ššš„³
En last but not least, de DONATIELINKšš„³ā„ļø
https://www.kominactievoorjarigejob.nl/fundraisers/linda-prooi
HAPPY CAMINO home 