HAPPY CAMINO home

Dit is lang geleden hè! I know…het loopt allemaal net een beetje anders dit keer.

Een dagelijkse terugblik gaat um dus niet worden. Ik spreek nog wel steeds iedere ochtend een voicememo in dus de avonturen die langzaam wegzakken blijven bewaard tot misschien wel een ander moment. 

Voor nu deel ik even wat me nu zo te binnenschiet. Waarschijnlijk niet helemaal in de juiste volgorde van dagen maar johhh, weet jij veel😜

Zo waren er een paar bizar hete dagen door de Meseta. Bedankt iedereen die zich ongerust maakte of ik het wel zou overleven. Alive and kicking! Wat ik er van vond liep ik me gisteren te bedenken. Het was van alles, saai, eindeloos, irritant. heet, maar ook mooi op sommige stukken. Gekmakend waren alle muggen in de ochtend. Rond een uur of 11 werd het voor hun ook te warm maar tot die tijd gingen ze los. Ik voelde me wat opgelaten omdat ik het idee kreeg dat de mensen die ik tegenkwam nergens last van hadden. Ik was toch echt fris en fruitig, of werkt het juist andersom en trekt juist dat ze aan? Toen ik in de dagen erna andere pelgrims sprak die ook lek geprikt waren kwam mijn zelfvertrouwen weer tot rust. Wel met dikke vette rode bulten in mijn nek maar who cares!

In mijn vorige blog blufte ik al een beetje dat mijn wekker rond half 6 af zou gaan om de hitte een beetje te ontzien. Geen loze praatjes geweest want een aantal dagen liep ik rond kwart voor 6-6 uur al buiten. Nog beetje schemerig en een heeeeel voorzichtig opkomend zonnetje. Ik vond het wel wat hebben.. voor die paar dagen. Want hoe mooi en heerlijk ik het ook vond, dit is gewoon niet mijn natuurlijke ritme. Dus gaan mijn wandelschoenen weer lekker rond een uurtje of 7 aan. Iets wat ik thuis al nooit zou doen! 

Na deze hele hete dagen voelde ik dat ik echt wel moe was. Iedereen had het daar wel over. Niet over het feit dat ik zo moe was, want dan zou dat zelfvertrouwen direct weer op de min terecht komen, maar bij iedereen zat de warmte in het lijf. Helemaal in het thema van deze Camino ‘zelfliefde’ besloot ik die dag mijn rugzak nog eens een keertje te laten vervoeren. Ik draag hem eigenlijk altijd zelf maar ik vind het deze Camino  zo nu en dan een uitkomst om even aan wat zelfzorg te doen (en dat vervoeren is echt niet vaak, voordat ik straks terug hoor dat ik nooit met mijn rugzak liep😜). 

De Camino is sinds mijn eerste in 2018 flink veranderd. Zo wordt er vooruit geboekt, iets wat ik echt ongelofelijk jammer vind. Het neemt een beetje spanning en vrijheid weg. Helaas moet ik, om toch ergens te slapen, in deze nieuwe trend mee. Die dag had ik dat eens niet gedaan. Ik prikte een hostel in mijn boekje en schreef de naam op de envelop. Eenmaal daar zou ik wel zien of ze een bed hadden en anders nam ik mijn tas mee en door naar de volgende. Toch had ik een raar gevoel, zal je zien dat ze vandaag gesloten zijn ofzo. Onderweg heb ik nog geprobeerd te bellen maar kreeg een Spaans antwoordapparaat. Komt allemaal wel goed,  gaan met die banaan. Letterlijk en figuurlijk want zoals mijn vriendin Anne zegt, een banaan past zich aan, dus die hoort zeker in mijn Camino thuis. 

Het was een lange dag, kilometer of 26 maar prima te doen en al helemaal zonder grote rugzak. Toch was ik blij dat ik er was. Zin in een douche en een koffietje! Snel op zoek naar het hostel, wat ik al snel vond. Briefje op de deur… niks aan de hand er hangen overal briefjes in Spanje. Tot ik dichterbij kwam en heel duidelijk las dat VANDAAG het hostel gesloten was. Neeeeee dit meen je niet!! Ik keek rond alsof Frans Bauer met zijn verborgen camera achter de prullenbak zat. Helaas, dit was echt. En nu? Waar is mijn rugzak? Toch wel lichtelijk gestresst liep ik alle buurtjes langs met de vraag of er misschien een rugzak afgegeven was. Waarom spreekt ineens ook echt niemand Engels. Nergens was dat ding te bekennen. Oké nu krijg ik officieel stress want die rugzak is mijn huis hier. Wat moet ik zonder? Uiteraard heb ik mijn geld en paspoort bij me maar in die kleine dorpjes koop ik echt geen rugzak met inhoud. Radeloos ging ik het bedrijf die de transport doen bellen. Keuze menu in het Spaans. Sowieso geen idee of ik het goede nummer bel. Alsof de deur ineens toch open zou gaan liep ik terug naar het hostel. En geloof het of niet, daar komt het busje met rugzakken aan rijden! Yesssss!!! De man laadt de tassen voor het naastgelegen hotel uit en ik zie die van mij er ook tussen staan. Gelukkig, dit probleem hadden ze al voorzien. Druk gebarend pak ik mijn tas. De man keek wat twijfelend maar een dame gebaarde dat ik die van mij mocht pakken. Wat een opluchting. 

Nu snel door om nog ergens een bed te scoren. In een grasveldje zat al een hele groep pelgrims in de schaduw. Ik besloot daarom in de zon te blijven staan om meer kans te hebben op een bed. Toen een drie kwartier  later de deur openging had ik al snel een bed te pakken. Wat een geluk want de jongens die later aan kwamen lopen moesten het een dorp verder gaan proberen. 

Ik zat uitgebreid mijn verhaal te vertellen aan mijn Italiaanse buurmannen van die nacht en wees opgelucht naar mijn rugzak. Appje hier , appje daar, nog een praatje tot het wel tijd werd de douche lekker op te zoeken. Ik trok mijn tas naar me toe en ritste hem open… huh? Dat is niet mijn tandpasta! En ik heb ook niet één of ander vaag merk crème. Neeeeee shiterdeshit… dit was helemaal niet mijn rugzak. Ik begon te zweten alsof ik 6 dagen op de meseta liep. Ergens in het dorp liep nu misschien een vrouw te zoeken naar haar rugzak! Dit is erg. In een flits gooide in de tas op mijn rug en rende op blote voeten het hostel uit, het dorp door. Portemonnee lag open en bloot op mijn bed maar ik kon alleen maar rennen. 

De vrouw van het hotel keek me verbaasd aan. Ik probeerde het verhaal uit te leggen maar ze sprak alleen maar Spaans. Pleaseeee, waarom lukt het allemaal niet! In een flits had ik de naam op het briefje gezien wat ik er per ongeluk al af gehaald had dus dat noemde ik op. Anna, hier. Ze snapte er niks van, wat ik dan ook wel weer snapte. Google translate dan maar. Ook geen makkelijke opgave met zo’n warrig verhaal en de adrenaline die uit mijn oren spuit. Eindelijk na 10 pogingen snapte ze wat ik bedoelde. Ja, er logeerde een Anna bij haar. Top, demonstratief zette ik ‘mijn’ rugzak bij de rest. Nu deel 2… waar is die van mij? Ook daar kwamen we niet uit en oeh wat keek deze dame streng. De vermoeidheid en de stress braken me op en de tranen rolde over mijn wangen. En alsof dat the magic words waren waardoor ze me begreep want ineens  met een lieve glimlach vroeg ze mijn naam en ging druk bellen. Een heel lang en heftig gesprek, zo leek het, waardoor ik de moed op gaf. Tot ze ineens tussendoor zei dat ik naar de Municipal moest gaan, daar zou mijn tas staan en ze ging vol enthousiasme door met haar gesprek. Na 300x dank je wel en luchtzoenen rende ik op mijn blote kakken weer 10 minuten door dat dorp. Lange rijen mensen stonden te wachten om zich in te schrijven voor hun slaapplaats. Nooit leuk als er dan iemand bijdehand er tussendoor wil om wat te vragen. Deed het toch met mijn liefste glimlach. Er ging een deur open en daar stond mijn lieve trouwe rugzak nietsvermoedend op me te wachten wat waren we blij weer herenigde zijn (je krijgt een band met elkaar hè). 

In het hostel had niemand door wat voor avontuur ik net beleefd had maar uiteraard heb ik dat in geuren en kleuren aan mijn Italiaanse buurmannen zitten vertellen. Geen idee of ze het begrepen maar 2 knappe Italianen van begin 30 die naar je luisteren is altijd troostend toch?!

Lang verhaal, maar hetvwas dan ook een avontuur.

Wat verder nog…

Eerder vertelde ik al over de Australiër waar ik mooie gesprekken mee heb gehad. Heel toevallig kwamen we de laatste dagen steeds in hetzelfde hostel uit. Ik had me al helemaal geïnstalleerd en lag achter mijn gordijntje van mijn bed de route van de volgende dag te bekijken. Over die gordijntjes gesproken, ik hou ervan. Geeft het gevoel van een eigen kamertje. Jammer genoeg kom je het niet veel tegen. Ik lag daar dus wanneer ik Ineens een bekende stem hoor, ‘Linda, ben jij het? Ik herken je slippers.’ Dus ik gooi de luiken open alsof ik betrapt werd en daar staat Frank, klaar om boven mij te gaan liggen. Voor de wat minder geconcentreerde lezer… boven mij dus niet bovenop mij. Hij verzekerde me nog even dat ie me echt niet stalkte en ik me niet verplicht hoefde te voelen met hem te praten. Wat een grapje was want ik vind het gezellig om met hem te praten en zo had ik die avond weer een tafelgenootje gescoord. 

De dag erna bleken we ook weer hetzelfde hostel uitgekozen te hebben. Toch liepen we niet samen. Zowel hij als ik, en de meeste pelgrims die ik tegenkom vinden het fijn om alleen te lopen. Daarnaast hebben we ook een ander tempo dus dat is maar even vol te houden. Als ik van te voren had geweten hoe saai de route die dag zou zijn dan zou ik absoluut een stukje langzamer zijn gaan lopen om wat gezelschap te hebben. De hele dag langs een weg gelopen. En er was helemaal niemand, niet voor en niet achter me. Bizar, waar was iedereen die bij mij in het hostel had geslapen? Minstens 2 uur voor me waarschijnlijk want de eerst stond volgens mij om 5 uur al buiten. 

Ik ben er wel achter dat ik het relaxter vind om alleen in een bos te lopen dan alleen langs een weg waar af en toe een auto voorbij komt. Die dag heb ik een paar fake-telefoontjes gevoerd om de  indruk te wekken dat ik druk in gesprek was als er een auto met gematigde snelheid voorbij kwam. Ik ben niet bang aangelegd maar ik voelde me toch wat zekerder daardoor. 

Het hostel van die dag werd gerund door een stoere wat chaotische leuke chick. Ze had het een paar jaar geleden gekocht toen ze met haar camper, dochtertje en hond in dat dorp gestrand was. Een leuke plek en die avond zou ze een veganistisch maaltijd op tafel zetten waar ik de hele dag al naar uit had gekeken. Frank appte me of ik voor hem ook een plekje aan tafel wilde reserveren dus zodoende konden we die avond ons gesprek afmaken. Samen met 2 Amerikaans stellen, een Canadees gezin en een Engelse vrouw heb ik genoten van een heerlijke pan vol groente en rijst. Dit was een gezelschap wat heel makkelijk klikte, er werden verhalen verteld, hard gelachen en er was veel herkenning. Toen het gesprek op ADHD en ADD kwam snapte ik gelijk waarom. De halve tafel had wel de diagnose of trekjes ervan. ik ga vaak goed op mensen met dit ‘labeltje’. Waarschijnlijk omdat het vaak net even anders dan normaal gaat, wat minder binnen de lijntjes en daar hou ik van. Ik heb dan wel weer wat minder met al die namen die er aan gegeven moeten worden. Je bent wie je bent, met of zonder labeltje, de één wat drukker, de ander wat chaotischer, de ander wat slimmer zolang het jezelf of directe omgeving maar niet al teveel in de weg gaat zitten is alles helemaal zoals het mag zijn. 

Die nacht lukte het niet in slaap te vallen. Ik kon geen 5 minuten stil liggen en maakte me zorgen om mijn bovenbuurvrouw. Om half 1 besloot ik mijn kussen en slaapzak te pakken om naar de bank in de woonkamer te verkassen. De volgende ochtend werd er voorzichtig door verschillende kamergenoten gevraagd of ik voor het gesnurk gevlucht was. Opgeluchte koppies toen ik zei dat het aan mezelf lag. 

Frank riep me om even naar zijn voeten te kijken. Oeh, dat zag er niet goed uit. De linker was dik van het vocht. ‘Wat zou je me adviseren als ik je zoon was’, vroeg hij me. Ja, dat was een goede vraag want dat antwoord is dan toch idd anders dan ik in eerste instantie tegen een 58 jarige man zou zeggen. Hij besloot daarop die dag nog te gaan lopen en in Léon een extra rustdag te nemen. Verstandig maar dit ging ook betekenen dat wij elkaar deze Camino niet meer gaan zien (als ikzelf tenminste gewoon lekker door kan blijven gaan). Hier kwam weer dat lastige stukje van de Camino voorbij, loslaten! Ik ga ervanuit dat ik hem in Santiago weer zal zien, net als de leuke vrouwen waar ik een geweldige avond mee heb gehad en de Nederlander van week 1 waarvan ik alleen zijn achternaam weet en inmiddels vele anderen. 

De afgelopen dagen zie ik ineens weer mensen opduiken die ik in de eerste week een paar keer gezien had en daarna niet meer. Altijd grappig dat je elkaar begroet alsof je oude bekenden bent. 

Wat ga ik verder nog vertellen? 

Joe, een Australische boer kwam ik tegen toen ik Leon uit liep. We raakte aan de praat. Het stuk de stad uit was super saai maar onze gesprekken waren heel leuk. Hij is een koeien- en wijnboer en ik heb inmiddels aardig wat van Australië mogen zien dus we hadden genoeg gesprekstof. Voordat we het wisten zat er al 8 km op. Tijd voor een koffietje. Jammer genoeg hebben we daarna nog maar een half uurtje samen gelopen want hij had een overnachting geboekt langs de alternatieve route en ik moest rechtdoor. 

Toch is het dan ook weer heel lekker om alleen verder te lopen. 

In mijn hoofd komen nog allemaal verhalen naar boven maar het wordt te veel dus ik neem alleen vandaag nog even mee. Na dagen over de Meseta en vervolgens langs saaie wegen wandelen was het nu een top dag! De route was geweldig! Waar ik het inmiddels al vaak over Australië heb gehad waande ik me daar. Oranje gele zandpaden, prachtige natuur, lange wegen en een heerlijk zonnetje. Ondanks dat ik me super gelukkig voelde rolde de tranen ineens over mijn wangen. Het missen van mijn vader kan me zo plotseling overvallen. Mijn gedachten brachten me terug naar de tijd van zijn ziek zijn en overlijden. Er was geen aanleiding toe behalve dat ik gisteren vertrokken was waar ik een gedeelte van deze route een paar maanden na zijn overlijden gestart ben. Ik was toen blij te wandelen maar heb ook zo veel gehuild. Eén van de redenen waarom ik een beetje tegen deze route op zag was dat ik er toen weinig of eigenlijk niets aan vond en beweerde nooit meer terug te gaan. Ik ga er een beetje van uit dat ik toen elke andere route ook stom had gevonden. 

maar hier ben ik dan toch weer. Inmiddels al zo’n 550 km afgelegd.  Het voelde vandaag even alsof hij zei ‘ga er nu maar van genieten LC, ik wandel met je mee.’ En dat heb ik gedaan! 

Onderweg kwam ik langs een geweldige plek waar op donatiebasis drankjes en eten verkocht werd. Ik had er wel uren willen blijven. Niet voor het eten maar voor de heerlijk relaxte sfeer. Ik besloot nog een stempel in mijn pelgrimspaspoort te zetten en dit bleek een rood hart. Yep, nu hou ik officieel van deze plek! 

Doet me trouwens gelijk denken aan het hostel van gisteren waar gevraagd werd of je als je zin had iets op de muur te schilderen. Altijd leuk!!

Ik ga afronden.

Al kan ik nog uitgebreid vertellen over het Gaudi museum waar ik net uitwandel, of de kathedraal die ik in Leon bezocht heb, de handdoek die ik vergeten ben, de pelgrim die boos werd omdat om 20.15 uur 2 dames gezellig in de badkamer stonden te kletsen terwijl ze wilde slapen en vervolgens besloot om 04.30 uur haar wekker af te laten gaan, rugzak in te pakken en 6x haar stokken uit haar handen te laten vallen of over de vele uitvallers van afgelopen week, dikke knieën, blaren, heup problemen, vocht benen, van alles is er voorbij gekomen maar vooral de teleurstelling van het moeten eindigen van de Camino is me bij gebleven. En dan zijn er nog de vnl Amerikanen die regelmatig dagjes overslaan door een taxi te pakken en ‘s avonds fris en fruitig aan tafel zitten. Allemaal prima, ik ben wat milder geworden daarin🙃ieder heeft zijn pad te bewandelen en net zoals in het echte leven is het aan niemand anders dan ons zelf om in te vullen hoe dat pad gaat lopen. 

Dit is die dan lieve mensen. Zoals de trouwe lezers zien schrijf ik echt veel en veel minder. Ik kan me er moeilijk toe zetten. Deze Camino keer ik wat meer naar binnen en vind het dus lastiger alles gelijk op papier te zetten. 

Het nadeel hiervan is wel dat ik daardoor ook minder het doel onder de aandacht kan brengen. Stichting Wij zijn M. En dat is eigenlijk wel  ongelofelijk belangrijk. Door voorlichting te geven leren kinderen te vertrouwen om over seksueel misbruik te praten. 2 kinderen op een basisschoolklas krijgt hiermee te maken. Met jouw donatie help je mee deze kinderen eerder uit een vreselijke situatie te halen waarna ze de juiste begeleiding kunnen krijgen. 

Alles gaat naar de stichting, er word dus niet voor persoonlijke doeleinden gebruikt. De stand staan inmiddels op €2442,-. Nog 2 weken te gaan… zou €3000,- haalbaar zijn? 

Iedereen die gedoneerd heeft of gewoon al 2,3 keer  (en zelfs nog vaker)HEEEL ERG BEDANKT!!! Je donatie komt op een geweldige bestemming ❤️

Actie van Happy Camino voor Wij zijn M – Crowdfunding Steunactie

Ik ga mijn was binnen halen. De eerste snurker is al gesignaleerd dus de nacht valt in op de slaapzaal.

Sweet dreams😴

Tot de volgende🙏🏼

Liefs,

Linda

Kathedraal Astorga en Gaudi museum