Ik kon vandaag redelijk rustig opstarten. Ik hoefde niet ver, kilometer of 15 dus eerst maar eens een lekker koffietje in het café beneden. De dame achter de bar had ik gisteren al gezien maar was me toen niet opgevallen dat haar mond wat scheef hing. Ze zette een lekker warm croissantjes voor me neer en ondertussen was het tijd voor het dagelijkse kaartje. Ogen dicht en pakken maar… kracht! Leuk! Er ging gelijk van alles door me heen. Voelde ik me krachtig? Heb ik kracht? Dit zou heel wat interne gesprekjes op gaan leveren vandaag. Ik rekende af en ging op weg.
Fotootje hier en daar, ik kwam een beetje traag op gang. Ineens zag ik de mevrouw van de bar uit de auto stappen op weg naar een huis. Ze herkende me en lachte naar me. Woww, haar hele mond leek nog 10x schever dan net. Moet ik dit zeggen? Stel dat dit haar normale lachende gezicht is ? Maar het kan natuurlijk ook iets ernstigers zijn. Twijfel twijfel twijfel, gelukkig riep een man haar naam en liep naar haar toe. Loslaten…ik hoop dat ze gewoon weer gezellig achter de bar staat op het moment dat ik dit schrijf.
Kracht… ik heb daar wel wat mee… krachtplekken, krachtdieren…als ik een dier regelmatig zie dan ben ik bv benieuwd wat dat betekend. Zo lag er dus een dode kikker op het pad. Net even opgezocht wat dat betekent: Een dode kikker kan betekenen dat we nog niet klaar zijn om te evolueren en te transformeren en het kan ook een wake-up call zijn om onze intenties, plannen en wensen te onderzoeken. Dat laatste stukje is iets waar ik inmiddels wel al een week intensief mee bezig ben😃
Ik moet ook aan een regenachtige middag in Australië denken. Door mijn endometriose ( wil je weten wat het is dan word het googlen) werd mij op mijn 27e verteld dat de kans op kinderen krijgen wel heel klein zou zijn. Natuurlijk geen leuk bericht maar ik geloof er altijd in dat het leven dan iets anders in petto heeft.Toch ben ik al 18 jaar moeder van een geweldige zoon… . dit zou zomaar eens te maken kunnen hebben met een enorme Australische totempaal. Of klinkt dit gek😇? Zal het uitleggen, tijdens onze reis door Australië kwamen we die middag in een museum terecht en daar stond dus een hele grote totempaal van hout. Het verhaal ging dat deze paal bijzondere krachten had en wanneer je die met beide handen vast zou pakken je binnen dat jaar zwanger zou zijn. En yep, 9 maanden na thuiskomst is Pepijn geboren. Hoop niet dat ik iemand kwets met dit verhaal. Dit is hoe ik er mee omga. Ik begrijp dat het pijn doet als het misschien niet jouw pad is moeder (of vader) te worden en dat dit dan te makkelijk of te luchtig klinkt..altijd welkom voor een koffietje om er verder over te kletsen.
Terug naar de Camino… Het ontbrak me wel wat aan kracht door het maandelijkse feest wat altijd te vroeg komt op de Camino. Zelf geloof ik er in dat dit hoort bij het loslaten. Niet iets waar ik op zit te wachten maar het maakt het wel makkelijker wanneer ik het zo benader.Voor alle vrouwelijke aankomende pelgrims of alle mannelijke zorgzame (aankomende) pelgrims, ik heb nog allerlei tips en tricks wat te doen on the road. Maar genoeg hierover nu…Wat me wel onrustig maakt is dat ik inmiddels weet dat mijn ijzer in rap tempo naar beneden gaat. Tegenwoordig ga ik dan ook niet van huis zonder mijn pilletjes maar gezond eten is dan ook belangrijk en dat was de afgelopen week ver te zoeken. Dus zit er een bak noten in mijn rugzak en probeer ik vandaag een supermarkt of groentewinkel te vinden. Tijd voor wat extra krachtvoer. Even goed voor mezelf zorgen. Ook door vannacht niet in een slaapzaal te slapen. Elk nadeel heeft zijn voordeel!
Onderweg dwaalde mijn gedachten weer alle kanten op. Steeds in de repeat kwam er een zinnetje voorbij , ik mag in mijn kracht staan! Dit heb ik nogal eens te horen gekregen van degene waar ik wat diepere gesprekken mee voer. En steeds beter lukt dit ook. Toch blijft dit een mooi onderwerp om bij stil te staan. Want het kan soms best heel pittig zijn als je wat aan het wankelen wordt gebracht. De kunst is om dan weer goed op de grond te staan en te voelen of het ook klopt voor mij of dat het iets van de ander is. Misschien herken je het wel. Ooit zei iemand me, ‘leuk blog maar eigenlijk moet het aan een bepaald aantal woorden voldoen, je tekst is echt veel te lang.’ Nu snap ik de theorie er achter, meer lezers, meer volgers enz. Ik ging me er gelijk in verdiepen maar liet het al snel los. Want als ik echt bij mezelf blijf, echt in mijn kracht sta dan boeit het me eigenlijk niet of er nu 10 mensen lezen of 1000. Of iemand me volgt of niet. Ik weet dat ik dan namelijk ook niet meer zo van uit mijn gevoel zou schrijven en veel meer mijn woorden zou gaan kiezen. En of het dan nog zo spontaan is…wat niet wegneemt dat ik het super leuk vindt dat blijkbaar wel veel mensen meelezen! Ik kan sowieso niet veel met alle regeltjes hoe dingen zouden horen😃 niet dat ik een aanpassingsprobleem heb hoor,maar regelmatig hoor ik dingen en denk dan, waarom??? Waarom niet???Waarom moet dat??? En van wie???Wat wil je zelf??? Zoooo, best krachtig wel he😊
Tijdens al deze gedachten liep ik een geweldige route. Ik was zo blij met deze omweg. Midden in de natuur en heeeel stil. Vogeltjes die hard floten, al de verschillende kleuren groen, van mij mag het tot Santiago zo blijven. Maar ik weet niet of die stilte zo blijft. Ik ben inmiddels op het punt beland dat er een nieuw blik pelgrims geopend wordt. Vanaf 100 km ga je officieel de boeken in. Dit is dus het moment dat er veel mensen instappen. Sarria het eindpunt van vandaag is een flinke stad, en het begin punt voor het laatste stuk. Nog 115 km te gaan. Ik heb ruim de tijd, alleen door het bedden te kort zal ik misschien sneller in Santiago aankomen. Ik wil er eigenlijk nog 5 dagen over doen. Dat geeft me heerlijk de tijd onderweg hier en daar een koffietje te drinken en te genieten van alles om me heen.
Het voelt al een klein beetje als een afscheid. Ik hoop dat het meevalt. Het is niet dat je vlak achter elkaar loopt (hoop ik) naar wel dat je sneller een mede-wandelaar tegenkomt of achter twee druk kletsende Amerikanen blijft hangen ( dit is vandaag gebeurd he, niet dat je denkt dat ik denk dat alle Amerikanen enz enz) Het lijkt alsof ik al een maand onderweg ben maar vandaag had ik voor het eerst het gevoel dat het nu best snel ging. Dat wil ik loslaten, zonde van dit moment!
De knop moet dus weer om, terug in mijn kracht en hoe gaat dat beter dan met…wijn … haha ik moet mijn naam hoog houden he! Ik kreeg al een zorgelijk appje🤪 no worries…
Adios Amigos!
Liefs, Linda
En ik zag net dat het bedrag voor Stichting Vluchteling op €1125,- staat🎉🎉🎉🎉🎉jammer dat ik bij sommige lieve woorden niet kan zien wie het geschreven heeft maar Dank je wel😘
Heb je misschien de lege flessen ingeleverd vandaag en geen idee wat je met dat geld moet doen? 😇
HAPPY CAMINO home 