Op een onbewoond eiland

Tijd voor een frisse nieuwe start. Het is inmiddels al weer 5 maanden geleden dat ik iets wat op een blog lijkt gepost heb. Ik kon me er niet toe zetten. Was het saai? Nee, dat niet! Was het helemaal zoals ik het graag zou willen? Nee dat ook niet…daarin ben ik vast niet de enige…wel de enige die het hier in alle dramatiek op kan schrijven…maar ik ben solidair…

Na ongeveer 1500 km op mijn oude vertrouwde Meindles afgelegd te hebben was het wel eens tijd geworden voor nieuwe verse wandelpatas. Ik ergerde me totaal niet aan de piep die mijn schoen al minstens een jaar bij iedere stap gaf maar blijkbaar voelde dit voor medewandelaars anders. Dat de demping er inmiddels helemaal uit was kan ik niet ontkennen. Na een lange wandeldag was dat wel te voelen. Al vinden anderen het blijkbaar leuker om me er aan te herinneren dat ik ook geen 20 meer ben. Nooit begrepen waarom! Alsof ik mijn eigen geboortedatum vergeten ben en het daarom heel hard en vooral met een, in mijn ogen sarcastisch lachje, benadrukt moet worden. Om het dan ook nog 3x achter elkaar te herhalen…jaja, die oren doen het na 48 jaar nog prima….zucht…

Terug naar de shoes. Bij een mooie Outdoorwinkel in Barendrecht vond ik mijn favorietjes en hield ze gelijk aan. Er stond namelijk een wandeling naar Tiengemeten op de agenda. Dit eiland ligt in het Haringvliet en hoort bij de Gemeente Hoeksche Waard. Nu heb ik daar een aantal jaar gewoond maar was er nooit eerder geweest. Met de doodsimpele reden dat ik wandelen toen vooral associeerde met ‘stappen’. En dat doe je niet op een eilandje vol Schotse Hooglanders, geweldige natuur en heel veel vogels. Plus dat de laatste boot naar huis al om 17.00 uur gaat. Dat was toen meer het tijdstip van het voorslapen.

Ik moest nog drie kwartier op de boot naar de overkant wachten. Het zonnetje scheen, kop koffie erbij. Terwijl ik daar zat en naar mijn rugzak keek kwam er een enorme lach op mijn gezicht. Ik voelde me zo happy! Dit ben ik….niet weten hoelang de overtocht zal duren, geen idee wat voor wandelroutes er zullen zijn, niet gekeken of het droog zal blijven…go with the flow.. een rugzak gevuld met regenjas, broodjes, grote waterfles, telefoon en oplader, extra sokken, borstel (heb ik echt nog nooit gebruikt tijdens het lopen maar je weet maar nooit), wc-papier en folders die ik bij het kaartje kopen zag liggen en waarschijnlijk never in zal kijken. De weg zou zich vanzelf wijzen en zolang je geen verwachting hebt is alles een plus. Iets wat de afgelopen anderhalf jaar belangrijker dan ooit is gebleken. Want hoe hoger de verwachting hoe harder de klap als alles anders blijkt te gaan. Maar veel mooier is de enorme blijdschap als het precies andersom is… Happy en genieten van wat er allemaal wel kan en geen verwachting hebben… misschien klinkt het te makkelijk maar geloof me dat is het ook. Het maakt alles 100x leuker, minder mopperig en vooral veel relaxter!

In 10 minuten varen zette ik voet aan wal. Even een kijkje in het bezoekerscentrum. Toilettencheck en een korte twijfel of ik eerst nog een kop koffie zou nemen. Wat puur luiigheid was dus na een streng gesprekje met mezelf deed ik de belofte dit na de wandeling te doen. Als ik toen wist dat mijn meegebrachte water met een beetje fantasie meer op een lekkere cappucino leek had ik daar niet zo over hoeven twijfelen…De route was prachtig. Ik kan over iedere grasspriet vertellen maar denk niet dat het echt boeiend is. Ik had mijn EarPods mee maar die zijn de tas niet uitgekomen, de geluiden van de vogels waren overweldigend.

Grote Schotse Hooglanders blokkeerde regelmatig het pad maar er was me verteld dat dit de Struinroute was wat betekende dat je lekker van het pad mocht zolang je maar uitkeek niet het water in te lopen. Op een bankje met in mijn rug Het Haringvliet met mooie zeilboten en voor mij de prachtige natuur van Tiengemeten heb ik zitten genieten van mijn broodjes Hummus met tomaat en avocado. Onderweg een gezellig praatje met 2 jongens wat mij weer een beetje het Camino gevoel gaf. Of ik nog iets spectaculairs gezien had was de vraag van een van de jongens. Ehhhh Schotse Hooglanders? Neeeee, een zeldzame hommel misschien? Laat ik die nou net even geskipt hebben….

In vier uur heb ik een goede indruk van dit mooie eiland gekregen. Zijn mijn gedachten weer heerlijk alle kanten op gegaan. Heb ik lekker lopen dromen. Hardop gezongen en nee, ik werd daardoor niet bestempeld als eilandgekkie want er was niemand te bekennen. Net als bijna iedere lange wandeling valt mijn oog wel ergens op, hartjesvormen, vlinders of zoals nu veren. Ik raapte ze op en had een flinke ‘bos’ bij elkaar tot ik nog net op tijd weg kon springen om niet op een half opgevreten vogel te gaan staan… met dezelfde veren die ik zo fanatiek verzameld had…heb mijn focus het laatste stuk maar verlegd…

Terug op de boot. Die haalde ik maar net omdat ik 2 minuten voor vertrek toch nog even snel besloot terug te rennen om te gaan plassen, Een lieve oudere dame had me beloofd de boot tegen te houden als ik er nog niet was. Schattig maar de wetenschap dat een uur later de laatste nog zou gaan gaf me wat meer vertrouwen in mijn lastminute plasactie. Maar ik was op tijd… met mijn gulp nog open…keurig met mondkapje, dat dan weer wel..

Bij de auto aangekomen kijk ik trots naar mijn nieuwe schoenen…Yes, ze beginnen vies van de modder weer op mijn oude vertrouwde schatjes te lijken. Zonder piep, goede demping en…geloof het of niet, ik voel me toch echt 20!!! In de startblokken voor het volgende avontuur….

En dan nog dit..

De wens is om in juni samen met mijn zoon Pepijn de Camino te gaan wandelen. Duim je mee dat het nu dan toch door kan gaan! Inmiddels hebben we bijna €1300,- ingezameld voor het KWF❤️ echt Super!!! Wil je ook een donatie doen dan kan dit via onderstaande link:

https://acties.kwf.nl/fundraiser/pepijnkruis

Niets meer missen? Druk dan op ‘volgen’

Dit kan ook via insta HAPPY CAMINO voor wandelfoto’s. Of voor de verhalen op Facebook .