De dagen tikken af…nog maar 8 te gaan en dan is er weer een nieuwe Pelgrim opgestaan😃 De Portugese route van de Santiago de Compostela ligt op mij te wachten. Ondanks dat ik er echt heel veel zin in heb, moet ik ook gewoon eerlijk bekennen dat ik toch een beetje spanning voel. Niet om de weg kwijt te raken, het alleen reizen of de snurkende naar zweet stinkende mannen op de slaapzaal… okeeee over het laatste heb ik wel een keer gedroomd en dan niet in positieve zin, maar nee, dat is niet wat me het meest bezig houd. Vorige wandeltocht stapte ik er onbevangen in. Niet drukmakend om blaren, pijntjes en andere ongemakken. Maar aangezien ik de dag van vertrek toch weer een jaartje ouder word…. ahhh neeeeehhhh, dat is het niet… alleen shiterdeshiterdeshit (best behoorlijk poep dus) ik heb echt last van mijn heup! Er waren prachtige zolen meeverkocht bij mijn ultra hippe wandelpattas alleen zorgde die dingen ervoor dat ik me ook ging voelen zoals ze er uitzien… volg je het nog? Het duurde even maar ik denk dat dat de reden van die geniepige pijn is. Zolen in de openhaard en vandaag rondje zonder…veeeeeel beter (of ik wil het gewoon heel graag)! Ik hou goede hoop dat het allemaal overgaat als die machine van mij weer een tijdje op gang is. Vorig jaar was ik heel gelukkig dat mijn lichaam blijkbaar zo sterk was om 189 km te lopen in 5 dagen met net wat te weinig voorbereiding. Nu 8 maanden later, 88 km extra (dan reken ik nog even niet de hoogtes mee want ik hou mezelf namelijk graag voor de gek) iets meer gewicht in de rugzak, weinig comfort, klein beetje warmer, zo’n dag of 9 langer in m’n uppie, een klein hoofdpijntje van de Port die ik op mijn verjaardag ga drinken, dit keer wél met ingelopen schoenen ben ik bijna klaar voor het avontuur!!!
Oh en dan is er nog iets waar ik me nu al druk om kan maken… stel je voor dat ik moet plassen onderweg en ik kom niets tegen maar er lopen wel allemaal gezellige pelgrims om me heen… helppppp dan ga ik echt niet in de bosjes zitten!!! Zorgwekkend toch🙄 dat kan me dus behoorlijk bezig houden. Of stel, ik word door een wesp gestoken op een plek waar ik zelf niet bij kan, dan moet ik aan iemand gaan vragen om dit uit te zuigen!! Ehhh dat laatste is net even te hysterisch, heb daar eigenlijk nog geen minuut over nagedacht maar moest ineens aan een foto denken die ik van mijn ouders heb gemaakt in Thailand. Mijn vader stond op zijn aller charmanst mijn moeders arm uit te zuigen.. altijd fijn zulke foto’s als chantagemiddel… maar ja, het kan dus zomaar gebeuren hè!!
Vanaf nu duw ik die paar beren van de weg en ga weer compleet op mijn lichaam vertrouwen. Niet alleen op mijn lichaam want ik ben er van overtuigd dat het een geweldige reis gaat worden al is het alleen al omdat er inmiddels weer een mooi bedrag bij elkaar gesprokkeld is voor Free a Girl! En dat doet al het kleine leed van mij vergeten…. Lucky me,mijn dromen worden/zijn werkelijkheid, reizen en samen met de mensen om me heen de wereld een beetje mooier maken. ❤️❤️
Thanks voor alle donaties tot nu toe!!Mocht je ook nog willen doneren dan kan dat natuurlijk nog steeds, alles gaat rechtstreeks naar Free a Girl dus bekostigd niet mijn reis!! Bovenaan mijn Facebook pagina A Free Girl to Free A Girl staat de link.
Liefs, Linda
HAPPY CAMINO home 