HAPPY CAMINO home

Het laatste blog is alweer van 6 juni. Ondanks dat er allerlei herinneringen van de afgelopen 5 weken door mijn hoofd gaan zou ik even niet weten waar te beginnen. En dat is dus wat ik ook wat ik niet ga proberen. Ik heb mijn aantekeningen en we gaan wel zien of ik er ooit nog iets mee ga doen. 

Het is onbewust veel en ik merk dat ik het allemaal nog moet verwerken. Klinkt dramatischer dan het is. Ik kan alleen op dit moment moeilijk de woorden vinden. Dan zal dat ook vast ergens goed voor zijn, denk ik dan maar.

Ik besef wel dat ik door het weinige schrijven iets voor het doel waar ik voor loop heb laten liggen. Het was de jaren ervoor een manier om met elkaar in contact te blijven waardoor er tijdens het lopen vaak donaties binnenkwamen. Gek genoeg ging dat dit keer al heel snel voor vertrek. En ook dit zal niet voor niets geweest zijn. 

Morgen kom ik aan in Santiago. dan heb ik de 800 km volledig afgelegd. Tel daar de avondwandelingetjes nog bij op dan kom ik al gauw op 900/950 km. Een reis met heel veel ups (letterlijk en figuurlijk want wat waren er veel beklimmingen) en een paar kleine downs, al zijn die echt minimaal. Geen pijntjes, op wat vermoeiende voeten na, 1 blaar zo’n week of 2/3 terug, wat buikpijntjes hier en daar  en net voor de laatste 100 Km sprong ik iets te enthousiast uit mijn stoel bij een koffiestop. Ik was een beetje hyper want was net mijn Amerikaanse Caminovriendin weer tegengekomen. Met haar en 2 andere vrouwen heb ik, ergens in week 2,  een super leuke avond gehad. Ook liep ik sinds die ochtend met 2 vrienden uit Boston. Super lieve mannen die me aan mijn 1e en 2e Camino deden denken. We zaten met elkaar op het terras en ik huppelde heen en weer van de één naar de ander. Ik denk dat mijn knie er van schrok dat ik ineens zo gezellig ging lopen te wezen tijdens de normaal zo rustige koffiestops want een stekende pijn schoot er ineens flink doorheen. Dit zal me toch niet gebeuren… al 700 km gelopen, net nog uitgesproken dat ik echt nergens last van heb gehad en dan de eindstreep straks niet halen. Op een ibuprofennetje heb ik mijn hostel die dag bereikt, wel wat bezorgd eerlijk gezegd, terwijl ik naar mijn nieuwe maties lachte alsof alles helemaal top ging. Eenmaal op mijn slaapplaats heb ik mijn knie gemasseerd, wat energetisch werk gedaan en rust gepakt. Volgende ochtend zeurde het nog een beetje bij het opstarten maar al veel beter. Eenmaal op weg voelde ik er niets meer van. Voordeel was wel dat ik mijn naam hoorde toen ik het dorp uit wilde lopen en de Italiaanse pizzabakker zwaaiend even een stapje bijzette om samen te lopen. We hadden elkaar 2 dagen ervoor ontmoet in een hostel en een paar uurtjes zitten praten over van alles en nog wat. Onder andere over het overnemen van de pizzeria in Rome wat hem, na nog een zomer vol hele mooie reizen,  te wachten stond in September. Hij had er zin in en vertelde enthousiast over allerlei nieuwe pizzabodemrecepten. Het bedrijf was al heel lang in de familie maar voor hem geen negatieve druk om het voort te zetten. Het onderwerp pizza is niet iets wat me echt interesseert maar ik vind het wel heel boeiend als iemand zo vol passie zit te vertellen. Van pizzadeeg ging het gesprek een beetje dieper. Hij had een lange weg aan zelfontwikkeling afgelegd, iets waar ik dan weer wel enorm op aan ga. Super mooi, hoe goed hij zichzelf en zijn valkuilen kon zien. Geen slachtofferrol, geen geklaag, geen alles en iedereen is tegen me, maar werken aan je eigen mooie toekomst en positieve mindset. Waarmee ik niet insinueer dat af en toe klagen niet goed zou zijn en dat sommige trauma’s iets ingewikkelder kunnen liggen maar er is altijd het moment dat je zelf een stap vooruit moet zetten. Dat dit niet altijd makkelijk is begrijp ik maar al te goed. Maar deze man kwam ook van ver en had een doel voor ogen en zag zijn eigen valkuilen van negatief denken. Dus voor hem geen nieuws kijken tijdens de Camino (wat ik trouwens heel veel hoor) , geen invloeden van buitenaf maar gezonde zelfbewuste goals zetten. Dit deed hij bijvoorbeeld in de vorm van, ‘geen zin om te lopen dan toch gaan al is het maar 10 km voor die dag.’ Voor hem was dit een hele grote stap. 

Dit zijn de gesprekken waar ik energie van krijg. Niet van het geroddel wat ik helaas ook tijdens de Camino meegemaakt heb. Ik haat dat echt. Iemand die vanuit zijn/haar eigen onzekerheid, want dat moet het zijn, even invult hoe andermans leven er uit ziet. En met resultaat, want er werd heerlijk op aangehaakt door de tafelgenoten zonder dat sommige ook maar wisten wie die persoon was. Allemaal meningen en oordelen gebaseerd op hun eigen (sorry maar in mijn ogen wat bekrompen) binnenwereld. Totdat ik zei dat ik diegene juist heel lief en inspirerend vind. Daar heb ik het bij gelaten en ben wat verveeld om me heen gaan kijken. Ik kende namelijk het echte verhaal wel en geen haar op mijn hoofd dat ik van plan was dit verder uit te leggen. Iets wat ik heb moeten leren want wat zaten ze er naast en hoe makkelijk om dan te vertellen hoe het wel zit. Natuurlijk knaagde het want er zat namelijk zo’n kwetsbaar verhaal achter, van iemand die zelf zo’n zware weg had af gelegd. Maar hierop ingaan zou denk ik alleen maar meer voer zijn. Bijzonder vind ik het dan ook hoe een sfeer gelijk omslaat aan tafel alsof het gesprek niet heeft plaats gevonden en iedereen ineens heel begripvol en empathisch is en vooral geen oordeel hebben😇. Dikke prima! Als ik uit 2 mag kiezen dan deze versie maar.

Klinkt misschien wat zuur of misschien vind je mij nu wel juist oordelend 😜maar echt, als dat sensatiegeklets zou stoppen dan zou het er toch echt veel gezelliger op worden. Niemands leven is perfect dus liefde en compassie geeft meer ruimte en plezier dan het nog eens extra moeilijk te maken voor elkaar. Amen!

Dit was trouwens gelijk de laatste keer dat ik aangeschoven ben bij dit groepje. Niet in mijn Camino Skatties!. Het is soms net het echte leven. Gelukkig is er keuze genoeg😊

De pizzabakker was dus niet zo’n persoon. Hij was op een gezonde manier met zichzelf bezig en heel bewust aan zijn empathische sociale skills aan het werken. Zelf had hij de twijfel of dat wel goed zat bij hem maar hij was echt zo zorgzaam en lief dus dat heb ik hopelijk onderweg uit zijn hoofd gepraat. 

Na een paar uur zeiden we gedag. Hij zou wat verder doorgaan als wat  ik die dag van plan was dus hij stopte voor een vroege lunch. 

Half in de middag liep ik een winkeltje binnen en de eigenaar begroette me heel enthousiast. Toen ik antwoorden op zijn vraag waar ik die dag heen ging pakte hij de telefoon en ging rondbellen voor een slaapplaats. Hij was namelijk naar eigen zeggen ‘Docter Camino’ Allemaal Completo hoorde ik door de telefoon. Balen! Ik wilde die dag 10 km verder en nu moest ik dus bij 19 km stoppen terwijl ik er zo lekker in zat. Ik besloot om dan maar aan de overkant te vragen of er plaats was. Op dat moment kwam mijn Italiaanse vriend aan lopen. Toen hij hoorde dat het zo moeilijk ging worden besloot hij ook te blijven en zo belandde hij in het stapelbed boven mij.

De volgende dag zeiden we elkaar wel echt gedag met een ‘See you in Santiago’. Het was voor beide weer tijd om in onze eigen bubbel te kruipen. Al weet je het op de Camino maar nooit. Ik ben al zo vaak verrast door ineens weer iemand van de eerste weken te zien. Zo ook de moeder die met haar baby in de wandelwagen loopt. Het lieve kind is nog steeds super blij en groeit als kool. Beide ladies zijn wel echte powervrouwtjes. Waar ik ‘s avonds neer plof mag moeders nog met haar baby aan de slag. Ik heb dit een paar jaar geleden gedaan met mijn baby van toen 17. Het staat voor een halve Camino extra kan ik je zeggen😂 (sorry schatje, zullen we nog een keer gaan?)

Dit zoeken naar een slaapplaats was  het startschot van de laatste 100 km met al zijn uitdagingen. Vooruit boeken en meer mensen onderweg. Dat laatste vind ik verrassend genoeg wel gezellig. Een paar jaar terug heb ik ook een deel van deze route gelopen en vond dat toen juist vreselijk. Nu is het blijkbaar lang genoeg stil geweest om me heen. Al loop ik nog steeds mijn eigen weg maar beland wel regelmatig tussen een grote groep van zeker 50 tot 100 (ben slecht met inschatten) 15-16 jarige. In eerste instantie dacht ik ‘heb ik hier zin in’? Maar ik vind het heerlijk. Ik voel weer helemaal hoe ik me voelde toen ik die leeftijd had. Voordeel is dat ik hun muziek helemaal oké vind, anders kan het een uitdaging zijn.🙉Daarnaast zijn ze super lief en enthousiast. Willen weten waar ik vandaan kom, hoe je Buen Camino zegt in het Nederlands en de meiden kijken geïnteresseerd naar mijn telefoon wanneer ik deze even pak om iets te vertalen. De screensaver met een foto van Pepijn doet het goed.😊

Ik vind het leuk om de patronen te zien. De populaire groepjes, de ‘iets minder standaard mooie meisjes’ die samen lopen en ook net even ietsjes minder tevreden kijken, de stoere jongens met daar aan vast gekleefd de net iets tengere jongens die nog wat achterlopen op hun leeftijdsgenootjes maar zo graag mee willen doen. Het wat vollere meisje wat heerlijk in haar eentje loopt te neuriën totaal niet storend aan wat er allemaal om haar heen gebeurd. De best friend in een groep meiden en andersom, het stoere meisje tussen de boys. De jongen of meisje die de ‘regels’ binnen het groepje bepaald door het hardste er bovenuit te schreeuwen.

Ik denk terug aan mijn eigen middelbare schooltijd, wie van deze meiden zou ik geweest zijn.Ik weet heel goed hoe ik me in die tijd voelde maar wat zou ik uitgestraald hebben.

Super interessant om die processen te zien. Totdat ik er wat langer tussen loop en hier en daar wat dingen voel wat ik dan weer heel zielig ga vinden. Het moment om even door te stappen. Hoort er allemaal bij maar ik kan er gewoon slecht tegen als ik het gevoel heb dat iemand op die leeftijd zich niet happy voelt. 

Terug naar het hostel leven, 

Eergisteren belandde ik in een heel gezellige Albergue. Al besef ik me ook dat het voor 80% de mensen zijn die de sfeer bepalen. We hadden het gezamenlijke pelgrimsdiner. Dit keer voor mij allemaal nieuwe gezichten. Bijzonder als je gaat tellen met hoeveel nationaliteiten je aan tafel zit, een vader en zoon uit Texas,de Deense Sonja, de Duitse Bruno, Italianen, Nieuw Zeelanders, Spanjaarden, Koreanen en de geweldige Australische Mary. Wat een positief en vrolijke dame. Niet de jongste, ook niet de oudste maar de manier waarop ze me even beetpakt en lief zegt  ‘You’re the best roomie!’ gaf me een warm, bijna kinderlijk gevoel. Terwijl ze misschien maar 10-15 jaar ouder is. Of misschien had ik toch net te lang tussen de pubers gelopen. Ik hoop dat ik haar donderdag of vrijdag nog op het plein in Santiago ga zien als ze binnenwandelt. 

Laten we nog even op de Hollandse tour gaan, Het weer is geweldig al is het ook vaak bizar heet. Met geweldig bedoel ik vooral geen regen op 1 ochtend na. De dag dat ik de bergen in moest voor een pittige klim. Bij het verlaten van (het meest geweldige) hostel vielen de eerste druppels al. De lucht was donker dus dat voorspelde niet veel goeds. Na 4 km was een bar, toevallig bleek dit ook het hostel waar ik eerder al eens had geslapen. Eerst maar koffie en dan rustig verderkijken. Ik ben zeker niet het type die weersvoorspellingen in de gaten houdt. Ik zie het wel en als het regent dan regent het. Dit keer besloot ik dat wel te doen omdat onweer, zoals inmiddels bekend is, niet mijn favoriete wandelweer is. Er zat een man op het terras die de groepen begeleid die met paarden de berg op willen. Geen gek plan trouwens want tjezzz wat een klim! Hij hield heel serieus het weer in de gaten. ‘Wachten!’zei hij zelfverzekerd. Hmm oké, als jij het zegt. Volgens hem nog minstens een half uur. Meer pelgrims druppelde binnen. Sommige wat eigenwijzer dan ik en besloten toch te gaan. ‘Je gaat dood als je nu gaat’ zei de man weer heel zeker van zijn zaak, geen lachje te bekennen. Okeeee, serious shit. De dag ervoor waren volgens hem 30 koeien getroffen door de bliksem, allemaal dood. Dit maakte indruk want de één na de andere zocht een plekje en bestelde nog een kop koffie. 

Een ander wist nog te vertellen dat er op het moment meer kans op inslagen zijn door… ben ik vergeten.. maar ik geloofde het gelijk. Uiteindelijk heb ik daar meer dan anderhalf misschien wel 2 uur gezeten. De beste 2 uur ever want de hel brak los en die man zou absoluut gelijk hebben gehad dat ik ter aarde zou zijn gestort, misschien niet door de bliksem maar van angst. Uiteindelijk bleef hij zeggen dat we moesten wachten maar heb ook op mijn eigen gevoel vertrouwd en besloot met een beetje blauw aan de lucht toch te gaan. Licht gespannen wel maar het weer bleef vanaf dat moment perfect. Ik kan nog heel veel vertellen over hoe bizar zwaar die klim was maar voegt weinig toe. Bedenk dat de eerste dag over de Pyreneeën 209 etages was en deze 185. Wat me wel heel goed inzicht gaf hoe ongelofelijk mijn conditie verbeterd is. Hijgen doe ik nog steeds als een stoomlocomotief maar de stops zijn veel en veel minder bij een klim. 

Zo gingen de laatste 100 km voorbij ( die klim was trouwens daarvoor maar dan moet ik de hele boel weer door elkaar gooien.) Morgen de laatste etappe, 20 km. Het word net als vandaag weer heel heet en om niet drijfnat van het zweet aan te komen probeer ik rond 06.30/07.00 uur de deur uit te zijn. Zeg ik nu…

Daarna zal ik zeker nog met een blog komen over hoe ik dit hele avontuur beleefd heb. Voor nu hou ik het hierbij. Ik ben al blij dat er toch wat op het digitale papier staat. 

Daardoor durf ik toch iets schaamtelozer het laatste stukje van dit blog te delen. 

Namelijk de donatielink. Ik ga even heel brutaal zijn. Maar wees gerust, dat duurt ook niet zolang meer want met het eindigen van de Camino rond ik ook de actie van dit jaar af. Natuurlijk blijft de link nog wel even bestaan maar ik zal er verder niet meer actief over delen. Zoals gezegd, brutaal… komt ie…ver uit mijn comfort zone maar doe het niet voor mezelf hè! Ik zie niet wié er leest maar wel hoeveel (en dat zijn er veul🙃) als een deel daarvan het minimum van €5,- zou doneren (meer mag natuurlijk altijd) dan kan het ineens heel hard gaan en behaal ik misschien toch mijn goal van de afgelopen weken, de €3000,-. Ik weet , die heb ik al meerdere keren naar boven bijgesteld maar voor nu vind ik dit gewoon een heel mooi bedrag. Ik zie net in de mail dat een aantal al spontaan begonnen zijn❤️thanks!

Lukt het niet dan ben ik natuurlijk net zo  ontzettend dankbaar voor wat we samen bij elkaar gespaard hebben. Er wordt zo ongelofelijk mooi werk mee gedaan. Kinderen helpen los te komen uit de pijn van seksueel misbruik en hun kracht terug te vinden. Puur door vertrouwen en voorlichting te geven. Stichting Wij zijn M kan dit als geen ander❤️

 https://steunactie.nl/actie/actie-van-happy-camino-voor-wij-zijn-m/-45679

Spannendddd, ik ben benieuwd🙃! 

Net het laatste pelgrimsmenu gegeten en nu mijn laatste nachtje op de slaapzaal. Dat was nog een ding want ik had de afgelopen 3 dagen geboekt alleen voor vandaag lukte het niet. Ik moest toch wat dus boekte vanmorgen een privé kamer. Baalde er van want ik wil het gewoon afronden met een kamer met snurkers, nachtelijke plassers en vroege opstaanders. Maar het is zoals het is… totdat ik onderweg een appje kreeg dat er een bed vrij was gekomen. Snel deed ik een poging de kamer nog te annuleren wat lukte. Zo sluit ik deze mooie reis volledig in stijl af.

Morgen dompel ik me onder in het heerlijke Spaanse leven van tapas, paella en een zalig hotel! Ik hou van Santiago. Mijn to do list wordt steeds langer. Ten eerste al mijn ritueeltjes maar daar valt inmiddels ook al een paar jaar een nieuwe outfit onder, liefst een jurk om weer even heerlijk in dat vrouwelijke stukje te duiken, lekkere bodylotion, oorbellen shoppen in mijn favo sieraden winkeltje en als er Santiago cake. voorbij komt is die van mij🎉Kan niet wachten!

Dit is even als een kleine troost voor al het moois wat ik los moet gaan laten…ik ben misschien wel klaar met het wandelen maar de Camino gaat voorlopig nog wel even verder binnen in mij. 

Liefs,

Linda

Aangezien het al laat is doe ik er alleen 1 filmpje aan foto’s bij. Binnenkort deel ik in een ander blog meer.