Nog 453 kilometer te gaan, telde ik net. Dit verbaasde me. Ik had echt gedacht al over de helft te zijn. Tot ik vervolgens naar de dagen keek en besefte ik dat ik ‘pas’ 16 dagen onderweg ben. Het voelt al zoveel langer. Eerder was ik nog niet bezig geweest met hoeveel kilometer ik nog te gaan had. Het was nog ver en dat vond ik voldoende informatie. Dag voor dag, stap voor stap, in het hier en nu.
De temperatuur begint de laatste dagen aardig op te lopen. Tot nu toe heb ik het steeds heel goed getroffen met het weer maar langzaam aan word zelfs ik een, ‘voor 07.00 uur de deur uit wandelaar’. Alhoewel, de wekker ging wel om 06.00 uur af vanmorgen maar in de keuken bleef ik net te lang met een Amerikaans stel kletsen. Het was dus 06.58 uur toen ik het hostel achter me dicht deed. Mooi op tijd dus😜 Morgen probeer ik toch echt een uurtje eerder weg te gaan (zeg ik nu). Al snel liep het zweet over mijn rug. Niet gek met een zware rugzak als extra isolatie. Maar hè, ik klaag niet!!
Het is lastig om alles terug te halen. Iedere morgen spreek ik een voicememo in zodat ik later thuis, als ik er behoefte aan heb óf toch iets met een boek wil, terug kan luisteren. Nu doe ik dat in ieder geval niet dus blijft het bij de flarden aan herinneringen. Het leven op de Camino is eigenlijk heel eenvoudig, maar alle indrukken van de natuur, de dorpjes, de mensen, de kleuren, geuren, geluiden en niet te vergeten mijn eigen gedachten zijn overweldigend waardoor ik ‘s avonds regelmatig door mijn foto’s scroll om te kijken wat er allemaal voorbij is gekomen.
Vandaag had ik zo’n moment waarop ik me afvroeg of ik wel echt bewust aan het genieten was. Een gedachte die ik snel opzij kon schuiven. Alleen al denken of je dat wel doet brengt je sowieso aan het twijfelen. Natuurlijk ben ik enorm aan het genieten maar net zo natuurlijk is het dat ik aan het einde van de dag blij ben als het wandelen er weer op zit voor die dag en ik heerlijk in de relax stand kan. Om de volgende dag met nieuwe energie weer te starten.
Ik wandel nog steeds alleen en vind dit heerlijk. Ik ken inmiddels genoeg mensen om me niet ook alleen te hoeven voelen maar tot nu toe vind ik toch voornamelijk mijn eigen bubbeltje heel fijn. Wel met alle gezelligheid van de Buen Caminos onderweg en het hostel leven om me heen waar je dan zomaar ineens weer iemand van dag 4 tegen het lijf loopt. Maar ook de pelgrimsmaaltijden die altijd heel leuk en relaxt zijn. Veel geklets, uitwisselen van land van herkomst, proberen namen te onthouden en verder gewoon beetje ervaringen uitwisselen met soms hier en daar een dieper gesprek.
Ik had voor 3 nachten een eigen kamer geboekt. Twee waren beetje afgezonderd van het hostelgebeuren maar gelukkig is deze laatste weer gewoon tussen alle pelgrims.
Waarom ik dit doe? Daar kom ik later op terug.
Terug naar dinsdag 27 Mei.
Ik liep richting Burgos. Een stadje waarover ik even getwijfeld had of ik net ervoor of erna zou gaan eindigen omdat ik de kleinere plaatsjes wat betreft de pelgrims wat gezelliger vind. Wat was ik achteraf blij dat dit net niet lekker uitkwam wat betreft het aantal kilometers voor die dag.
Het was een route van wat zoeken naar pijlen. Het leek me handiger als ik de 2 dames met rugzakje en wandelstokken ging volgen. Al kreeg ik een dikke twijfel toen ze naar links gingen. Even een stapje harder zodat ik ze in zou halen. Iets wat ik eerder die dag ook al deed omdat zij toen de gele pijl niet zagen die ik nu toevallig een keer wel zag. Ik vroeg ze of ze zeker wisten dat we de goede kant op gingen. ‘Oui, oui,’ ze waren Frans. Het gesprek ging dus met vooral veel wijzen wat met wandelstokken in je handen best een gevaarlijke toestand is. Vond ook de meneer met de hond die op dat moment langs me liep. Wat geïrriteerd keek hij me aan. Tip 3 (voor de regelmatige lezer), geef geirriteerde mannen altijd het gevoel dat ze ergens goed in zijn. Succes gegarandeerd. Dus toen ik met een wat wanhopige blik vroeg welke kant de Camino Frances op was ontdooide hij en vertelde dat we inderdaad de verkeerde kant op gingen. Ik kon wel met hem mee lopen. Uhm, rechtsaf lopen is duidelijk genoeg joh! Op dat moment zag ik een gele pijl dus tikte hem al wijzend op zijn schouder. Gracias, look a yellow arrow! Zijn gezicht werd weer standje geïrriteerd. Waarschijnlijk niet omdat ik niet mee wandelde maar ook nu fladderde die stokken alle kanten op.
Na een park waar geen eind aan leek te komen kwam Burgos in zicht.
Ik checkte in en plofte op het bed van mijn ‘eigen kamer’. Oké, vind ik dit leuk? Wel lekker, eigen douche, toilet, goed slapen maar gezellig, nee dat was het niet.
Snel het hele ritueel van douchen, kleding wassen etc en de stad in. De jongen van de receptie had gezegd dat de kathedraal de moeite waard was dus dat werd de missie. Met een flinke, bewust genomen, omweg stond ik bij de infobalie voor mijn kaartje. Inmiddels heb ik bijna iedere dag wel een kerk van binnen gezien dus ik had geen enorme verwachting. Half uurtje en dan was het tijd voor een Cerveza Sin Alcohol. Dat werd zo’n anderhalf uur. Ik denk niet dat ik ooit zo’n mooie kathadraal heb gezien. Waar ik ook keek was weer iets nieuws te ontdekken. Ik heb mijn ogen uit gekeken.
Nu kunnen we natuurlijk van alles vinden van die pracht en praal. Ook ik heb daar wel een gevoel bij. Toch merk ik aan mezelf dat het me veel doet, het zien van al dit moois is voeding voor de ziel.
Alsof ik die dag nog niet genoeg gelopen had gooide ik er nog een paar kilometer op mijn slippers bovenop. Deze stad was zo waar ik op dat moment wilde zijn!
De gezellige terrassen lonkte om de hele avond te blijven maar de volgende dag stond me een pittig tochtje te wachten dus wat slaap kon geen kwaad.
28 mei:
Na een lekkere rustige nacht liep ik toch wat onrustig de deur uit. Ik zag er tegenop. Deze dag zou door de Meseta gaan. Onvoorbereid als ik ben als het om routeplanningen gaat had ik hier nog nooit van gehoord. Tot 2 dagen geleden, toen het uitgebreid op de slaapzaal besproken werd. “Are you going to walk the Meseta?”, werd mij gevraagd. Meseta? Wat is dat? “The Meseta is like a desert!”, legde het groepje Amerikanen me uit die een taxi geregeld hadden voor dat stuk. Holy, soort woestijn?
In de zin van? Ze vertelde me dat het een lange uitgestrekte, vlakte was zonder enige schaduw en erg weinig stopplekken. De eerst zou na ruim 11 km zijn.
Ik werd wat stiller. Normaal zou ik mijn schouders hiervoor ophalen maar ik wist wat me de komende dagen te wachten stond en ik kan je vertellen dan is de Meseta niet mijn nummer 1 keuze.
Al sinds mijn 25e heb ik een pittige vorm van endometriose. Een behoorlijke pijnlijke ‘vrouwenkwaal’. Dit maakt dat ik iedere maand in een paar dagen, gevoelsmatig, 6 kinderen baar met de nodige gedoetjes er om heen. Dit even voor wat beeldvorming 😊
Nu ben ik het type niet klagen maar dragen. En ja, uiteraard wel met liefde voor mijn lichaam. Ik heb dit op allerlei manieren aangekeken, zowel medisch als energetisch maar helaas, blijkbaar is dit iets wat mij (nog) niet los wil laten. Wat mij in dit soort situaties helpt is om altijd te kijken naar wat wél mogelijk is. Het heeft me daardoor ook nog nooit tegen gehouden de dingen te doen die ik graag wil doen. Alleen ben ik op dit vlak dan weer wel heel georganiseerd en zorg dat ik goed voorbereid ben. Dat geeft wat rust.
Je snapt waar ik heen wil, ik had alles bedacht maar niet dat mijn maandelijkse feestje precies tijdens 30+ temperaturen over een Meseta zou zijn.
Positief denken, wat zijn de mogelijkheden? Dat waren dus ten eerste minimaal 3 nachten een eigen kamer. Dat is toch een fijn vooruitzicht. Alles wat nodig is overdag, boven in de rugzak. Extra water mee. Misschien denk je, laat die rugzak vervoeren maar dat is tijdens mijn Camino mijn hele inboedel dus als ik ergens eerder strand of net iets nodig heb wat ik vergeten ben eruit te halen is het wel fijn om deze bij me te hebben. Wat extra vitamines erin want mijn ijzer kan snel zakken en zo gezond had ik tot nu toe nog niet gegeten. Poncho in het voorvak want als er veel mede pelgrims onderweg zijn(zal je dan net zien) en het is echt zo vlak als ze zeggen dan heb ik nog mijn poncho truc. Over mijn hoofd en door de knieën en voila mijn eigen privétentje staat!
Enige wat ik nu nog nodig had was een lach op mijn gezicht (easypeasy) en een schop onder mijn kont (lang leve de wandelstok). Het zal vast allemaal goed komen… tenslotte komt (bijna) alles altijd goed.
Het eerste stuk was de stad uit, bij één van de laatste koffietentjes nog een koffie en croissant. Woppaaa, gaan met die banaan. Voor het verhaal ook wel genoeg over dit onderwerp denk ik zomaar😜maar he, jij wilt lezen wat ik allemaal uitvreet op die Camino dus dan dit ook!
Ik had een wat vaag berichtje op insta geplaatst wat blijkbaar tot de verbeelding sprak. Er kwamen die dag weer geweldige donaties binnen. Dit was letterlijk het steuntje in de rug want hoe de dag ook zou lopen die van mij kon hierdoor niet meer kapot.
Over de meseta was niet veel overdreven, al denk ik dat het op een druilerige dag een heerlijke wandeling is. Nu was er volle zon en inderdaad helemaal geen schaduw. Goed water drinken en regelmatig insmeren was geen overbodige luxe.
Onderweg liep ik langs een klein kerkje. Daar waren 2 nonnen de pelgrimspaspoorten aan het stempelen. Vervolgens kreeg ik een soort muntje met een bedrukking aan een roze touwtje en wreef ze zachtjes op de plek tussen mijn wenkbrauwen. Ik denk dat ze vanuit het katholieke geloof een soort van zegen voor mijn Camino uitsprak. Ik bekijk het meer vanuit de spirituele kant waar deze plek staat voor het derde oog. In dit geval, een aanmoediging naar binnen te keren en op mijn wijsheid en intuïtie te vertrouwen. Dit soort rituelen ontroeren me . Het is een pure vorm van verbinding, ik zie jou. Ik besefte me dat we er misschien allemaal iets anders aanhangen maar uiteindelijk zo hetzelfde bedoelen. Achterin stond ook nog een doosje waar je een geschreven intentie in mocht doen. Die liet ik ook niet aan me voorbij gaan. Zo schreef ik: Mag liefde en licht op de donkerste plekken van de wereld schijnen, mag iedereen die het nodig heeft kracht vinden om met lastige situaties om te gaan en dan natuurlijk ook een persoonlijke voor mezelf die ik dus ook voor mezelf hou😃. Even daarvoor had ik een geweldige muurschildering gezien van mijn grote helden, Einstein, Mahatma Gandhi en Nelson Mandela. Samen met Moeder Teresa voor mij de grootste voorbeelden hoe we het leven mogen benaderen. Niet leven vanuit macht en ego maar de wereld een beetje mooier, liever,rechtvaardiger en bewuster maken.
Een kilometer of 7 voor het eindpunt van die dag was, iets van de weg af, een kleine overkapping geplaatst waar pelgrims voor heel even de warmte kunnen ontvluchten. Zo ook nu, dus toen ik aan kwam lopen werd ik hartelijk verwelkomd. “I’ll stay here forever,”riep ik vrolijk. Al bedacht ik me dat dit in mijn geval nu even geen goed plan was😜
De weg liep iets omhoog en zo te zien daarna naar beneden. Op het hoogste punt zag ik in de verte het stadje waar ik die nacht zou blijven. Voor mijn gevoel hooguit 10 minuten maar dat bleek toch nog een half uur. Helemaal prima, het eind was inzicht. En belangrijker, ik had ondanks alle gedoetjes een geweldige dag gehad. Het is en blijft een keuze om stil te staan of toch de stap te zetten. En ik was blij met iedere stap. Niet altijd op dat moment maar achteraf zeker wel!
Die dag heb ik alleen nog het stukje naar het restaurant gelopen die al 300 jaar gesloten leek. Uiteindelijk ‘thuis’ weer een beetje kip met salade en wat patatjes gegeten. Op mijn vraag of de dame achter de bar ook iets van chocola verkocht kreeg ik een nee als antwoord. Blijkbaar zag ze dat ik het even nodig had want ze haalde een eigen rol chocola koekjes te voorschijn. Nam er een stuk of 4 uit en gaf de rest aan mij. Ook nu ging de bekende Camino spreuk meer dan op, ‘The Camino provides’
En dan zijn we al weer bij vandaag!
Zoals al verteld lukte het niet om heel vroeg al op pad te gaan maar ik was een uur eerder dan de dag ervoor dus helemaal niet slecht. Fysiek gezien had ik ook nu weer zo’n zelfde dag als gisteren. Met het voordeel iets betere afstanden tussen de stops. Ook vandaag bloedverziekend heet ( ik klaag nog steeds niet) en geen schaduw. Maar de route was prachtig vond ik. Heel veel wilde bloemen. Ik droomde weg en liep in gedachten met een hele grote bos mijn huis in om ze in een mooie vaas op tafel te zetten. Ik werd wakker geschud door een kleine schuif van mijn schoenen over de losse stenen. Thanks Pico, voor het blijven herhalen dat ik mijn stokken mee moest nemen. Ze hebben me al meerdere keren goed opgevangen.
Terwijl ik met mijn zoon liep te bellen viel de verbinding weg. Dat kwam best goed uit want ik zag een mooie ruïne waar ik een foto van wilde maken. Voor wie denkt dat ik een slechte moeder ben, wees gerust we bellen gemiddeld zo’n 650x per dag met elkaar (yep hij is de uitzondering van mijn telefoon gebruik… 650 is trouwe beetje overdreven 😇).
Toen ik dichterbij kwam bleek deze ruïne nog veel mooier dan op afstand. De zon scheen prachtig op de stenen en door de overgebleven ramen. Wat een magische plek. Hier en daar hoorde ik wat Nederlands. Dat is zeker 1,5 week geleden dat ik voor het laatst iemand in ons taaltje had horen praten op de Camino. En daar was ik eerlijk gezegd ook blij mee geweest. Dat horen we tenslotte het hele jaar door en ik wil juist graag andere nationaliteiten ontmoeten. Om de een of andere reden lukt het me ook altijd goed om dit te ontwijken. Ik had een extra stimulans om me als Spaanse voor te doen toen ik 2 Nederlandse dames op het bankje direct naast me hoorde praten. Yes, ook nu piepte ik er weer doorheen.
Al vroeg in de middag kwam ik bij het hostel aan. Ik had gisteren al gelezen dat je Koreaans kon eten. Dat de één na de andere Koreaanse pelgrim binnen kwam wandelen verbaasde me dus niks. Ik hou zo van dat eten dus kon niet wachten tot de bel zou gaan om aan tafel te komen.
De afgelopen dagen heb ik steeds ongeveer 20/21 km gelopen. Vanaf morgen zal ik dit echt wat op moeten schroeven om voldoende tijd in Santiago te hebben over een paar weken. Na een vlugge blik zag ik dat het 25,6 km gaat zijn. Dat wordt het wekkertje op half 6 en om 6 uur de deur uit. Er is dan nog geen ontbijt dus weinig kans dat ik weer te lang blijf plakken.
Zoals altijd eindig ik toch weer met het delen van de link voor het doel waar ik voor loop, St. Wij zijn M. Zij geven voorlichting om seksueel misbruik onder kinderen bespreekbaar te maken. Naar schatting worden jaarlijks 62.000 kinderen voor het eerst slachtoffer van seksueel geweld. Gemiddeld 2 kinderen per basisschool klas krijgt te maken met misbruik. Het is dus ongelofelijk belangrijk dat deze kindjes leren dat ze wel mogen praten!
Actie van Happy Camino voor Wij zijn M – Crowdfunding Steunactie
Nog even een laatste update, het Koreaanse eten was heerlijk. Aan tafel zaten ook dit keer weer Amerikanen, Koreanen én alsof ik even teruggefloten wordt door de Caminospirit, zaten er 2 Nederlanders tegenover me. Wel hele lieve landgenootjes dus ik neem mijn woorden terug. Ook Hollanders zijn vanaf nu weer officieel toegelaten tot mijn Camino-avonturen.
Liefs,
Linda
HAPPY CAMINO home 