HAPPY CAMINO home

Heb je de vorige blog al gelezen? Oké dan mag je door met deze😜 welke ik de dag erna al gelijk beloofde maar teveel gezelligheid of andere belevenissen kwamen er tussendoor. Iets waar ik helemaal in mee wil gaan zonder blogdruk te voelen.

Ik ga verder op woensdag 21 Mei.

Dit was de eerste keer geweest dat ik echt een goede nacht had gemaakt. Een paar keer wakker geweest maar niet lang. Ik kan de snurkers blijkbaar beter verdragen dit jaar of betekent dit misschien dat je dan zelf snurkt? Heb niet het idee maar dat zegt ook niet alles. Paar dagen geleden sprak ik een man die over zijn oordoppen begon. Ze werkte perfect want dat gesnurk vond hij niks. ‘Maar, zei hij begripvol, ‘daar kunnen die mensen ook niks aan doen.’ Die nacht sliep hij in het bed naast me en zaagde het complete bomen bestand van Galicië om. Ik heb wijs mijn mond gehouden, hij kan er tenslotte ook niks aan doen. 

Rond 7.00 uur een koffietje met croissant en klaar voor een nieuwe wandeldag. Eigenlijk valt er weinig spectaculairs over die dag te vertellen. Gewoon weer een lekker dagje.

Ik kwam wat meer pelgrims tegen maar die zijn inmiddels allemaal weer gevlogen. Het is dus best stil onderweg waardoor ik voornamelijk alleen loop. Dit komt ook deels door mezelf. Ik volg niet altijd de standaard route die de boekjes aangeven. Of, nou ja, wel de route maar niet de beschreven eindpunten. (Story of my life😜) Dit maakt dat ik daardoor een wat kleiner groepje medewandelaars heb die vanaf dezelfde overnachtingsplek op ongeveer hetzelfde tijdstip vertrekken. Voordeel hiervan is dat ik beetje de grote plaatsen vermijd. Soms vind ik dat heel leuk maar meestal gewoon minder gezellig omdat iedereen dan uitwaait. In de kleine plaatsjes is er vaak 1 albergue, een kerk en een bar. Niet moeilijk om dan bij iemand aan te schuiven. Ook ben ik een late opstarter want ik weiger voor 07.00 uur de deur uit te gaan. Heb ook echt het voordeel van eerder vertrekken nog niet ontdekt want vaak ben ik alsnog vroeg bij het hostel ondanks genoeg koffiestops, fotomomentjes, kerk bezoekjes, vergeten stokken, verkeerd lopen en de ‘in het hoge gras plaspauzes’. Laatste is soms wel een uitdaging om een klein beetje privacy te hebben. Wat me toch af en toe doet denken aan een aantal dagen van de maand die me nog te wachten staan, if you know what i mean. Maar ik zet in op meer barretjes op het drukkere gedeelte strakjes! Jaja voor de vrouwelijke meelezers een herkenbaar dingetje waar je dan toch af en toe even over na gaat denken.

Voor nu vind ik het helemaal heerlijk in mijn up. Het is goed om even de tijd te hebben om bij mezelf in te checken. Ik ben van nature een heel optimistisch mens maar dat neemt niet weg dat er ook in mijn leven genoeg uitdagingen zijn. Daar mee verbinden, op een andere manier dan thuis in de drukte, voelt heel helend. Ik vind dat fijn, geen ruis, geen verhalen, geen meningen, geen afleidingen, gewoon puur ik. Ik kan me voorstellen dat dit voor sommige vreselijk lijkt en misschien ook wel is. Ik zal ook de laatste zijn die gaat roepen dat je dit allemaal moet doen op deze manier. Het kan behoorlijk  confronterend zijn. Ook een slaapzaal met 28 (of meer) andere pelgrims kan na zo’n dagje nog wel eens een uitdaging zijn. 

Okeee door naar donderdag 22 mei. Die nacht had ik in een hostel in een mooi stadje geslapen. Het stond bekend om de overheerlijke tapas. Na de was en de vaste ‘in de hostel aankom rituelen’ besloot ik op jacht te gaan. Ik Google-de op de beste tapas restaurants en liep op mijn doel af. Na een alcoholvrij biertje vroeg ik blij welke er op het menu stonden. Het meisje herhaalde letterlijk 3 keer het woord tapas waarop ik enthousiast, maar ook beetje verbaasd Si, si, antwoordde. Wat begreep ze niet aan het woord tapas? Hé senorita, jij bent hier de Spaanse hè, not me! Helaas dat feest ging niet door. Biertje wegklokken en door naar de volgende. Goed dat er geen alcohol in zat want bij de volgende paar barretjes was ook niets wat op tapas leek behalve broodjes en tortilla. Dat eet ik al zo’n beetje iedere dag onderweg. Na poging 3 gaf ik het op. Bij een empanada tentje kocht er 2 met spinazie, voor wat extra vitamine vermeng met zesdubbele dosis vette substantie. Ik heb het bij 1 gelaten 🤪 Tijd om terug naar het hostel te gaan. Zoek het maar lekker uit met jullie tapas! 

De volgende dag stond ik gezellig te kletsen met een Canadese dame die me vroeg of ik ook in de beroemde tapasstraat was geweest. Het was zoooooo heerlijk! Michelin sterren tapas all over the place. Ik heb gezegd dat ik er niet van hield… sinds gisteren.😇

Na het praatje was het weer tijd om de chaos rond mijn bed in te pakken. Toen ik mijn lenzen in wilde doen was het doosje nergens te vinden. Alles weer uit die rugzak. Nergens te bekennen. Badkamer doorzocht, niks, matras van het bed, niks, nog een keer alles doorzoeken, weg waren ze. Dan de vuilnisbak maar in, tenslotte had ik daar 2 jaar geleden ook mijn toen zoekgeraakte bril gevonden. Nope, het was onmogelijk maar ze waren echt weg. Toch nog 1x in het tasje waar mijn paspoort e.d. inzit en daar waren ze.. Het had me een uur vertraging opgeleverd die dag. Snel de deur uit. Het was inmiddels 08.15 uur. Toen ik rond keek welke kant ik op moest kwam er een wat corpulente Amerikaan aanlopen. Achter hem aan dan maar. ‘Nee, nee hij ging nog even iets anders doen!’ Hij moest en zou de beste tapas geproefd hebben. Serieus, begin jij nou ook al? Lachend zei ik dat het vast niet zou gaan lukken om kwart over 8 in de ochtend. Sterker nog, mij lukte dat al niet om kwart over 8 in de avond. ‘s morgens vroeg tapas dat is toch net zoiets als op dit tijdstip een biefstuk met patat bij Loetje bestellen!

Maakte niet uit, als hij alleen een foto voor de deur had was het ook goed.

Voor mij een typische Amerikaan wat maar weer bewijst hoe snel we ergens een stempeltje op plakken want de dag erna kwam ik hem bij de koffie tegen. Hij vertelde dat hij 2 jaar geleden nog in een rolstoel zat en nu weer, na een lang traject, kon lopen. Hij liep de Camino in pure dankbaarheid en wilde van ieder klein dingetje genieten. Vooral ook veel foto’s nemen want stel je voor dat hij over een paar jaar weer in die rolstoel zou belanden. Ik denk dat mijn tranen in mijn ogen hem verbaasde niet wetende dat dit grotendeels was omdat ik zo’n ander beeld van hem had gevormd terwijl ik zo zonder oordeel probeer te leven. Niet dat ik het hardop uitgesproken had maar ik baalde ervan dat ik hem toch in een soort hokje geplaatst had zonder ook maar iets van hem te weten. 

Dit even tussendoor, we gaan terug naar die ochtend van het lenzen mysterie. Ik was een half uur onderweg toen ik ineens weeeeer tot de ontdekking kwam dat mijn stokken nog in het hostel stonden. Wat een shit begin van deze dag, zoveel tijd kwijt aan niks en gewoon weer terug moeten lopen. Gelukkig had ik de code van de deur nog bewaard. Snel even wat uit mijn tas pakken en knak, daar stond ik ook nog met een brilpoot die van mijn zonnebril was afgebroken. Nu is het klaar! Lichtelijk geïrriteerd of eigenlijk meer gefrustreerd ging ik op pad. Maar dan zijn we er nog niet. Terwijl ik lekker doorstapte omdat ik dit stukje net ook al gelopen had, keek ik niet verder om me heen. Tot ik me bedacht dat het toch wel beetje anders was dan net. Je snapt hem al… verkeerd gelopen. Weeeeeeeeeer terug! 

Dit gebeurde die ochtend nog een paar keer waardoor dit voor mij tot nu toe het  officiële Caminodieptepuntje was. De route was  stom, saai en niks aan. Ging er ook nog een wielrenner pontificaal voor mijn neus zijn broek naar beneden trekken om te plassen. Hallooooo, er staat een boom 3 stappen van je vandaan. Als je niet snel de boel omhoog trekt (en daarmee bedoel ik uiteraard zijn broek) dan beland mijn  wandelstok op plekken waardoor je straks niet lekker meer op je fietsje zit.

Nu is mijn Spaanse vocabulaire zoals gezegd niet erg uitgebreid dus moest ik het hebben van wat dreigend mijn stokken in de grond stampen terwijl ik vriendelijk groetend voorbij liep. Ik denk dat ik wel indruk heb gemaakt, nottt! 

Het dorp kwam al redelijk vroeg in de middag in zicht wat betekende dat deze dag verder uit suf hangen en lullig kijken zou bestaan. Heeeerlijk!

In het hostel werd ik een aantal keren enthousiast aangesproken dat het zo’n mooie dag was geweest, prachtige route. Serieus? Dit was weer zo’n geweldige bewustwording van wat ik absoluut wel weet maar nu eens echt heel goed kon voelen. Wanneer je maar denkt dat alles tegen zit dan heb je blijkbaar ook geen oog meer voor al het moois. Ik dacht dat ik het mindere begin van de dag wel achter me had gelaten, geen last van chagrijnigheid of gemopper. Vond het gewoon een stomme saaie route en dat herhaalde ik dan ook een paar keer in mijn hoofd en via de app naar een vriendin. Blijkbaar had ik dat beeld er zelf onbewust van gemaakt door alles wat er die ochtend achter elkaar niet lekker liep. Wat een leerzame dag!

Die avond sliep ik in een plaats waar wijn geproduceerd werd. Daar heb ik dan maar heerlijk van genoten om dit mooie inzicht te vieren. 

23 mei:

Valt niet veel over te vertellen behalve dat ik in een totaal andere energie zat. Ik vond de route prachtig door de wijnvelden. Hier en daar wat lichte klimmetjes maar allemaal prima te doen. Een heerlijke dag van ruim 25 km. Ik had mijn hostel van die nacht geboekt dus kon er de tijd voor nemen. Alsnog kwam ik halverwege de middag aan. Een wat strenge dame runde de toko. Veel gezelligheid straalde ze niet uit maar het was schoon en het bed was prima. Verder was er niets in de omgeving te bekennen dus na een telefoontje met zoonlief ging ik lekker douchen en de route van de volgende dag bekijken. Langzaam aan druppelde er wat pelgrims binnen maar uiteindelijk deelde we maar met z’n 5e de kamer waar normaal  8 mensen kunnen slapen. Één van de bedden was voor een Australische man die ook in het vorige hostel sliep. Daar hoorde ik hem de hele middag en avond over politiek en oorlogen praten. Hij heeft een vrij aanwezige stem dus het was niet echt te ontwijken. Begrijp me goed, ik sluit nergens mijn ogen voor maar dit zijn niet de onderwerpen waar ik met mijn energie heen wil tijdens de Camino. Deze avond tijdens het eten begon hij met een andere dame aan tafel over de Australische verkiezingen. Beetje jammer wel maar ik heb mijn focus verlegd op de olijfjes in mijn salade. Hij was trouwens heel vriendelijk maar we hadden weinig raakvlakken. 

De volgende ochtend was iedereen al weg en schoven we samen aan het ontbijt. Daar ontstond ineens een geweldig mooi gesprek. Wat een leuke kant zag ik hier ineens van hem! 

Nadat ik onderweg een korte koffiestop had gehad kwam hij voorbij wandelen. Ons gesprek ging verder waar we gebleven waren. Hij vertelde vol liefde over zijn vrouw en zijn 2 zoons waarvan 1 als meisje geboren was. Waar zijn zoon heel rustig is, vertelde hij,  liepen hij en zijn vrouw mee met de MardiGrass in Sydney, vergelijkbaar met onze Gaypride, om zo hun steun te betuigen aan de hele LGBTQIA+ gemeenschap. Wauw, waren alle ouders van trans kinderen maar zoals hij! Het was zo’n mooi en persoonlijke gesprek wat we hadden. Dit wilde hij ook met zijn vrouw delen of ik even eea op camera wilde zeggen. Ik en een draaiende camera voor mijn neus is niet de beste combi, ineens spreek ik Engels  vermengd met Chinees,  Papiaments en een vleugje Swahilis . Lief was het wel natuurlijk!

Uiteraard heb ik hem om toestemming gevraagd eea van ons gesprek te delen (ik een camera dan jij een blog). Toch heb ik besloten het bij deze beknopte versie te houden. Voelt voor mij niet goed om zomaar over zulke persoonlijke dingen te praten. Wat een kado was deze man op mijn pad. 

Ook nu liep ik langs de wijnvelden. Kwam door leuke dorpjes. Meer dan er tot nu toe waren geweest dus ik nam het er van en pakte meerdere terrasjes. 

Rond 14.00 uur kwam ik bij het hostel van die dag aan. Wat een geweldige plek. En super gezellig ook nog,  ik was samen met een Amerikaanse, Canadese en Australische vrouw. Laatste twee had ik de avond ervoor ook ontmoet en mee gegeten maar toen was de beste man waar ik net over sprak vnl aan het woord geweest waardoor we weinig met elkaar gesproken hadden. In de keuken begon de eigenaresse van de Albergue rond 16.00 uur met koken en dat beloofde op de geur afgaande veel goeds. En dat was het ook, we waren alle 4 heel gelukkig met zo’n gezonde maaltijd. Courgette, prei, aardappelsoep vooraf en een linzenprutje met chorizo en rijst als hoofdgerecht. Uiteraard ontbrak ook nu de rode wijn niet. De eigenaresse en haar man aten ook mee. Al had haar man het heel druk dus die moest al snel weer weg. Wat maakte dat we een echte meidenavond hadden. Geweldige gesprekken, enorm gelachen,  een avond om nooit te vergeten. De kachel branden gezellig op onze slaapkamer, overal de kaarsjes aan, wat een heerlijke plek was dit!

De regel was dat er niemand voor 07.00 uur de deur uit mocht wat in mijn ogen de beste pelgrimregel ever is. Gaf zoveel rust dat er niemand al om 05.00 uur zijn rugzak in stond te pakken. 

We liepen na elkaar de deur uit maar bij de eerste koffiestop was het al weer een gezellig weerzien. 

Daarna ging ieder zijn eigen weg en hadden we allemaal andere eindpunten bedacht voor die dag.

De route is een stuk minder steil, met hier en daar wat klimmetjes. Daarintegen is de temperatuur wel aan het stijgen. Voor nu vind ik het nog heerlijk maar ik hoorde dat het komende dagen heel erg heet gaat worden. Wie weet ga ik dan toch nog zo’n vroege fanatiekeling worden.

Het was een dag waarin ik veel had om over na te denken. Tijd genoeg voor. Ik hoopte dat ik die avond in net zo’n gezellig hostel terecht zou komen als afgelopen nacht. Al was die plek wel echt uitzonderlijk geweest en had het ook precies geklopt met de juiste mensen. 

Het contrast kon niet groter zijn. Het was een slaapzaal met 28 bedden. Heeeeel hard en veel geklets, geen enkel bekend gezicht en een bed waar ik rugpijn van kreeg. Ik voelde me wat verloren. Het leek me een goede avond voor een zelfgemaakt broodje ergens achter in de tuin en op tijd naar bed.

En dan ben ik toch ineens al weer op vandaag uitgekomen. Ik merk dat ik steeds wat sterker wordt want mijn rugzak die nog net zo zwaar is, lijkt lichter te voelen. Wel voelen mijn benen en voeten wat vermoeider maar ondanks dat gaat het allemaal perfect. Vandaag verwachtte ik een makkelijk dagje maar zaten toch weer paar flinke klimmetjes in. Verder niets te klagen. Heerlijk broodje tomaat mozzarella onderweg wat eenmaal voor mijn neus tomaat met tonijn en ui was. Valt dat dan even tegen. Uit het niets zet een man een doos tissues voor mijn neus. Zat ik in zijn ogen smerig te eten of dacht hij dat ik zat te huilen. Aan zijn gestaar te zien was het vooral een vorm van aandacht vragen geweest. Net als zijn buurman die me vroeg hoeveel kilometer ik die dag liep en voor het antwoord was gegevens begon hij te vertellen dat hij er 50 liep. Twee dikke duimen voor jou vriend, als ik stickers had zat er nu 1 op je voorhoofd… of zal ik zo’n caminostempel pakken… laat maar, hij liep mij te snel🤪

Onderweg vooral veel dieren gezien, kuddes loslopende koeien en paarden, dikke vette torren, hageddissen, slangetje, katten en een hond waarvan ik hoopte dat ie goed naar zijn baas luisterde. 

Ook vandaag een heerlijk hostel ergens op het platteland. Naast een loslopende kip zijn hier weinig bewoners te vinden. Wat gegeten in de plaatselijke bar waar de barman gek was op flauwe grapjes maken waarbij ik heel hard lachte. Vond ie leuk en dat vond ik dan weer leuk. Wat een feest zo op de maandagavond (of ik het zondag?)

Nu lekker slapen! Morgen maar 20 km te gaan en daar voor het eerst een kamer met douche voor mij alleen geboekt. Heerlijk even na al die tijd mensen om me heen. 

Als afsluiter wil ik nog wel even de tussenstand delen van de actie voor Stichting Wij Zijn M. Zij werken hard om seksueel misbruik bij kinderen bespreekbaar maken. 

We zitten op €2237,,- Geweldig bedrag maar ik blijf de hoop uitspreken dat het nog veel hoger mag worden. Doe je (nog een keer) mee? Brutaal mens heeft de halve wereld en tenslotte is alles voor de Stichting en word er niets voor persoonlijke doeleinden gebruikt.

Actie van Happy Camino voor Wij zijn M – Crowdfunding Steunactie

Finitooooo, ik ga slapen.

Tot de volgende lieve mensen!

Liefs , 

Linda