Het leek me een goed idee zo af en toe eens een blog te schrijven ipv zoals andere keren iedere dag maar dit blijkt toch minder makkelijk dan gedacht.
De hele energie is zo totaal anders dan bij alle andere Camino’s. Normaal gesproken was ik inmiddels al over de helft en rook in bij wijze van spreken de stal al. Nu liggen er nog 4 weken wandelen voor me. Ik heb het gevoel al weken onderweg te zijn. Af en toe verlangend naar andere kleding, gezellig makeupje of andere, voor pelgrims, heel onbelangrijk dingen. Maar meeste mis ik misschien wel om op blote voeten onder de douche te stappen, een schoon toilet mét toiletpapier, een bed wat geen herrie maakt als ik me voor de 300e keer die nacht omdraai en vooral heel gezond eten!
Klinkt klagerig maar is zeker niet zo bedoeld. Want wat ben ik blij! Ik ben het gelukkigst als ik me zo vrij kan voelen. Het iedere dag buiten zijn, de mooie natuur om me heen. Niet weten wat de dag me brengt. Zo in verbinding met mezelf en waar het echt om mag gaan in het leven. Het helemaal mezelf zijn. Maar ook de lieve mensen die mijn pad kruisen ook al zijn het er nog niet veel.
De afgelopen dagen samenvatten gaat een uitdaging worden. Waar ga ik beginnen? Er gebeurd zo veel en toch zo weinig. En ik ga eerlijk zijn, ik vind het ook heerlijk om minder op de telefoon bezig te zijn en dus ook minder te delen. Er gaat toch altijd veel tijd in het schrijven zitten. En met een tocht van 800 km haak jij vast ook na een week of 2 af…het is alleen een beetje zoeken hoe dan nu…Even heb ik er aan gedacht om de verhalen in te spreken maar na het terugluisteren van wat voicemessages besloot ik dat schrijven toch een beter plan was🙈
Zo was er de dag dat ik na een wat lullig ontbijtje, slappe witte boterham met jam en een koffietje, vol goede moed de deur uitstapte. Ik zag dat er veel appjes binnengekomen waren dus lekker even doorheen scrollen tijdens het lopen.
Error❌tip 2 ( nr 1 stond in vorige blog) , lees geen appjes wanneer je gele pijlen moet volgen op vage landweggetjes. Daar stond ik, in the middle of nowhere. Onbewust had ik wel gezien dat het onkruid nogal hoog stond maar het berichtje was te grappig om verder aandacht aan te besteden. Totdat ik op een splitsing een keuze moest maken. Waar was die pijl? En waar waren de Koreaanse jongens die ongeveer gelijk met mij de deur uitgestapt waren? Je voelt hem al, dat werd een kwartier terug lopen. Dat lijkt niks maar geen pelgrim zit te wachten op onnodige extra kilometers. Wat mij overigens ieder jaar prima lukt.
Rond een uur of 10 was het tijd voor een ontbijtje. Rugzak af, stokken tegen de muur en op mijn beste Spaans (wat bestaat uit ongeveer 6 woorden) een broodje kaas,cafe con leche en een jus besteld. Na een half uurtje was het tijd om op te stappen. Stadje uit, brug over, heuvel op, nog een heuveltje… tjezzz wat was het al warm!
Er zwaaide iemand naar me en ik zwaaide vrolijk terug. Huh? Hier klopte iets niet… waar waren mijn bionische verlengstukken ofwel mijn wandelstokken. Shit shitterdeshit… die stonden nog tegen de muur van de bakker. Mijn eerste reactie was’ pech gehad, dan maar verder zonder stokken’. Ik was echt niet van plan een half uur terug te lopen .
Dit zou een optie geweest zijn als ik deze week in Santiago aan zou komen maar met nog een week of 4 te gaan is dit niet de beste keuze. Zat dus niets anders op dan weer een aantal extra kilometers te maken.
.
Op de een of andere manier lijkt teruglopen altijd zwaarder.
Het werd pas weer draaglijk toen ik voorbij mijn omkeerpunt was.
Verder kan ik over die dag vooral vertellen dat ik het gevoel had dat de zon mij tot zijn persoonlijke tapas had gemaakt die hij langzaam onder zijn grilletje knapperig liet worden. Yep, vergezocht maar het is een Spaanse zon hè!
Het was zo heet met die rugzak die 300 kilo leek te wegen en de vele steile klimmen. Dit maakte dat ik het laatste stuk om de minuut in de remmen ging. Er was nergens schaduw behalve onder een viaduct waar het wat vochtig en blubberig was. Normaal zou ik er geen moment aan denken daar neer te ploffen. Stel je voor dat er ineens een rat om de hoek komt kijken hopend iets eetbaars te vinden in die rugzak en dan die tapas van 1 meter 74 ziet zitten. Naast lopen in onweer nog een fobie van me!
Laatste 5 minuten zag ik het hostel al in zicht maar besloot dat ik niet meer verder zou gaan. Klaar ermee! Ik wil niet meer klimmen en al helemaal niet bij 27 graden zonder schaduw. Een slang dacht er hetzelfde over en zocht de schaduw van de struiken op. Hij wel… dan toch maar door!
Lang verhaal kort. Ik was in een heel klein gehucht beland met 2 hostels tegenover elkaar die elkaar aftroefde met muziek. Waar die van mij van klassiek hield waren de overburen meer rock liefhebbers. Ze hielden het heel beschaafd maar zodra bij de ene het nummer klaar was draaide de ander de volumeknop vast langzaam iets omhoog om het over te nemen.
De eigenaresse was een hele blije Koreaanse die bij alles wat ze zei vrolijk mijn naam herhaalde. Ik vond het knap want dit deed ze blijkbaar bij iedereen.
Die avond heerlijk gegeten, leuke mensen aan tafel waaronder een Nederlandse gepensioneerde man die ik nu iedere dag onderweg of ‘s middags in het hostel tegenkom. Zo ook eergisteren en onze band is inmiddels al zo goed dat we lekker een wasmachientje gedeeld hebben.
De volgende dag was het weer omgeslagen. Stuk frisser. Ook ‘s nachts vind ik het echt koud en slaap met een extra shirt aan. Voor het eerst tijdens mijn Camino is de vertrouwde slaapzak echt te dun. Door deze dag ga ik even snel heen, dit was namelijk zo’n ‘gewone’ Caminodag. Geweldige natuur, uitdagende paadjes, en verder domweg lekker lopen. Nog steeds alleen. Daar genoot ik van totdat ik de harde knallen op rechts hoorde. Nee nee neeeeee geen onweer please! Het begon zacht te regenen maar dat zachtjes compenseerde de donder . De oplettende lezer weet dat dit niet mijn ding is en gewoon voor de 2e x deze week. Tijd om de speed er in te gooien. Ik heb het over snelheid mocht iemand andere associates hebben. Ik heb me ‘s avonds serieus afgevraagd wie die vrouw in mijn kleding, wandelschoenen en met mijn rugzak was. Femke Bol eat your heart out. Onderweg haalde ik mijn Nederlandse pelgrimmaatje in. ‘Wat ga jij hard’, zei hij. Ik riep nog even snel dat we op weg zijn naar verlichting, daar hadden we de vorige dag over gesproken, dus dat ik heel snel die donkere wolken achter me wil laten. Het lukte om voor het onweer uit te blijven, al hijgde hij in mijn nek… het onweer, niet de Nederlandse pelgrim.
Die nacht sliep ik alleen op de kamer met een klein Oostenrijks mannetje. Klinkt wat denigrerend maar hij was echt klein en heel vriendelijk.
De arme man weet gelukkig niet wat dit nachtje de volgende dag bij mij los maakte.
Mijn uren slaap zijn ver onder peil. Ik lijk het er prima op te doen. Toch denk ik dat de combi van een week voornamelijk in stilte lopen, slaapgebrek en de ongeveer meer dan 150 km die ik tot dan toe al afgelegd had, maakte dat het fysieke stuk plaats maakte voor het mentale.
De volgende dag had ik flink buikpijn en voelde een soort van onrust. Voor mij is dat een moment om in te checken bij mezelf. Wat wil mijn lichaam me vertellen. Die vraag stelde ik dus ook en liet het vervolgens los.
Nog geen half uur later stroomden de tranen over mijn wangen.
Oude herinneringen van toen ik nog een meisje van 11 was kwamen in alle helderheid naar boven. Er was niets gebeurd deze nacht op de slaapzaal maar toch was het de tricker geweest van een stukje oude pijn. Dikke tranen want blijkbaar was ik met mijn gevoel nooit zo dichtbij deze herinnering geweest. Dit aan te mogen kijken, boos over zijn, erkennen dat dit echt niet oké was geweest, was verdrietig maar gaf ook heel veel ruimte. Ik ga daar nu niet veel verder over uitwijden. het gaat heel goed met me en ik ben alleen maar ontzettend dankbaar voor de ervaring.
Ik zal de laatste zijn die op deze manier aandacht vraagt maar aangezien ik via deze weg wat van mijn ervaringen deel vind ik deze ook belangrijk om te benoemen. Zeker omdat ik voor Stichting Wij Zijn M gekozen heb dit jaar. Niet met mijn eigen verhaal in gedachten, de reden was anders, toch denk ik dat dit ook nodig was om mijn eigen stukje nog eens aan te kijken. Ik geloof dat het zo werkt in het leven. En dit kwam naar boven in de vorm van een Lief Oostenrijks mannetje. Mocht hij ooit dit verhaal door de Google translate gooien (wat ik niet verwacht) dan hoop ik dat hij weet dat het niets met hem persoonlijk te maken had. Hij was de beste roomie ooit tijdens de Camino, stil, respectvol en heel bescheiden. Ik ben hem dankbaar.
Er gebeurde meer die dag. Ik liep alleen op een landweg met daarnaast een greppel en een soort wal met wilde bloemen e.d. Uit het niets komt er een auto knettertjehard aanrijden en precies voor mij geeft de bestuurder een zwaai aan zijn stuur waardoor hij zo die greppel inrijdt en met een knal stil komt te staan tegen die wal. Ik stond in een soort van shock stil, kijkend naar die auto en bedenken wat ik moest doen. Heeft diegene een hartaanval gehad, is deze actie op mij gericht, wat is dit??? Ik was even in twijfel of ik erheen zou lopen maar als er iemand in nood is dan kan je niet doorlopen. Ik liep naar de auto met mijn telefoon klaar om het alarmnummer te bellen toen er een wat verwarde vrouw uit het raam klom die heel relaxt zei dat er niks aan de hand was. Hoe kan dat nou? Je auto maakt een rot klap en er is niets? Op dat moment trapt iemand anders in de auto heeel hard het gaspedaal in waarop de auto uit de greppel schiet en vervolgens wegscheurt. Wat gebeurt hier allemaal! Terwijl ik de vrouw vragend aan kijk lacht ze beetje zenuwachtig en blijft ‘no problem no problem’ herhalen. In de verte remt de auto hard waarna zij snel die kant op rent en samen er vandoor gaan. Het leek alsof ik op een filmset terecht was gekomen. Alsof ik aan het hallucineren was. Wat was hier nou net gebeurd? Toen er een Italiaan aan kwam lopen vroeg ik of hij het allemaal gezien had? Niet goed maar wel dat er iets vreemd gebeurde . Gelukkig, ik ben niet gek geworden!
Het was een bizarre dag. Eentje die ik voornamelijk alleen doorbracht. Heerlijk, lekker luisteren naar de vogeltjes (en in de greppel rijdende auto’s) Een klein stukje kwam er een Australisch bijenboer naast me lopen. We kende elkaar al van een eerdere Alberque. Aardige gast maar mijn gedachten (lees:interesse) waren niet bij het belastingsysteem Down Under. Een plaspauze van mijn kant in de lage bosjes maakte dat hij toch maar alleen verder liep. Uiteindelijk heb ik het laatste stukje tot het eindpunt afgesloten met mijn Nederlandse Pelgrim maatje.
Die avond moest ik me er toe zetten om in plaats van mijn bed op te zoeken toch aan te schuiven voor het pelgrimsmenu. Goede keuze want het was heel gezellig! Perfect voor de balans van deze bijzondere dag.
Normaal zou ik hier nog heel veel over kunnen vertellen maar er was meer de afgelopen dagen…
Al bedenk ik me dat ik het voor de leesbaarheid in 2e ga knippen.
Zoals je ziet deel ik weinig over de route zelf maar beelden spreken meer dan woorden, dussss daar zijn de foto’s perfect voor!
See you in de volgende, is zo goed als klaar nog even 1x overlezen morgen want het was nu wel heel veel. Dus als je er nog zin in hebt zie ik je morgen weer, same place niet de same time 👋
Deel alleen nog wel even snel de link…
Ben je nieuwsgierig? Klik dan vooral even aan😜
https://steunactie.nl/actie/actie-van-happy-camino-voor-wij-zijn-m/-45679
Liefs,
Linda
HAPPY CAMINO home 