Vier wandeldagen zijn er inmiddels voorbij. Het voelt als weken. En daarmee bedoel ik eigenlijk voornamelijk de gewenning aan het pelgrimsleventje . Ook fysiek gaat het verrassend goed. Al zat ik er vandaag tijdens het lopen wel aantal keer even doorheen. Niet dramatisch maar wel af en toe dat stemmetje waar ik nou toch in godsnaam mee bezig ben. Was van hele korte duur trouwens.
Zoveel minder blogs dan normaal wordt een uitdaging om het kort te houden. Ik moet straks aanschuiven voor het avondeten dus heb een deadline dat helpt misschien.
Terug naar dag 1:
Zoals ik eerder al schreef was mijn nachtje voor vertrek heel kort, paar uurtjes en daar kwamen er helaas maar een paar bij toen ik eenmaal in Frankrijk was. Mijn bed stonk naar zweterige doorgerookte mannen en misschien dat ik toch beetje onrustig was voor wat ging komen.De grote dag… mijn verjaardag! Nehhhh, ook leuk maar ik bedoelde natuurlijk de eerste kilometers van de 800 die voor me lagen. Een dag waar ik vooraf vreselijk tegenop had gezien. Ongetraind, wat kleine pijntjes, wel wat stress in mijn lijf en dan de Pyreneeën over. Het laten vervoeren van mijn rugzak bleek de grootste daad van zelfliefde. Al ging het daar al bijna fout want na wat twijfel besloot ik toch maar aan de meneer van het kantoortje te vragen of ik goed zou gaan als ik links af sloeg waarop hij hard lachend zei dat het dan een hele lange Camino ging worden. Ik zat gelijk lekker in mijn vertrouwde ultieme Camino spirit.
Terwijl ik door de telefoon toegezongen werd door vriendin Anne en haar zoontje begon direct al het klimmen. Het was druk op de app wat een goede smoes voor mezelf was om regelmatig even te stoppen om er eentje te lezen.
Na 5 minuten ging mijn fleece uit. Voor iemand die zelden zweet kwam het nu uit alle hoeken en gaten. Yep, klinkt goor maar zo voelde ik me en rook ik na een paar uur ook. Daarbij vergeleken had mijn bed van die nacht naar een fles Dior geroken. To much information…
Al snel kreeg ik van medepelgrims regelmatig de vraag of het goed ging met me. Uhh ja, ik heb het gewoon bloedverziekend heet! Ik snap dat dit wat vreemd over kwam aangezien iedereen met rits van de fleece op standje stikken naar boven liep. Mijn hoofd was inmiddels paars aangelopen met dikke rookwolken erboven.
Wat was ik blij toen ik een lieve mevrouw vanuit haar garage koffie en fruit zag verkopen. Volgens haar was het ergste geweest, 500 meter in één stuk omhoog. Tip 1, vertrouw nooit lieve mevrouwen die waarschijnlijk al 50 jaar niet meer uit de garage geweest zijn.
Die dag was het alleen maar klimmen, klimmen en nog eens klimmen. Als ik er nu aan terug denk heb ik het gevoel daar een week gelopen te hebben. Verschillende geweldige landschappen, ongelofelijke hoogtes, bizar mooie uitzichten, veel loslopende paarden en schaapjes beide met kleintjes. Koeien die met hun bellen liepen te rinkelen. En verder helemaal only the lonely. Af en toe zag ik iemand voor of achter me lopen maar niet heel dichtbij. Heerlijk, zo kon ik ongegeneerd heel hard hijgen, af en toe schelden op mijn manier en steeds meer kleding uit trekken, uiteraard binnen het toelaatbare (maar he wat voor mij toelaatbaar is, is voor jou misschien …laat maar, slaat nergens op).
Ik zou het kort houden… het was ongelooflijk zwaar maar fantastisch, het was onwerkelijk maar zo echt. 27 Km en 193 etages gaf mijn stappenteller aan het einde van de dag aan. Om half 11 had ik een stukje tortilla als ontbijt gegeten met een glas jus d’orange niet wetende dat dit het laatste zou zijn wat ik die dag tegen zou komen. Gelukkig had ik nog een proteïne reep, een banaan en paar cashewnoten in mijn tas gestopt. En terwijl ik zo typ en even terug denk voel ik een brok in mijn keel. Ik heb het gewoon geflikt en geloof mij dat was niet zo vanzelfsprekend, er waren wat lichamelijke dingetjes voor vertrek waardoor ik nooit gedacht had dat het zo goed zou gaan!
De klim ging maar door en door, het idee dat de laatste 5 kilometer naar beneden zou gaan hield me optimistisch. Totdat ik harde knallen hoorde. Yep, mijn grote angst.. onweer! En dan onweer zonder schuilplaatsen in the middle of nowhere. Later hoorde ik stoere mannen die hem ook hadden geknepen. Voelde toch troostend. Mijn lijstje wat wel en niet te doen bij bliksem ging in de repeat door mijn hoofd. Ik focusde me op de vogeltjes. Ooit heb ik gehoord dat wanneer je die hoort de onweer nog niet heel heel dichtbij is. Sing birdies SINGGGGG… en dat deden ze💛
Net voordat het echt ging regenen liep ik het grote klooster binnen waar ik die nacht ging slapen. Kan ik nog van alles over vertellen maar dan ga ik los dus door naar de avond. Gezellig eten met andere pelgrims. We werden bij elkaar aan grote ronde tafels gezet. Ik zat naast een Nederlandse dame die ik in de rij ontmoet had en de Ierse Robert waar ik gelijk een goede klik mee had. Met de laatste hap yoghurt nog in mijn mond zei hij dat ik op moest schieten als ik mee wilde naar de mis van 20.00 uur. Nu ben ik niet katholiek maar ik hou er zo van tijdens mijn Camino. Ik kon er niks van verstaan maar dat maakt voor de sfeer niet uit. Aan het einde werd iedereen gevraagd naar voren te komen. Toen we met alle mensen dicht bij elkaar stonden gingen de lichten uit en werd de kerk alleen nog verlicht door alle kaarsen die branden. Magisch vond ik het! Bijzonder afsluiting van een hele bijzondere verjaardag.
Ik zie trouwens ineens een ander lettertype maar laat het even zo, te veel gedoe nu😜
De volgende ochtend werden we om 06.00 uur gewekt door muziek. Niet de keuze die ik thuis op zou zetten, zingende monniken, maar het was serieus heerlijk op gang komen. Wakker worden kan ik niet zeggen want van slapen was wederom niet veel gekomen. Moet weer erg wennen aan al het gesnurk en andere aparte geluidjes.
Rond 07.00 uur liep ik toch als een blij ei de deur uit.
Toen ik om 08.15 uur het eerste koffietentje binnenliep keek ik verbaasd op toen een Duitser me gedag zei. Gisteren liep hij nogal moeilijk te doen bij het inchecken dat hij wel om 05.00 uur wilde vertrekken. Niet helemaal gelukt amigo!
Het was de hele dag beetje miezerig maar perfect wandelweer. Deze firstclass koukleum is hier Wim Hoff herself want ook nu weer hempje aan en poncho lekker in de tas.
Onderweg raakte ik in gesprek met een Fransman. Hij voelde zich ziek maar ondanks dat was dat niet aan zijn flirt gedrag te merken. We hadden een leuk gesprek tot het moment dat het op het schrijven van mijn blog kwam en ik mijn grote wens ooit een boek te schrijven uitsprak. Nog geen minuut later was hij er vandoor. Haha was zeker bang dat ik zou gaan schrijven dat hij net even te lang over mijn arm aaide.😇
Ook deze dag wel weer wat klimmetjes maar minder dan gisteren, 55 etages🙃
Onderweg een koffiestop met mijn verlate verjaardagstaart, Spaanse cheesecake, te lekker om niet in ieder geval 1x te eten tijdens de Camino. Wat gezellige gesprekjes hier en daar. Ik hou zo van die openheid zonder dat daar verdere verplichtingen aan vast zitten. Ieder loopt daarna weer zijn/haar eigen pad.
Er zijn veel Australiërs en Amerikanen. Hele spontane mensen allemaal maar sommige lopen wel op een heel eigen manier de Camino, alles goed georganiseerd en gepland. Sommige worden door een busje gevolgd om ze door de zwaardere stukken heen te vervoeren. Yep, zoals ik al zei, ieder loopt zijn eigen pad (of laat zich rondrijden🙃).
Die avond had ik op aanraden van Caminovriend Pico ook nog geboekt, wat een goede keuze bleek.
Bij het inchecken botste ik op een keurige man in overhemd en haartjes fris gewassen in een scheiding. Heeee Linda! Huh? Kennen wij elkaar? Daar stond ik oog in oog met de weggevluchte Fransman. Ik zou hem alleen aan de getatoeëerde benen onder zijn poncho herkend hebben. Toen ik vroeg of hij zich beter voelde keek hij me verbaasd aan. Je voelde je toch ziek? Was totaal niet waar! Prima joh, zal wel aan het Engels liggen alleen keek je er wel nogal mannengrieperig bij vanmorgen ( wat ik alleen maar dacht uiteraard)
Even daarna weer mijn naam. Daar was Robert de Ier. We kletsten wat maar hij ging nog een klein stukje verder.
Oehhh ben lang van stof he… sla ik het eten, slapen, of eigenlijk het weer niet slapen, opstaan en vertrekken even over.
Dag 3, met eindbestemming Pamplona.
Voor deze dag had ik geen overnachting geboekt en vond het ook wel weer eens tijd om zelf mijn rugzak te dragen. Was een prima dag daarvoor. De route was niet heel zwaar op hele glibberige stukken na. Het heeft zoveel geregend dat het overal super glad van de blubber is en grote plassen, wat maakt dat je met gevaar voor natte schoenen regelmatig om of over een plas moet manoeuvreren. Eén keer ben ik onderuit gegleden maar dat was niets vergeleken met een meneer die van een rotsblok afgleed en zo tot z’n middel in het water belandde. En dat op 1/3 van de dag. Been hevig bloedend en trillend van de schrik stond hij bij te komen. Ik weet hoe het voelt (lees: blogs van 2019) dus ga nooit meer op pad zonder EHBO doosje. Hij was zelf ook goed voorbereid dus peuterde met moeite zijn tas open. Zijn ‘broer’ maakte liever foto’s… ja, ook een keuze…hij heeft wel bewijs voor zijn juicy verhaal straks als hij thuiskomt.
Hij redde zich verder wel dus doorrrrr…
Bij de koffiestop zaten 2 mannen gitaar te spelen. Het was er druk. Vind het altijd iets weg hebben van de restaurants op een skipiste met al die wandelstokken overal en een hoop gezelligheid. Grappig dat zodra je weg loopt het lijkt alsof iedereen na de koffie naar huis gegaan is, nergens meer te bekennen om ze vervolgens ‘s avonds in het hostel weer tegen te komen.
Ik was deze dag voornamelijk met mijn eigen gedachten op pad. Ik heb daar vooralsnog even genoeg aan. Heerlijk wegdromen maar ook mezelf levensvragen stellen waar ik serieus naar wil kijken. Wat doet dit met me, wat voel ik daarbij, wat wil ik ermee. Hoe en wat komt misschien wel in dat gedroomde boek. Lekkere cliffhanger!
In Pamplona moest ik even wennen aan de drukte van de stad. Bizar hoe snel ik dit keer helemaal in het pelgrimsleven zit en al zo mijn rust in de natuur heb gevonden. Wist niet of ik eigenlijk wel zo’n zin in had in dat stadsgedoe. Tegelijk heb ik ook af en toe last van het FOMO-effect, dan voornamelijk op vakantie ( voor de meeste wel bekend denk ik, toch even, fomo= fear of missing out).
Het hostel bevond zich in een, ik denk, voormalige kerk. Geweldig gebouw met prachtig plafond. Enorm veel bedden op 2 verdiepingen. Verdeeld door schotjes waar steeds 2 stapelbedden tussen stonden.
De blubber zat echt overal en mijn kleding had sowieso een wasmachine nodig dus heb ik een braaf middagje in de wasplaats doorgebracht, koffietjes drinkend en wat praatjes met andere frisse typetjes.
Begin van de avond toch maar even Pamplona in, alcoholvrij biertje met een paar pinchos. Maar kreeg ineens zo’n alleen gevoel dus lekker een salade gehaald en in de keuken van het hostel gegeten. Waar een man tegenover me lief naar me zat te lachen. Your eyes, beautiful! Die hoor ik ook alleen maar als ik in Spanje ben. We raakte aan de praat en zo leuk dan weer om te merken dat het gesprek minder oppervlakkig bleek dan een paar blauwe ogen. Al is dat altijd leuk om te horen natuurlijk.
Dag 4, vandaag…terwijl ik in de tuin van het hostel zit zo’n 8 km eerder dan ik gisteren had bedacht, zit ik te schrijven. Ik vond het zwaar vandaag. De vermoeidheid brak me een beetje op, het was warm wat heerlijk is by the way, toch weer flink omhoog en bij het dalen zo’n 3 km over losse stenen, wat goed opletten is. Wat ben ik blij met mijn stokken. Dat ik dat nog eens zou zeggen had ik niet verwacht.
Ik zie steeds meer wandelmaatjes ontstaan. Zelf heb ik daar nog helemaal geen zin in. Vind mezelf tot nu toe nog erg interessant wandelgezelschap. Neemt niet weg dat ik inmiddels wel regelmatig ‘bekende’ koppies tegenkom. Met sommige is het alleen een korte hi, hoe gaat ie, warm hè, mooi uitzicht vind je niet… dat soort werk. En met sommige zijn al wat meer gesprekken geweest wat dan zo’n gezellig weerzien boven op een berg is. Zoals met de Australische Fran en Ali. Wat een schattig stel!
Al snel deze ochtend had ik bedacht om na een km of 18 te stoppen. Ik merkte dat ik meeging in de haast van sommige pelgrims om me heen. Haast omdat ze simpelweg gewoon minder tijd hebben maar ik heb ruim ingezet. De uitdaging voor mij is dus om echt te luisteren naar wat ik nodig heb ipv bang te zijn dat ik dan misschien die paar leuke mensen nooit meer ga zien. Loslaten blijft lastig. Dus dat werd mijn goal voor vandaag. En het vinden van een bed. Fingers crossed dat er iets vrij was. In een kerkje onderweg brandde ik een kaarsje want ik voelde dat ik wel wat support kon gebruiken. Geloof het of niet, die laatste kilometers leken als vanzelf te gaan. Plus heel gemakkelijk een bed gescoord en nog onder op het stapelbed ook!
Vanavond weer lange tafels voor het pelgrimsmenu. Een simpele maaltijd met vooraf vaak een soepje, wat kip met aardappel oid, een yoghurtje en rode wijn. Altijd gezellig en ik hoef nergens over na te denken, win win.
Eten is wel een aandachtspuntje want ik hou erg van iedere dag veel groente en die staat hier voornamelijk nog op het land denk ik. Dus gisteren al voorbereid inkopen gedaan waardoor ik om half 10 vanmorgen al wortels liep weg te knagen. Robert de Ier, die ik onderweg tegen kwam gaf me nog de tip om ze als oordoppen te gebruiken. Okeee, kan ook. Zou dat typisch iets Iers zijn? Daar ga ik …kan nu niet meer naar hem kijken zonder te denken aan wortels in zijn oren.
Yepppp, eten staat klaar! Precies op tijd. Hier moeten we het bij laten. Heb nog veel meer te vertellen maar jij wilt misschien ook weer even wat zinnigs gaan doen.
Nog even voor iedereen die me berichtjes stuurt, ik vind het geweldig dus doe het vooral, alleen reageer ik misschien niet. Klinkt wat onaardig maar ik vind het echt heel fijn om mijn telefoon minder in mijn handen te hebben. Heb totaal geen benul wat er in de wereld gebeurd en toch komt iedere dag de zon op en ontmoet ik lieve mooie mensen van overal op de wereld. Het geeft zo veel vertrouwen. Wat mij gisteren op een idee bracht, als alle wereldleiders eens met elkaar een Camino gingen lopen… ik denk dat de wereld er daarna heel anders uit zou zien❤️
Nog kleine update: Inmiddels klaar met eten. Tafel met Japanners, een Duitser, Koreanen en 3 hele aardige 21 jarige jongens uit Denemarken met wie ik super leuke gesprekken had , alsof ik even met mijn eigen zoon en z’n vrienden aan tafel zat. Ik ben een blij mens!
Tot snel weer… of nee… niet snel… tot wanneer het moment er weer is🙃
Oehhhh en nog iets wat zeker niet vergeten mag worden. Iets wat me als ik het wat zwaar had kracht gaf, want wat is zwaar als je een eigen vrije keuze hebt over wat je wilt doen. Daarom nog even aandacht voor het doel waar ik dit keer voor loop. Seksueel Misbruik onder kinderen bespreekbaar maken. Teveel kinderen krijgen hier mee te maken. Niks vrije wil! Niks eigen keuze! Durven niet te praten uit angst waardoor al dit afschuwelijke leed maar door kan blijven gaan of het trauma steeds meer en meer een plekje in het lichaam vindt. Stichting Wij zijn M geeft voorlichting en lessen op basisscholen en middelbare scholen wat voor sommige kinderen hun grote redding is. Alle donaties gaan naar deze stichting. Er zal niets gebruikt worden voor persoonlijke doeleinden.
Op mijn verjaardag ontving ik mooie donatiekadootjes waardoor we die dag de €2000,- bereikt hebben. Geweldig maar we gaan door💪help je mee? Alle kleine beetjes helpen.
Ik deel de donatielink:
https://steunactie.nl/actie/actie-van-happy-camino-voor-wij-zijn-m/-45679
Liefs,
Linda
HAPPY CAMINO home 