HAPPY CAMINO home

En dan is het zover…

Rond 13.00 uur werd ik vandaag, dinsdag, door het taxibusje in Saint Jean Pied de Port gedropt. Een volle bus met Australiërs, Amerikanen en een Franse dame die naar onze oude koningin  Beatrix vernoemt was. Op de een of andere manier leek het tijdens dit ritje pas echt door te dringen wat ik nu eigenlijk ga doen.

Een maand of 2 terug besloot ik spontaan de langgekoesterde wens van de hele Camino Frances uit te laten komen. 800 Km vanaf de grens Frankrijk-Spanje, over de Pyreneeën, het Noorden van Spanje door naar Santiago de Compostela. Een plan wat vooral ergens in mijn hoofd ontstaan is maar waar ik niet erg met mijn gevoel naar toe ben gegaan… merk ik nu😜

Mijn god, waar ben ik aan begonnen. Sinds we in november onze lieve Puck in hebben laten slapen zijn mijn wandelschoenen niet uit de kast geweest. Mijn stappenteller durfde ik niet meer te openen, wetende dat het echt dramatisch gesteld was. Van enige vorm van wandeltraining is dus niks gekomen. Ondanks de geweldige schema’s die mijn new bestie Chat GPT voor me samenstelde. 

Een week geleden vroeg ik hem ‘ik heb geen tijd om te trainen, is dit haalbaar?’

Hij antwoordde: ‘De Camino is ook een mentale en spirituele reis. Je hoeft niet in topvorm te zijn, maar wel open, flexibel en afgestemd op jezelf.’

Het stelde me iets gerust totdat ik las dat het de eerste dag 18 km stijgen is tot een hoogte van 1450 meter en een totale afstand van zo’n 26 km.

Afgelopen tijd kreeg ik steeds vaker de meelevende vragen ‘je bent zeker flink aan het trainen, heb je er zin in, ben je er klaar voor, hoeveel kilometer loop je per dag?’ En ik wist serieus de antwoorden niet (behalve op die van of ik aan het trainen was🙈). Maandagavond vroeg ik me licht paniekerig  af waar ik mee bezig was. Ik voelde stress, nog zoveel te doen op, een vol hoofd, volle wasmand, rugzak die ik maar niet ingepakt kreeg, tranen die hoog zaten. Heb ik er wel zin in om weer in mijn uppie te gaan wandelen? Zou ik niet veel gelukkiger worden van een ander soort reis.

Hoe dan ook, de taxi zou me vannacht om 04:00 uur oppikken, vliegtuigticket was geboekt, nu doorzetten Linnepinnie, sprak ik mezelf toe. Oké, geen Linnepinnie want ik vind dat praten in de derde persoon altijd heel stom.

Zo gezegd, zo gedaan, na een nachtje van 4 uurtjes en om het uur wakker worden ivm verslaap-stress zat ik fris en fruitig op de achterbank van Marco de taxichauffeur die daarnaast zijn eigen mobiele koffiezaak had. Niet in die taxi helaas, dat had het vroege tijdstip wel een stuk aangenamer gemaakt. Dat is verder ook het enige wat ik weet van de beste man want erg spraakzaam was ik niet. Hij wel bleek toen ik 5 minuten voor aankomst iets aan hem vroeg en hij me razend snel heel enthousiast bijpraatte. Sorry Marco, heb geen last van een ochtend humeur maar zat meer mezelf even in de weg. 

Als vertrouwd mocht bij de security mijn hele tas weer leeg. Inmiddels ben ik een doorgewinterd rechterbaan reiziger, het afslagje wat de rugzak neemt na de scan als het verder onderzocht moet worden. Alles is tegenwoordig keurig verzorgd in speciale zakken waardoor dit binnen een paar seconde gepiept is. Ik weet waar ze op aan gaan dus mijn aanwijzingen werden op prijs gesteld. Toen nog even het vragen rondje wat ik ga doen, waar, waarom. Leek me het moment om wat serieuzer naar mijn plannen te gaan kijken en daar werd het vlammetje gelukkig wat aangestoken aangezien er nu wel een echt antwoord werd verwacht. 

Verrassend snel zat ik met mijn cappuccinootje bij de gate te wachten op de vlucht naar Parijs. Het bleef toch allemaal nog wat onwerkelijk voelen. 

Vanaf het moment dat ik besloot te gaan ben ik voornamelijk bezig geweest met het doel waarvoor ik loop. Ik denk dat ik hierdoor ook niet zo veel verder nagedacht heb over de Camino. Crowdfunding regelen, kaartjes drukken, regelmatig berichtjes posten, armbandjes verkopen, yoga&healing avond organiseren. Het lijkt allemaal klein maar neemt toch, naast het gewone leven, veel tijd in beslag. Daarnaast hoop ik altijd iets neer te zetten waarbij niemand een verplichting voelt, zodat mensen niet wegduiken als ze me zien.. Dat er dan toch zoveel gedoneerd wordt vind ik ieder jaar weer ontroerend. Inmiddels staat er €1815,- op de teller wat volledig gaat naar Stichting Wij zijn M. Een organisatie die seksueel misbruik bespreekbaar maakt door middel van theatervoorstellingen, voorlichting op zowel basis als middelbare scholen en nog heel veel meer. Super belangrijk want openheid is de weg naar heling.

Na een overstap in Parijs vloog anderhalf uur later door naar Biaritz. In het vliegtuig haalde ik de pelgrims er al uit. Niet zo moeilijk want de kledingkeuze is niet echt wat je zou kiezen voor een romantisch stedentripje. Nog even een selfie met een meisje die de Camino del Norte gaat lopen. Foto was niet mijn keuze trouwens na midden in de nacht opstaan maar met zo’n 30 jaar leeftijdsverschil dacht zij er anders over.

En nu ben ik dus in Saint Jean Pied de Port. Een klein plaatsje waar ik toch wel een iets andere voorstelling van had. Na een kop koffie en een crepe met ei en kaas zocht  ik de stilte op in de kerk er tegenover. Dit zijn voor mij de belangrijke Camino momentjes. Niet omdat ik zo religieus ben maar omdat ik daar in alle rust kan mediteren, intenties zetten en een kaarsje branden. Dit heb ik nog niet eerder aan het begin van een Camino kunnen doen dus vond het wel een speciaal moment. In gedachten wenste ik licht, liefde en compassie naar iedereen die het nodig heeft. Uiteraard sprak ik ook mijn eigen intenties voor deze reis uit. 

Morgen gaat de eerste wandeldag worden. Ik heb net op een terras met en paar dikke druppels regen op mijn hoofd, het kaartje eens zitten bestuderen. Ineens borrelde de woorden van mijn mattie chattiepietie weer naar boven ‘Je hoeft niet in topvorm te zijn, maar wel open, flexibel en afgestemd op jezelf.’ 

Waarop ik spontaan een liefdevol besluit nam waar ik even heel veel oordelen die ik mezelf opleg voor aan de kant moest zetten. Ik ga namelijk mijn rugzak deze eerste dag laten vervoeren tot de plaats waar ik einde van de dag zal eindigen en wandel dan met een kleine rugzakje. Never nooit zou ik dat doen, heb ik altijd geroepen. En eerlijk, ik voel een steek in mijn buik als ik het zo op papier zet. Laat dit nu precies zijn wat ik mag leren,  lief en zacht zijn voor mezelf! Morgen (vandaag 14 mei) ben ik jarig en dit is mijn ultieme kadootje (lees: les) voor mezelf. Een leerzamer begin van de Camino kan ik niet bedenken. 

Moet ik er wel gelijk bij zeggen dat het waarschijnlijk ook gelijk één van de laatste keren is want ik vind er nog steeds wel wat van🙈 en ik vind niet snel ergens wat van dus dan weet je het wel.

Nu lekker de douche in en beetje bijslapen. Ik wil rond 07.00 uur de deur uit wandelen en heb nog wat bij te tanken. Net nog even mijn benen geharst want daar was dus niks meer van gekomen. Gisteren nog wel snel mijn haar in de verf. Zonder handschoenen wat er nu uitziet alsof ik de tuin met mijn handen omgespit hebt en de kraan niet kon vinden. Maar he, geen grijze haar meer te vinden. Dan ook morgen ergens een gezellig kleurtje nagellak voor de voetjes scoren en het feest is compleet. Wat nou slechte voorbereiding.. ik loop straks gewoon 6 weken te shinen op die Camino! 

En doorrrrr…

Last but not least… durf het bijna niet te vragen… maar doe het toch… mocht je nog wat lege flessen hebben staan en niet weten wat je met het statiegeld moet doen, ik deel hier de donatielink dan weet je zeker dat het goed besteed wordt🙃

Actie van Happy Camino voor Wij zijn M – Crowdfunding Steunactie

En dan nog even voor de trouwe meelezers,. Ik ga dit jaar wat minder schrijven. Ik wil een beetje telefoon detoxen en meer in verbinding zijn met mezelf. Neemt niet weg dat ik alsnog genoeg zal delen hier of op social media. Zes weken dagelijkse verhalen zit sowieso niemand op te wachten. Misschien tussen de blogs door af en toe een korte update, altijd gezellig. 

Jammer genoeg kan er onder mijn blogs niet meer gereageerd worden. Ik vind het altijd leuk om wat te horen dus appjes (voor de bekenden die mijn nummer hebben) of reacties onder social media is altijd gezellig. Ik loop alleen nu al zwaar achter met terugappen dus bij deze, thanks en echt super lief wat van je te horen. 

Het begint verdacht stil te worden in the house dus snel die badkamer in. 

Sweet dreams!

Liefs,

Linda

Ps voor de nieuwe lezers, een blog schrijven gaat ongemerkt veel tijd in zitten daarom lees ik niet heel nauwkeurig na dus er kunnen rare zinnen/woorden tussen zitten. (Dit is gelijk een mooie disclaimer voor mijn eigen soms wat bijzondere gedachten gang😜)