HAPPY CAMINO home

Laten we weer eens gezellig bij praten. Pak jij ook een theetje? Ga lekker zitten, worteltje erbij, om het in mijn sferen te houden. Er valt namelijk wel weer wat Camino nieuws te delen.

Deze week had ik een over en weer whatsapp gesprek met een vriendin. Eén van de weinige die nog vrij is van alles wat met social media te maken heeft. Al lijkt het een trend te worden. Extra leuk om elkaar te spreken, à la 2025 met voiceberichtjes. Gelukkig, want old fashion bellen is niet mijn ding en voor haar net zo min.

Lekker ongegeneerd over jezelf praten, met hier en daar een vraag tussendoor, waarna het stil valt dus moet je wel weer verder met je eigen ‘podcast’. Vervolgens gaat zij ook los met haar wilde belevenissen en luister ik. Is het even te langdradig dan zet ik haar gewoon op standje 2, iets wat in het echt toch minder gezellig wordt als je moet vragen of ze even door wil lullen. Ik weet trouwens dat dit andersom ook gebeurd dus kan dit zonder schuldgevoel zeggen.

We hadden het over van alles en nog wat en tussen neus en lippen door stelde ze me de vraag of ik al wist welke route ik dit jaar ging wandelen.

Ik besefte me dat alles weer zo spontaan en impulsief is gegaan dat ik er eigenlijk verder nog niet veel over gedeeld heb, op een enkel insta- fb berichtje of vluchtig gesprekje na. Ik ben voornamelijk bezig geweest met dingetjes rondom het inzamelen van donaties. Maar op de vraag en reactie van mijn vriendin bedacht ik me dat ik voor mezelf best een grote keuze heb gemaakt en dat blijkbaar nog niet helemaal goed tot me door had laten dringen.. 

Diep in mijn hart koester ik al jaren de wens om een wat langere Camino lopen. Het idee was om mezelf dit kado te doen voor mijn 50e verjaardag. Maar de drukte van het dagelijks leven besliste dat dit niet ging lukken. Net als bij de meeste mensen gaat ook in mijn bovenkamer de hele lijst met redenen ‘waarom het niet zou kunnen’ in de repeat. Het had een aanloopje nodig. Waar ik de eerste keer begon met twee weken heb ik daar de afgelopen jaren al wat dagen aan toegevoegd maar daar bleef het bij.

De voornaamste reden om het eerder steeds hierbij te laten is altijd mijn lieve poepiesnoepiedroopie van een zoon geweest, maar achter het verzorgen (lees: troep achter zijn derrière opruimen) van een 21 jarige kan ik me niet langer verschuilen. By the way, poepiesnoepiedroopie trekt overigens helemaal zijn (gezonde) eigen plan en gaat van een mooie reis door Thailand lekker verder exploren en boekte net zo spontaan samen met zijn liefje een ticket naar Sri Lanka. Ik heb zo het idee dat er serieus iets bestaat als genen ofzo🤪 Dus na 20x te heb gecheckt of hij het echt niet erg vindt als…stond zijn gezicht waarschijnlijk hetzelfde als de jouwe op dit moment…blik awkward 🙄🤔. Het is wat zoetsappig, i know…maar kom later vooral niet bij me aankloppen dat ik het niet serieus gevraagd heb😜🙈

Ondanks dat ik iedere camino heel blij ben, wanneer ik de laatste kilometers, die grote kathedraal in de verte als een soort fata morgana op zie doemen, voel ik een dag na aankomst de heimwee al opkomen. Heimwee naar de Café con leche bij de 1e stop, naar de vrolijke Buen camino groet van de vaak oudere Spaanse dames en vooral heren die in het zonnetje hun dag door zitten te nemen. Het getik van stokken wanneer er een wandelcollega passeert. Het broodje banaan, wat mijn ultieme genot is als lunch, rugzak naast me terwijl ik (vaak) tegen een kerk op de grond zit te genieten. Zeker niet omdat ik mezelf geen terras zou gunnen maar het draagt voor mij bij aan het ultieme vrije gevoel.

Ik mis het in de rij staan voor de alberque, zelfs de irritatie van een weggekaapt bed. Het vaste ritueel van aankomst aan het einde van de middag, inschrijven, stempel in het pelgrimspaspoort, bed uitzoeken, douchen, slap hangen lullig kijken. Het biertje en pelgrimsmenu als afsluiter van de wandeldag met hier en daar wat mede pelgrims.

Het gerommel in de rugzakken op de slaapzaal, de wapperende kleurloze maar frisse wandelkleding aan de waslijn, de snurkers…oh neee die dan weer niet, ut ken te gek ook! En wanneer iedereen naar bed gaat met mijn hoofd in mijn slaapzak duiken om een blog schrijven en zo niemand wakker houden met het licht van mijn telefoon.

Het nog een keer omdraaien als de eerste fanatiekeling om 04.30 uur de deur uitgaat. Het lege rolletje wc papier omdat het halve hostel zijn toiletgang voor mij gemaakt heeft. Het iedere ochtend weer beseffen dat ik nog veel kan leren van mijn slaapmaties die keurig ingepakte rugzakken klaar hebben staan waar het bij mij een chaos aan zakken rondom mijn bed is (die dan wel weer geordend zijn in aparte kledingzak, toiletartikelen etc). Je zal maar net ‘s nachts iets nodig hebben wat precies onderin zit. Het zal me niet in dank afgenomen worden als ik op dat moment ga zoeken dus kan het er maar beter vast naast liggen.

Maar wat ik altijd het meeste mis is het moment van de deur van de alberque uitstappen. Half 8, het zonnetje komt net door, vogeltjes beginnen te fluiten, de wereld wordt wakker maar alles is nog zo vredig stil. Mijn lichaam voelt na een nachtje rust weer krachtig en uitgerust. Het is nog wat fris maar toch hou ik het bij mijn korte broek en hemdje, wat voor een koukleum als ik in het normale leven een soort Wim Hoff ervaring zou zijn maar op de Camino het gevoel geeft van…tja, van wat…ik zoek naar een woord om dit te beschrijven… er komt alleen maar Leven in me op. Dit is het, het ultieme gevoel dat ik Leef! 

Nu even to the point, rupsje nooit genoeg wilde dus meer (ik haat dat zinnetje maar moet toch wat schrijven)…en dat meer gaat nu dan ook gewoon gebeuren! De woelige wereld maakt dat ik meer en meer in het nu leef al deed ik dat al best heel goed. Dat is tenslotte wat we hier, naar mijn idee, te leren hebben.

Het liedje van Stef Bos komt bij me op, Is dit nu later, is dit nu later als je groot bent. Een diploma vol met leugens waarop staat dat je de waarheid kent. Oké, kan een beetje zwaar klinken misschien maar zwaarte is niet wat ik er bij voel. Wat het mij zegt is dat we het leven meer mogen vieren, in het moment ipv alleen maar hard werken, verzamelen om ‘veiligheid’ te creëren voor later als we groot zijn. Want we weten het niet, we kunnen alleen maar hopen. En is wat je nu hoopt ook wat je later wilt.

Al is dromen wel heerlijk natuurlijk. Voor mij gaat dat niet over het hebben van heel veel luxe ( al kan ik daar ook best van genieten dus als beide kan, dikke prima). Ik droom er vooral van dat ik één van die oude dametjes mag zijn later. Die gezellig tussen die oude mannetjes, verhalen zit te vertellen op dat bankje in de zon. Ik beloof dat ik het tijdperk voiceberichtjes achter me heb gelaten. We gaan elkaar vertellen welke avonturen we beleefd hebben en heel hard lachen zodat die Tena-lady niet alleen als kussentje onder die kontos dienst doet. Ondertussen zwaaiend naar de pelgrims die met volle rugzak voorbij wandelen. En mocht iemand net een reisje te veel hebben gemaakt dan deel ik graag mijn broodje banaan en oude versleten slaapzak. Liefst wel ergens in een warm oord. Ik zie liever palmbomen dan geraniums 😜

Dusssss..na deze wat lange, letterlijke en figuurlijke, omweg…het is zover! 

Inmiddels een paar weken terug dook ik achter mijn computer na wat tips te hebben gevraagd aan mijn Caminovriend Pico, die bekend is met de route die ik in gedachten had. Sterker nog, hij gaat eind April, een paar dagen na zijn 77e verjaardag nog een keer deze tocht wandelen, de held én grote voorbeeld!

Ik vond een ticket naar Biarritz, boekte op aanraden de eerste 2 overnachtingen en keek naar mijn scherm met een blik van, ‘Hebbie dit nou gewoon echt gedaan?’ Op zich niks schokkends aan een lange vakantie maar dit gaat betekenen dat ik nu dus serieus 800 km in mijn uppiedepuppie ga wandelen! 

Het gaat de Camino Frances worden. Een route waar ik 3 jaar geleden al zo’n 400 km van gelopen heb en meteen gezworen hier nooit meer naar terug te gaan. Niet terecht denk ik (hoop ik) want dit was een aantal maanden na het overlijden van mijn vader waardoor waarschijnlijk iedere andere route net zo vreselijk stom was geweest. De helft heb ik ook niet gezien door de vele tranen die mijn zicht belemmerde. Tijd voor een herkansing.

De eerste officiële stappen zal ik zetten op mijn verjaardag. Dit wordt gelijk een mooie test om te voelen of die 52 na een dag door de Pyreneeën nog een beetje voelt als het omgekeerde, 25 😇. Age is just a Number (dat bewijst Pico wel).

Het is goed om het allemaal zo eens op te schrijven want langzaamaan begint het in te dalen dat het over vijf weken zo ver is. Veertien dagen geleden had ik de eerste wandeldag sinds hele lange tijd, ongeveer 20 km mét nieuwe verse patas. Daar over gesproken, ik dacht die saaie dingen wat op te pimpen door er licht roze veters in te doen. Ben blij dat ik af en toe een helder inzicht heb want ik leek een kruising van een K3 lookalike en een paasei. Terug naar saai en degelijk dan maar.

Dat wandelen ging (ook met grijze veters) lekker maar ik weet dat ik deze laatste weken toch echt een beetje aan de bak zal moeten om iets fitter te starten. Aan de andere kant is het nog nooit anders geweest. Ik vertrouw als altijd op mijn wilskracht en positieve mindset en die zijn in topconditie!

Een terugvlucht is nog niet geboekt. Mijn agenda is voor 6 weken geblokt dus onderweg ga ik bekijken hoe het gaat en hoeveel tijd ik nodig denk te hebben. Dit geeft ook ruimte om sommige dagen misschien iets korter te maken, de was te doen en lekker door de gezellige Spaanse stadjes rond te struinen om een beetje extra kilometers te maken 🙃 .

Genoeg over mij, het begint op een voiceberichtje te lijken🤪…laten we het nog even hebben over het doel van dit jaar. Stichting Wij zijn M. Twee weken geleden was Mandy, de oprichtster van deze stichting, in het tv programma “Het Mooiste Meisje van de Klas”. Zij vertelde daar haar indrukwekkende verhaal over het misbruik door haar opa. Absoluut de moeite waard om terug te kijken. Simpelweg omdat we onze ogen hier nooit voor mogen sluiten.Ik kan nog lappen tekst schrijven over het nut van doneren maar haar verhaal verteld alles. Een ongelofelijk mooie krachtige vrouw die ondanks haar immens grote verdriet mooie dingen weet te creëren en een lichtpunt is voor vele kinderen (en volwassenen) die hetzelfde doormaken of gemaakt hebben.

Dat het een actueel onderwerp is blijkt uit de vele donaties die al binnen zijn gekomen. Ik ben jullie zo ongelofelijk dankbaar daarvoor. Natuurlijk omdat dit geld zo goed terecht komt maar ook het vertrouwen wat ik ieder jaar weer voel wanneer ik weer bij je aan kom kloppen. 

Ik kan niet vaak genoeg herhalen dat alle donaties volledig naar stichting Wij zijn M gaan. Het enige wat ik af moet dragen is een klein percentage voor de crowdfunding pagina maar er zal niets gebruikt worden voor persoonlijke doeleinden. 

Dan last but not least de tussenstand….zet dat theetje even neer, zorg dat je stevig in je stoel zit, slik die wortel snel door (🥕,check begin van dit verhaal)…komtieeeeeeeeeee….

€1289,- 🎉🎉🎉🎉

Wat een geweldig bedrag! Dank je wel lieve jij, samen kunnen we de wereld een beetje mooier maken❤️

Wil je ook iets bijdragen? YESSS!! Klik dan op onderstaande link :

https://steunactie.nl/actie/actie-van-happy-camino-voor-wij-zijn-m/-45679

De volgende blog zal waarschijnlijk pas weer vanaf het vliegveld zijn. Behalve als de teller ineens doorslaat naar de 2000, dat is wel een momentje om samen te delen.

Tot de volgende!

Liefs, Linda 

Wil je het mooiste meisje van de klas terug kijken, klik dan op de link: https://npo.nl/start/serie/het-mooiste-meisje-van-de-klas/seizoen-19/mandy_4/afspelen