Yep it’s me, terug van weggeweest. Of je me gemist hebt is nog maar de vraag natuurlijk, maar laten we het nieuwe jaar gezellig beginnen. Bij deze, ik jou wel! Mooi moment om weer eens iets op het digitale papier te zetten.
En daar zit ik dan…
Voor de beeldvorming, mochten er nieuwe meelezers zijn die mij niet kennen. Stel je een donkerharige 50-plusser voor (hartstikke geverfd want het grijs wint steeds meer terrein), luisterend naar de naam Linda, Linnie, Lin, of alle namen van mijn moeders zussen (sorry moeders🤪).
Vrijheid, reizen, spiritualiteit, humor, zelfontwikkeling, creativiteit, gezelligheid zijn woorden die iets over mij vertellen. Daarnaast vind ik mezelf, een fulltime optimist (met af en toe een huilbuitje tussendoor), ruimdenkend, idealistisch, positief, down to earth, leergierig en een sociale einzelgänger (geen idee of zoiets bestaat maar voor mij dekt het de lading).
Voor de kritische lezer, nope…er staat niks negatiefs tussen. Je zou daarom het woordje ‘zelfingenomen’ toe kunnen voegen maar of dit terecht is…Het is namelijk een heel bewuste keuze. Wij zijn over het algemeen prima in staat de minder leuke kanten van iemand, of onszelf, te belichten :).
De afgelopen jaren heb ik hier en daar wel gemerkt dat sommige zinnetjes die ik schreef het verhaal van de lezer werd. Helemaal prima, zo gaat dat, en tot nu toe was het eerder grappig dan storend als ik soms de korte samenvatting van mezelf terug hoorde waar ik me vervolgens niet in herkende. Toch focus ik me langs deze weg bij de beschrijving van mezelf liever op mijn pluspunten zodat ik in het echte leven, met door mij zelfgekozen ‘adviseurs’, kan werken aan mijn minder mooie kantjes die er natuurlijk gewoon zijn. Liever hou ik de blik vooruit in plaats van blijven hangen in van alles en nog wat. Dus oplossingsgericht, aankijken, proberen de les eruit te halen en vervolgens het ‘probleem’ aangaan. Blijven herhalen van negatieve trekjes of gebeurtenissen zijn naar mijn idee niet erg behulpzaam om los te laten en door te groeien, uitzonderingen daar gelaten. Dus zodra je (ik in dit geval) het voor een wat groter publiek uit gaat spreken gaat dit vaak zijn eigen leven leiden of het blijft voor altijd aan je kleven.
Wat, denk ik, in het algemeen geldt niet alleen voor een blog. Daarnaast blijft het natuurlijk ook echt wel graven naar wat slechte eigenschappen, i know. Oké, dat zelfingenomen mag je laten staan😉(lees:knipoog!)
Op dit moment zit ik, vanachter mijn laptop, vooral in de modus moeilijk kijken…met een leesbril, afgezakt op mijn neus, laat ik me niet mooier voor doen dan het in werkelijkheid is. Dramatisch zuchtend of diep ademend, maar net hoe je deze licht geïrriteerde houding wilt noemen, omdat ik werkelijk geen idee heb wat ik zal gaan schrijven. Dus blijven die vingers heel interessant op het toetsenbord liggen alsof ik J.K. Rowling herself ben waar het eerste Harry Potter boek, zoals ik haar ooit hoorde vertellen, als een soort download tot haar kwam. Iets wat bij veel mensen tegenwoordig blijkbaar schijnt te gebeuren. Niet bij mij helaas.
Dus ja, wat ga ik schrijven? Al wandelend rollen de verhalen met twee vingers in mijn neus op papier. Wat op zich, wanneer je het letterlijk zou nemen, best wel knap is. Zo thuis achter het laptoppie word het toch allemaal wat ingewikkelder. Wat wil ik delen, wat is interessant, waar ga jij op aan, wat kan leuk, grappig, zinvol zijn, gevolgd door, ‘en wie ben ik om te denken dat ik überhaupt grappige, interessante of zinvolle dingen te melden heb’? Bij deze gedachten heb ik de neiging de laptop weer hard dicht te klappen. Waarom dit hard zou moeten weet ik ook niet maar ook dat voor de juiste beeldvorming.
Leesbril af, onderuithangmodus aan. Wat een onzin eigenlijk dat we alles maar delen om…ja waarom eigenlijk? Deze vraag was het startschot van een boeiend intern dialoog tussen mij en een vervelend irritant stemmetje.
Doe ik het met de intentie anderen te inspireren? Haha Linnepinnie, maak je geen illusies (zei het stemmetje in mij, die trouwens verdacht bekend klinkt🤔). Doe ik het dan om mijn eigen avonturen te beschrijven als een soort dagboek, leuk voor later? Onzin, want dan kan ik dat ook opslaan in mijn privé bestanden, daar komt bij dat ik helemaal geen geduld én zin heb om mijn eigen verhalen ooit terug te lezen. Voor mijn kind hoef ik het ook niet te doen want die is sowieso niet van de generatie lezen, die ziet wel een fotootje hier en daar voorbij komen waar zonder veel aandacht een ❤️ aangeklikt wordt. Extra lief als er dan ineens een spontane reactie onder staat. Is het dan misschien om me langs deze weg met jou te verbinden? Bullpoep, want het is en blijft een nogal eenzijdig gesprek (al neemt dat stemmetje in mijn hoofd aardig wat ruimte in om zich te laten horen). Doe ik het dan omdat ik eigenlijk gewoon heel graag in de schijnwerpers sta? Eerste reactie is neeee maar zou een beetje kunnen. Ik deed tenslotte vroeger niet voor niets aan toneel en wilde eigenlijk graag journaliste, fotografe, actrice of kunstenares worden.
Toch betwijfel ik of dit dan de manier is om die diep gekoesterde wens eindelijk in vervulling te laten gaan. Ik doe dit inmiddels al heel wat jaren en heb niet het idee dat het me iets dichter bij een succesvolle acteer/schrijf/fotografie carrière heeft gebracht. Niet dat ik ergens tijdens het schrijven die oude ambitie van toen serieus overwogen heb. Laat mij maar lekker een beetje overal tussendoor fladderen en wat meer op de achtergrond mijn ding doen.
Toch besef ik dat sommige hier anders over kunnen denken wanneer ze weer een blog online zien staan of door het jaar heen de zoveelste (wandel)foto of story op Instagram (wat ik trouwens ook gewoon een heel leuk platform vind). En bij dat idee vind mijn hoofd hier ineens toch van alles van! Dat stemmetje die zich nu duidelijk kenbaar heeft gemaakte als mezelf.
Maar tadaaaaaa laat ik die bovenkamer nu eens prima onder controle hebben en goed kunnen voelen wat de ware reden, wat mijn pure intentie is om te schrijven, te posten ofwel aandacht vragen. Die is namelijk loud and clear. Even tussendoor, ik zit sinds een paar maanden op engelse les omdat ik een beetje meer verdieping wilde dus vandaar hier en daar een woordje English. Alles om een eventuele internationale doorbraak niet in de weg te staan 😉
Oké, terug…mijn pure intentie van het schrijven… In een wereld waar van alles uit balans is, vreselijke dingen gebeuren, veel verdriet is, mensen elkaar op de meest afschuwelijke manieren pijn kunnen doen, ben ik dankbaar dat ik vanuit mijn warme veilige thuis plannetjes kan maken om op mijn manier de wereld een heel klein beetje mooier te maken. Wat een rijkdom om de vrijheid te hebben te gaan en staan waar ik wil en dit in te kunnen zetten bij mijn acties. Hoe mooi dat er middelen zijn, zoals een blog, om dit samen te doen. Dat ik op deze manier met jou in contact kan komen, mijn dromen mag delen maar ook om hulp mag vragen. Een perfect middel om het podium te pakken aangezien ik niet de beste beller ben (niet zo veel geduld voor), mijn app overuren maakt, het leven druk is dus afspreken ook nog wel eens een uitdaging blijkt te zijn. Ik wil ook niet steeds met mijn donatieverhaal/vraag rond smijten wanneer we elkaar zien en misschien kennen we elkaar (nog) helemaal niet of niet zo goed. Dit blog beschouw ik daarom als mijn stem wat zich op deze manier laat horen. En dat doe ik graag en als je er geen zin in hebt hoef je ook geen ongemakkelijke smoesjes te verzinnen om van me af te komen. Win win, hoe mooi is dat!
Tot zo ver het iets wat chaotische intro. Lang verhaal kort…
Hi, long time no see.
Ik ga dit jaar weer wandelen voor het goede doel!
Mijn vraag aan jou, wil je mij (ook) dit jaar sponsoren dmv een donatie via de actielink die ik onderaan dit bericht zal delen.
Aangezien ik toch al zo lekker met mezelf in gesprek was stel ik zelf ook maar de volgende vraag, ‘Leuk Linnie maar voor welk doel ga je wandelen?’
Nouuuu wat een top vraag! En het antwoord wordt nog veel beter.
Dit jaar heb ik gekozen voor Stichting Wij zijn M. De M van Misbruik, Machteloos, Moedig, Mooi. Deze non profitorganisatie zet zich in om het taboe rondom seksueel misbruik bij kinderen te doorbreken. De cijfers zijn shocking, wist je dat er in iedere basisschoolklas gemiddeld twee kinderen zijn die seksueel misbruik meemaken? Dit betekent dat de kans dat je iemand kent in je omgeving die misbruikt is groot is.
Ik heb inmiddels aardig wat kennis opgedaan over de sporen die trauma’s in lichaam en geest achter laten en wat de gevolgen zijn als dit geen ruimte krijgt. Dé reden waarom ik dit jaar kies voor deze stichting. Zowel in mijn werk als bij de mensen die mijn pad kruisen zie en hoor ik vaak hoe zwaar ze gebukt gaan onder de last van het jarenlang niet spreken. De mentale maar zeker ook fysieke klachten die ontstaan wanneer verdriet en pijn ver weggestopt worden.
Wij zijn M is een actieve organisatie die zich met veel liefde inzet om meer openheid te genereren voor iedereen die met seksueel grensoverschrijdend gedrag te maken heeft gehad. Jongens en meisjes zoveel mogelijk in hun kracht proberen te zetten om, waar mogelijk is, zichzelf te kunnen beschermen of zich uit durven spreken.
Projecten die de stichting heeft kunnen doen en ontwikkelen met het geld van donateurs zijn o.a. : Muzikale lezingen, Lessenserie voor basisscholen, Les voor Middelbare scholen en MBO’s, Theatertalkshow #durftezien, Campagne #durftezien, Lotgenotendag ‘Wij zijn saMen’, Fotoshoot ‘in je kracht’, en een Grenzenkwartet.
Helaas is de oorzaak van dit soort trauma’s van alle tijden en is het verdrietig genoeg, denk ik, een utopie te denken dat het misbruiken van kinderen ooit stopt. Ik geloof wel dat wanneer er meer openheid komt, durven praten en delen het eerder opgemerkt wordt zodat deze hel voor het kind eerder kan stoppen. Vervolgens kan het helingsproces sneller opgepakt worden. Dat gun ik ieder kind maar ook alle volwassenen die nooit gezien of gehoord zijn in dit verdriet.
Zoooooo en dit is nu precies de reden dat ik inderdaad langs deze weg die schijnwerper pak en nog wel op de aller hoogste stand. Om hem vervolgens heel snel van mezelf af te draaien en het licht op de actielink en de stichting te richten (uiteraard lach ik wel even mijn mooiste lach als die dan toch een paar seconden op mij gericht staat)
Licht uit, spot aan… hier komt ie… (herhaling volgt onderaan mocht je eerst nog even verder willen lezen)
https://steunactie.nl/actie/actie-van-happy-camino-voor-wij-zijn-m/-45679
Doe je mee?
Zoals je ziet kies ik dit jaar weer voor crowdfunding. Deze keuze heb ik gemaakt omdat bij de vorige actie veel van jullie nagebeld werden (waar je onbewust toestemming voor gegeven hebt). Om dit te voorkomen wil ik het weer in eigen beheer houden en het eindbedrag in 1x overmaken. In het kader van transparantie, er zal niets van de donaties gebruikt worden voor persoonlijke doeleinden. Het enige wat van het eindbedrag zal gaan is een heel klein percentage aan kosten voor de crowdfunding pagina. Wil je hier meer over weten of inzage hebben laat het me dan via de mail even weten, ik hou dit heel graag open.
Dan is daar misschien nog die ene vraag waar, wanneer en welke route ik dit jaar ga lopen. Uhmmm, dat weet ik nog niet maar wie mij een beetje kent weet inmiddels ook dat dit ieder jaar het geval is en het dan ineens spontaan ontstaat. Het plan is om ergens in het voorjaar, Mei/Juni op pad te gaan. Een goede reden om dit blog en mijn instagramaccount happycamino_linda in de gaten te houden.
Wat gezellig dat je het tot de laatste zin vol gehouden hebt. Tot snel weer hè!
Liefs, Linda
🩵Samen kunnen we de wereld een beetje mooier maken🩵
https://steunactie.nl/actie/actie-van-happy-camino-voor-wij-zijn-m/-45679
Ps. zoals ieder jaar geef ik het ook dit keer maar weer even aan. Ik vind schrijven leuk, acties op touw zetten geweldig maar met een loep mijn tekst doorspitten vind ik vreselijk. Je zult dus zeker schrijffoutjes tegenkomen en nee, ik hoef ze niet te horen en nee ook niet de bevestiging of ontkenning ervan 🙂 Stiekem doe ik dit natuurlijk altijd express om jou alert te houden. Misschien staat er ook een foutje in mijn tekst van de donatielink, check die anders ook nog even 😜
HAPPY CAMINO home 