En dan is het ineens voorbij…

Zondagochtend,

De laatste 8 km naar Santiago gingen van start. Ik besloot mijn telefoon weg te doen en iedere stap bewust in me op te nemen. Onderweg is er 1 koffietentje en die was gesloten wat betekende dat ik al rond 9.30 uur Santiago binnen zou lopen. Onderweg kwam ik de Duitse dames tegen, waarvan ik de afgelopen 2 weken gedacht had dat het een stel was, wat dus niet zo bleek te zijn. Het was emotioneel voor ze, dit laatste stukje, dus het leek me beter in mijn eigen tempootje door te gaan en hen deze reis samen af te laten ronden. Zelf leek ik wel steeds harder gaan lopen. Op de bekende paal waarop de kilometers aangegeven worden stond 2 km. Dit betekende alleen nog de lange straat, waar geen eind aan lijkt te komen, naar het oude centrum. Daar was het mooie park op links. Nu alleen nog de stoplichten en dan zou ik in één van de gezellige straatjes van Santiago zijn. Tijdens het wachten op groen kwam ik de Amerikaan tegen van een paar dagen terug. De eerste felicitaties over en weer waren binnen. Ik hou zo van de energie in deze stad. Al die pelgrims met rugzak of al fris gedoucht. De smalle drukke straatjes, Het voelt als thuiskomen.

En daar was die dan, de kathadraal en het grote plein vol blije, emotionele mensen die net als ik een bijzondere reis gemaakt hadden. Ik stond er alleen en liet mijn tranen heerlijk stromen (yep, er was nog wat over). Van alles ging er door me heen maar dankbaarheid was wel wat de boventoon voerde. Dankbaar dat mijn lichaam me weer heeft gedragen ondanks dat ik me daar vooraf best wat zorgen om had gemaakt, dat zovelen mijn actie gesteund hebben, dat ik geweldige mensen heb mogen ontmoeten, dat ik deze tijd voor mezelf heb gehad, dat ik zo sterk heb mogen voelen dat de basis van alles liefde is en we allemaal hetzelfde doel nastreven, de wereld een beetje mooier en liever maken.

Zo stond ik een tijdje in mijn eigen gedachten totdat ik enthousiast mijn naam hoorde. Daar kwamen de 2 Italiaanse ladies druk zwaaiend aanlopen. Dikke knuffels volgde. Ook bij hen zag ik de emotie van het hier zijn. Het kon niet lang duren totdat de Duitse vriendinnen ook het plein op zouden lopen. We besloten natuurlijk op ze te wachten.

Nu weet ik dat ik er best een lekker tempo in had zitten maar anderhalf uur later waren ze er nog niet. Net toen we begonnen te twijfelen of we koffie zouden gaan drinken kwamen ze de hoek om. Ze waren het laatste stukje verkeerd gelopen en de weg kwijt geraakt. Yesss, ik ben dus niet de enige die af en toe een pijltje mist.

Ook nu weer geknuffel en blije felicitaties. Toen ook de enthousiaste wat hyperdepieperige Ierse Audrey aan kwam lopen, die ik anderhalve week geleden in een hostel had ontmoet, was het feest compleet. Foto’s ter bevestiging dat we echt aangekomen zijn werden gemaakt en we spraken af die avond een borrel met elkaar te drinken na de Pelgrimsmis. Daarna was iedereen toe aan een momentje van lekker relaxen.

Zoals ieder jaar had ik het appartement geboekt dicht bij de kathedraal. Ik keek er naar uit want het voelt inmiddels als mijn eigen huisje in Santiago. Toen ik bij een kop koffie appte hoelaat ik mijn rugzak neer kon zetten kreeg ik de reactie ‘ ik heb je geen formulier meer gestuurd en ik zit vol.’ Huh? Wattttt? Ik vroeg haar of ze serieus was al wist ik het antwoord wel. Al jaren regelen we het via de app. Sterker nog, ze had dit zelf zo voorgesteld en ik had ook dit keer weer de bevestiging gekregen dat het vrij was deze 2 nachten, waarop ik gereageerd had dat ik graag kom! Uiteraard stuurde ik haar onze appberichten door. Er kwam nog een kort antwoord dat het allemaal te druk was voor haar alleen en daarna bleef het stil. Oké, geen slaapplaats dus. Ik was lichtelijk geïrriteerd maar eerder verbaasd over deze manier van doen. Loslaten en door! Ik ging snel op zoek naar iets anders. Aangezien het altijd druk is in Santiago was ik een beetje bang dat het een heel ander verhaal zou gaan worden. Het is voor mij altijd een groot kado om na 2 weken slaapzalen een heerlijke hotelkamer te hebben met een schone douche, zonder haren, een wasbak zonder tandpasta en een matras wat niet kraakt. Daarnaast wil ik heel graag midden in het ‘feestgedruis’ zitten en niet een kwartier lopen er vandaan. Dit kon nog wel eens een uitdaging gaan worden. Zolang het maar geen slaapzaal werd was alles wel oké. Maar het geluk was meer dan met mij!!! Ik vond iets wat me wel wat leek en besloot er heen te lopen. Het was alleen maar een trappetje naar beneden verwijderd van de kathadraal en YES, er was plek! Na wat onderhandelen over de prijs (geloof me, dat komt echt doordat de reis in het teken staat van het goede doel) kreeg ik de kamer te zien. Oehhhh dit was gewoon nog veel beter dan waar ik normaal zit. Ik was blij, neeee ik was super blij!!!! En de mevrouw van de receptie daardoor ook want ze liep met een grote lach terug naar haar kantoortje en maakte de prijs in orde die ik haar voorgesteld had.

Na een heerlijke douche ging ik heeeeeel even liggen… ineens was het 2 uur later😇

Vaste traditie is de pelgrims mis op de dag van aankomst. Toen ik in de kathadraal aan kwam was deze al enorm vol dus dat werd staan. Iets wat niet echt mijn hobby was op dat moment omdat ik de kilometers in mijn kuiten voelde. Ik besloot op de grond te gaan zitten. Op zich een goede keuze alleen moet je tijdens een katholieke dienst wel erg vaak gaan staan. Gelukkig was ik niet de enige bij wie dit iets minder soepel verliep. De dienst was in het Spaans en om eerlijk te zijn werd ik na een kwartier al ongeduldig. Ik had hier eigenlijk helemaal geen zin in (niet oneerbiedig bedoeld). Focus op mijn ademhaling en heb er maar een meditatie momentje van gemaakt. De meneer achter me was blijkbaar ook bewust aan het ademen want bij iedere uitademing voelde ik een windvlaag over mijn rug. Serieus..moet dit? Omkijken had niet het effect wat ik hoopte dus kroop ik op mijn knieën maar een beetje verder naar voren.

Dat was dat, na een uur stond ik weer heerlijk in het avondzonnetje buiten. Op het plein kwamen mijn pelgrimvrienden en ik bij elkaar en liepen we naar het eerste het beste cafeetje waar we het terras iets verbouwde om met z’n 9e te kunnen zitten. Werd niet helemaal gewaardeerd maar volgens mij is het ook een beetje het Spaanse temperament om te laten merken merken wie het voor het zeggen heeft om vervolgens alles goed te vinden. 😊

Daar zaten we, verschillende nationaliteiten bij elkaar, Duits, Italiaans, Marokkaans, Frans, Engels met Zuid Afrikaanse roots en deze Hollander. We hadden een geweldige avond, kannen met Sangria en lekkere hapjes, veel gezelligheid, leuke gesprekken en wat gebarentaal hier en daar voor de iets minder goed Engelssprekende aan tafel. De hele Camino familie was compleet. Wat een rijkdom!

Na het eten liepen we richting het plein voor de muziek. Iedere avond vanaf 22.00 uur ontstaat daar een gezellig pelgrims feestje. Toen ik enthousiast zei dat ik de muziek al hoorde liepen we al te dansen op straat. Helaas bleek het een man op zijn fluit te zijn en was de muziek nergens te bekennen. Ahh jammer, had dit zo leuk gevonden voor mijn mede pelgrims. In plaats daarvan kwam het grote afscheid. Iedereen op mij na ging de volgende dag naar huis. Ik vind dit altijd een heel lastig moment. Het loslaten van deze mooie mensen maar daarmee ook het loslaten van de Camino. Want ook al zie je elkaar misschien ooit nog (er ligt namelijk een uitnodiging voor Sicilië) het zal anders zijn dan hier.

Telefoonnummers zijn uitgewisseld, we zullen zien wat het brengt.

Volgende dag was de dag voor al mijn vaste ritueeltjes. Zoals ieder jaar had ik ook nu weer steentjes meegedragen. Nu was ik ze vergeten van huis mee te nemen dus heb ik me laten verrassen door wat er op mijn pad kwam. Wie mij kent raad het al, allemaal hartjes steentjes. Het steentje staat voor het loslaten,afscheid nemen van een bepaalde last, zorgen, verdriet enz. Al heb ik het voor mezelf iets positiever gemaakt… ik neem mijn/jouw dromen, wensen, liefde mee in de steentjes en laat ze achter voor geluk, nieuwe inzichten, gezondheid en liefdevolle energie maar ook als troost voor de verdrietjes in ons leven.

Alles bij elkaar is het een flinke steen geweest die ik meegedragen heb maar met liefde, baat het niet schaad het ook niet en we moeten altijd blijven geloven in de magie van het leven.

Op het inmiddels, vaste plekje in het park heb ik ze achter gelaten. Deze plek word voor mij na 7 Camino’s steeds mooier met alle herinneringen die er in de vorm van steentjes liggen. En het lijkt serieus wel of er ieder jaar meer bloemen groeien.

Daarna door het volgende ritueel. In een kerkje wat achteraf, waar bijna nooit iemand is, brand ik de kaarsjes voor degene die me dit gevraagd hebben, maar ook voor alle Caminovrienden van de afgelopen jaren, voor mijn lieve kind, mijn vader, voor liefde en vrede in de wereld, voor iedereen die me gevolgd heeft en wel wat licht kan gebruiken, voor een ziek familielid, en zo meer. In totaal waren het 12 lichtjes die stonden te stralen. Zoals eerder al gezegd ben ik niet katholiek maar ik voel altijd zoveel rust om in een kerk te zijn. Er stond muziek aan, de geur van lelies die overal in vazen stonden en het mooie licht wat door de koepel naar binnen viel. Ik denk dat ik hier wel meer dan een uur gezeten heb.

Toen ik naar buiten wandelde voelde de zon heerlijk warm en stond ik meteen weer in de gezelligheid van het pelgrimleven.

Die middag heb ik doorgebracht met beetje slenteren, winkeltjes in en uit, koffietjes drinken, mensen kijken en oké wijntje dan maar. Na één glas ging het terras dicht. De ober stuurde iedereen die wilde gaan zitten weg. Toen ik ook wilde betalen zei hij ‘no no, more wine’ ‘Je gaat toch sluiten’ ‘Nooooo not for you’, en een dikke knipoog volgde. Primaaaa, wat jij wilt joh🙃 Al had ik die dag nog weinig gegeten dus ik was blij dat mijn hotel niet heel ver weg was.

Weer heerlijk uurtje mijn ogen dicht gedaan. Je voelt dan toch wel dat de matige nachtjes een beetje ingehaald moeten worden (dat het de wijn kon zijn vergeten we even). Douche, haren in een staart, oorbellen in en klaar voor een avondje tapas.

Ik vond een plekje aan de bar. Naast me zat een man alleen, aan de andere kant een echtpaar. Toen ik de kaart bestudeerde snapte ik er weinig van maar lang leve Google translate. ‘Hete fluiten’ hahaha serieus? Wat moet ik me daar bij voorstellen? Ik lachte blijkbaar hardop want de man naast me vertelde me wat het was. Ik zei hem dat ik verder niet zal uitleggen wat mijn associatie was. We raakte aan de praat. Hij woonde in Madrid en was voor werk in Santiago. Super leuk gesprek waarin hij allerlei gebruiken en gewoontes van Spanje uitlegde. Toen ik even naar links keek sprak de andere buurman me aan. Zij kwamen uit Londen en waren op doorreis. Ook met hem had ik een mooi gesprek. Zijn moeder was arts geweest en hij vond mijn holistische kijk heel interessant. Met elkaar dronken we nog een kop koffie en om 23.30 uur liep ik super blij de deur uit. Ook nu weer met dat dubbele gevoel dat je mensen weer los moet laten. Geen nummers uitwisselen en loze beloftes want daar komt verder toch niks van. Het ging om dit moment, deze avond en dat was perfect!

Toen ik het plein op liep bleek er die avond wel muziek dus heb me daar nog even in gestort , lekker mee klappen en dansen met de ander pelgrims.

Dit was wel een dag met een gouden randje!

En dan de laatste dag (gisteren). Ik vloog om 18.15 uur dus kon rustig aan doen. Ik stalde mijn rugzak bij de receptie en deed nog een rondje door de stad. Daarna ben ik op het plein gaan zitten. De teller van de actie liep nog steeds. Waar ik een paar dagen er voor stiekem hardop droomde van €2000,- gingen mijn gedachten nu toch echt naar €2500,-. Het zal toch niet? Iedere keer kwam er weer een donatie, sommige hebben wel 2x, zelfs 3x gedoneerd. Met nog €144,- te gaan pakte ik de bus richting vliegveld.

Veel te vroeg was ik daar. De route en tijden van Google maps klopten totaal niet. Maakt niet uit, zo had ik tijd om mijn blog te schrijven. Wat niet lukte. Compleet leeg. In het vliegtuig maar een nieuwe poging doen. Terwijl ik in de rij bij de gate stond klikte ik nog een keer mijn mail aan en YES YES YESSSSSSSSSS een oud klasgenootje van de Mavo had gewoon de €144,- gestort om het bedrag rond te maken!!! Ik stuiterde het vliegtuig in, turbulentie gegarandeerd. Bij aankomst bleek er nog eens €15,- bij te zijn. Dit is toch een beetje onwerkelijk!

€2515,- euro!!!!!!

En daar zit ik dan weer in mijn eigen tuin. Beetje dubbel gevoel. Het ‘gewone’ leven gaat weer beginnen maar dat neemt niet weg dat het dromen lekker door mag gaan.

Ik wil iedereen ongelofelijk bedanken voor alle support, de bizar lieve berichtjes die me af en toe deden twijfelen of dit wel over mij ging😊, de donaties en de verbinding. Zeven jaar doe ik dit nu. Het heeft me absoluut veranderd. Ik voel me een rijk en dankbaar mens. Daarnaast geeft het me een fijn gevoel dat hoe klein ook, door simpel mijn schoenen aan te trekken en te lopen, ik iets kan doen om de wereld een beetje mooier te maken. Maar ik kan niet genoeg benadrukken dat dit alleen kan door dit samen met jou te doen. Zonder jou geen actie!! Heel heel heeeeeel erg bedankt daarvoor.

Het leek me leuk om alle bedragen van de afgelopen jaren eens op te tellen en dan kom ik uit op een bedrag van €13.532 euro. Hoe geweldig dat we dit samen geflikt hebben!!

Ik rond af! Doneren mag uiteraard nog steeds, ik laat de link nog even open staan.

Wat het volgend jaar gaat worden… ook dan zal het weer vanzelf op mijn pad komen.

Dit keer sluit ik af met een nummer wat ik wel bewust zelf gekozen heb omdat ik altijd vertrouwen heb dat liefde zal overwinnen ook in ‘Times like this’