Ik ben er bijna, maar nog niet helemaal..Kontje kaal!

First things first… yeahhhhhh… het bedrag aan donaties is inmiddels de €2050,- voorbij!!!! Later in het verhaal meer nu even terug naar mijn after tranen party.

Die zijn uiteraard weer gedroogd. Gisteren was een lekker dagje. Geen spectaculaire dingen die gebeurd zijn maar het kan dan ook niet iedere dag feest zijn. Of wel? Want ook zonder veel spectakel vond ik het eigenlijk best een groot feest.

Zo heb ik een record wild plassen gezet. Rugzak los✅neerzetten op een onaantrekkelijk plas plekje voor mede pelgrims zodat er geen viezigheid op mijn rug komt✅ wc papier uit bovenvakje ✅ broek van die kontos✅ met de hele hatseflats uit het zicht ✔️(heb het idee dat dit niet helemaal gelukt is), broek en rugzak omhoog zonder te wankelen of halverwege te blijven hangen waardoor je een paar minuten rechtop met een broek op je knieën staat te hannesen ✅ ennnn go om met een relaxt gezicht de aankomende pelgrim de indruk te geven dat ik alleen maar even een fotootje heb staan nemen op dit mooie zijpaadje.. Heb de stopwatch niet gezet maar ik durf de uitdaging aan te gaan wie denkt dit sneller te kunnen (heren uitgesloten)

Wat ook een terugkomend dingetje lijkt te zijn wanneer ik de Camino loop is de opmerking over mijn blauwe ogen. Grappig, heb niet de indruk dat deze nou zo spectaculair zijn, gewoon doorsnee Hollandse kijkers. Ik denk dat het door de combinatie met mijn misschien wat zuidelijkere looks komt, waar je bij de Spaanse dames voornamelijk bruine ogen ziet. Heb in ieder geval in Nederland (of waar dan ook) er zo niet vaak iets over gehoord als tijdens mijn Camino’s. Lekker voor het zelfvertrouwen. Waarom denk je dat ik elk jaar weer ga? 😊

Je merkt aan de onderwerpen dat er deze dag niet heel magische dingen gebeurd zijn. Al moeten we dat wildplassen niet onderschatten, het blijft toch iets fenomenaals!

Oké, door naar iets zinnigs…

Tijdens een koffiestop zag ik de oude man zitten die ik op eerdere Camino’s ook al eens had gezien. Hij verkoopt zelfgemaakte kettingen en noemt zichzelf trots een kunstenaar. Ik hou daarvan! Heerlijk lijkt me dat om te kunnen zeggen ‘Hi, ik ben Linda en ik ben kunstenaar.’ Deze meneer moet echt al aardig op leeftijd zijn, durf het niet in te schatten maar boven de 75 vind ik nog een veilige gok (ik denk ruim erboven) Hij zit daar aan een tafeltje een beetje te rommelen in zijn bakjes alsof hij enorme creaties aan het maken is maar in werkelijkheid liggen er allemaal een soort van bedeltjes die hij aan leertjes vast maakt. Buiten dat hij zeker een lekker bedrag binnen zal harken met alle enthousiaste pelgrims ,die zich in alles hijsen en behangen wat met de pelgrimstocht te maken heeft, zit hij volgens mij ook enorm te genieten van iedereen om hem heen. Geweldig toch! Toen ik in de rij stond voor koffie bedacht ik me dat hij misschien ook wel een bakkie zou lusten. Toen ik dit aan hem vroeg sprong hij van zijn stoel en zag ik 2 stralende ogen. ‘Dit wordt de beste koffie die ik in tijden gedronken heb’, riep hij. Wowww zo simpel kan het dus zijn om iemand blij te maken. En eerlijk is eerlijk, ik werd er zelf ook heel gelukkig van! Win win. Bij het weggaan en een uitgebreid handschudden bevestigde hij nog eens hoe lekker zijn koffie was geweest. Hadden ze er bij hem stiekem een borrel doorheen gedaan? Bij mij niet in ieder geval.

Onderweg liepen genoeg mensen maar weinig bekenden. Ik was net aan een nieuw luisterboek begonnen dus ook wel fijn want zo kon ik ongestoord met mijn oortjes inlopen zonder steeds op pauze te moeten zetten.

Bij de blessing van de monnik had ik een man met zijn 2 dochters gezien. Ik had toen heel sterk het gevoel dat we elkaar nog eens zouden gaan spreken. Op dat moment was er totaal geen contact en had ik ze ook nog niet eerder ergens gezien. Later die dag bleken we ook de slaap etage te delen en gisteren kwam ik ze onderweg een aantal keer tegen. Bij het voorbij lopen riep de vader me. Ze stelden zich voor en hij kwam terug op het korte gesprekje wat we in het appartement hadden gehad. Ik had hem toen gezegd hoe bijzonder de ervaring in de tuin geweest was. Het was een praatje terwijl hij de knop van de wc-deur al vast had dus je snapt dat het geen diepgaand gesprek was geweest. Nu kwam hij er op terug. ‘Jij zei toch dat je het zo’n bijzondere ervaring had gevonden?’ Waarop ik enthousiast mijn verhaal vertelde. Toen hoorde ik dat 1 van de dochters ook iets magisch had mogen ervaren. De monnik had gezegd en herhaald dat ze haar dromen moest najagen en duidelijk moest krijgen hoe die droom eruit ziet en wat ze daar voor nodig had. Ze zou hierbij geholpen worden. Die nacht had ze een hele bijzondere droom gehad waardoor puzzelstukjes voor haar op z’n plaats waren gevallen en ze nu wist wat de stappen waren die ze moest nemen om haar dromen waar te maken. Kippenvel! Ik ben geneigd om het stuk weer terug te gaan lopen en nog een keer langs deze man te gaan . Maar dat is de hebberigheid van de mens. Ik neem het mee als mooi kado (en heb ook geen zin om terug te lopen) Zo ook dit gesprek. We kwamen elkaar later nog 1x tegen maar onze eindbestemming van die dag was anders. De kans dat ik deze 3 nog tegen ga komen is heel klein. Hoe mooi dat we dan toch nog even dit met elkaar hebben kunnen delen.

Het hostel waar ik heen wilde was vol. Ik sliep daardoor in een voor mij bekend pension die nacht. Hier had ik in 2018 ook met mijn pelgrim vrienden geslapen na een lange warme dag. Toen hadden wel bijna de afstand van 2 dagen in 1 dag gelopen. Onbegrijpelijk, als ik er nu op terugkijk. Maar de energie klopte en op de een of andere manier leek alles toen wat minder vast te liggen. Zal ook te maken hebben met wie je loopt want het jaar erna met 2 andere Camino mannen gingen we ook vaak net even wat verder dan gepland.

Dit jaar vind ik het helemaal prima om de geadviseerde afstanden aan te houden.

Ik ging eten in een Pulparia. Een restaurantje waar ze heerlijke Pulpo (inktvis) hebben. Blijkbaar is mijn smaak een beetje veranderd want na een half bordje had ik er wel genoeg. Zeker niet vies, lekker zelfs, maar de textuur stond me ineens tegen maar het was er gezellig dus een prima tijdsbesteding. Een beetje viezig oud mannetje aan de bar probeerde mijn aandacht te trekken. Toen ik niet reageerde voelde ik ineens getik op mijn arm. Neeee johhh, niet doen, echt niet aan me zitten casanova. Maar daar stond hij, met zijn hoofd op 20 cm van de mijne. Met de meest intelligente tip dat ik mijn tas aan de kapstok kon hangen. En waarom zou ik dat doen? Dit zou natuurlijk aardig kunnen zijn als hij er niet zo gretig bij gekeken had. No, gracias en ik dook maar even voor de duidelijkheid in mijn telefoon. Meneer was duidelijk not amused want bij het weglopen liet hij een knetter harde wind. Volgende keer ga ik absoluut zonder tas eten!!

En dan was daar na een nachtje lekker slapen de laatste lange wandeldag. Ik zou nog niet in Santiago aankomen want deze nacht slaap ik nog in een hostel 8 km voor de eindbestemming. Gezellig met de 2 Italiaanse meiden.

Echt vroeg was het vanmorgen niet want ik was even druk met mijn insta/facebook berichten. Dit was ook het moment om nog te kijken of ik iemand net zo enthousiast kon maken als dat ik ben over het doel van dit jaar. Het bedrag stond vanmorgen nog op ruim 1600,- Veel geld maar ik durfde het niet haast niet te dromen, wel gedaan uiteraard, dat we de 2000,- zouden gaan halen. Maarrrr…

NEVER stop dreaming💙 want het is gelukt🎉🎉🎉

Samen de wereld een beetje mooier te maken! Dat is mijn aller grootste wens.

Kinderen ondersteunen die het niet makkelijk hebben. Die het leven zien als strijd, als iets wat elke dag weer overleven is. Dat breekt mijn hart💔

Zij die op deze wereld zijn om hun licht te laten schijnen. Hun mooie talenten te ontwikkelen, hun liefde te verspreiden in plaats van dagelijks ‘in overlevingsstand’ staan. Angstig of onzeker zijn, pijn en verdriet hebben, denken dat ze er niet toe doen, niet goed genoeg zijn, niet passen in deze wereld of wat voor sombere gedachten ook.

Onze ogen ervoor sluiten zou betekenen dat ook wij gestopt zijn met bouwen aan een mooie toekomst… want daar zijn zij zo’n groot onderdeel van.

Door een persoonlijk verhaal van iemand die me dierbaar is besloot ik te wandelen voor Stichting MIND. Zij bieden hulp en een luisterend oor aan kinderen die het mentaal zwaar hebben. En dat zijn er nogal wat! Waar het door komt? Tja, die vraag zal in het midden blijven maar ik denk dat we daar allemaal verantwoording voor mogen nemen. Of dit nu is door hulp te bieden, begrip te hebben, naar ons eigen handelen te kijken, te luisterenn, liefde te geven of (en😉)… een donatie te doen😇

Stichting MIND kan net dat beetje verschil maken wat erger hopelijk kan voorkomen.

Het is ongelofelijk … 4 weken geleden had ik nog de kriebels of deze actie niet te impulsief en te snel zou zijn. En dan nu over de €2050,-.. en ik ben nog niet eens in Santiago (voor sommige die dit na zondag 11.00 uur lezen wel trouwens) 😊🥰

Hiermee blijkt maar weer hoe we allemaal hetzelfde voor ogen hebben in het leven, SAMEN de wereld mooier, liever en gelukkiger maken, 🎊

Ik ben iedereen die gedoneerd heeft zo vreselijk dankbaar❤️ Zonder jou geen actie!

Buiten dit geweldige bedrag, wat hopelijk gewoon nog lekker door blijft groeien, vind ik de verbinding misschien wel net zo belangrijk. Een vraag om hulp en zoveel die opstaan. precies waar Stichting MIND zich ook iedere dag weer vol enthousiasme voor inzet🧡Jongeren psychische hulp bieden zodat ze er niet alleen voor staan.

DANK JE WEL LIEVE JIJ!!!

En dit zal ik vast in mijn laatste blog nog eens uitgebreid herhalen😊

Denk je nu, ik wil ook nog meehelpen, YES, meer dan welkom. Klik dan op onderstaande link…

Happy Camino~Happy Mind

Maar er is dus ook nog gewandeld vandaag. En hoe! Ik liep veel te snel. Resultaat dat ik na een uur mijn kuiten en schenen ging voelen. Niet dat ik haast had of niet om me heen keek maar ik denk dat ik de stal rook. Na de eerste koffie stop trof ik 2 gesloten barretjes waardoor ik even een pauze met mijn flesje water op een rotsblok had. Niet heel comfi dus ga je toch ook weer sneller door. Zoals ik zei was ik ook wat later begonnen waardoor het flink warm was. Wat me klokkende oksels, oververhit voorhoofd en bossie kroes krullen opleverde. Nog een geluk dat ik in ieder geval van die blauwe ogen heb om de boel een beetje op te leuken. (cynisch bedoeld hè voor degene die denkt dat het ook naar mijn hoofd gestegen is).

15.15 uur klopte ik aan bij het hostel. Ook hier was ik vaker geweest en had dus in de mail op mijn allerliefste mailtoontje een bepaalde plek op de slaapzaal gevraagd en yesss, die was gewoon voor me vrij gehouden.

Het hostel ritueeltje kon beginnen. Ik besloot nog even al mijn kleding te wassen. Een Canadese dame had hetzelfde idee dus we deelde de wasmachine, propte het saampies in de droger en bedankte elkaar voor ons gezellige gezamenlijke was avontuur. Terwijl de wasmachine draaide had ik een douche gepland als ik niet zo suf was geweest door al mijn kleding in de machine te doen. Niet lekker om dat zweterige kleffe shirt weer aan te trekken. Dus koffietje dan maar en wachten tot het klaar was. Daar waren de 2 leukerds uit Italië. Super mooi gesprek gehad, ook enorm gelachen. Ga deze meiden denk ik echt missen. Maar hè, lang leve whatsapp en social media!

En dan begint het laatste slaapzaal nachtje. Ondanks dat het af en toe afzien is zal ik het missen. Het gevoel van samen zijn en toch alle vrijheid. Het simpele, de geluidjes, ja zelfs het gesnurk al lijk ik daar deze keer minder last van te hebben, het respect voor elkaar, de inmiddels bekende koppies, zoveel kleine grootse dingen. Toch kan ik niet ontkennen dat ik ook uitkijk naar ‘mijn thuis’ in Santiago. Het is een beetje dubbel allemaal. En loslaten is nog steeds niet mijn sterkste kant.

Misschien blijf ik vannacht maar wakker om naar iedereen te luisteren. Nope, denk het toch niet🤪

Laatste wat ik nog deel is het muziekje van vanmiddag , ogen dicht en prikken maar…zal zeker niet iedereens favoriet zijn 😃maar ik word er altijd heel blij van!