Ik dacht al, waar blijven ze, de famous ‘Caminotranen’. Weet niet of iedereen daar mee te maken krijgt maar voor mij vaste prik. Zal ook meer ruimte voor zijn omdat ik alleen loop. Al zag ik ze bij anderen in de vorm van hoogtevrees of zere voeten. Vaak blijft het bij mij, bij een flinke huilbui waarna alles er weer zonnig uit ziet. Dit keer liep het een beetje anders.
Of de hond, in het hostel van mijn laatste blog, het op gang heeft gebracht of de bovenbuurman van het stapelbed, maar vanaf dat moment zette de vochtige oogjes in.
Toen ik ‘s avonds relaxt met het avondzonnetje in de tuin zat te eten kwam de hond of eigenlijk 3 honden enthousiast op mijn tasje met boodschappen aanrennen. Ik had vooruitgedacht en een pakje kaas gekocht waar ik ook de volgende dag een broodje voor onderweg mee kon beleggen. Tomaatje mee. Appeltje erbij, ik keek er al helemaal naar uit om er op een mooi plekje onderweg van te gaan genieten. Dat idee verdween in de maag van de hond. In 1 hap was meer dan de helft van mijn kaas naar binnen gewerkt. Die hond snap ik heel goed, zou het ook gedaan hebben als ik 4 poten had. Maar die baas die niks zei en alleen 3000x zijn naam riep vond ik minder leuk. Bleef nog over een tomaat en een appel als lunch want kaas met honden kwijl sla ik ff over.
De kamer deelden we inmiddels met z’n drieën. Het was stil, goed bed dus niets stond een nachtje lekker doorslapen in de weg. Totdat om een uur of 1 de deur opengegooid werd. Joepieee, ik kreeg een bovenbuurman in het stapelbed. Eentje die het geen probleem vond om het volle licht aan te doen. Zijn rugzak leeg te gooien en 6x heen en weer naar de gang en de badkamer ging waarbij hij het zekere voor het onzekere nam en de deur stevig achter zich dicht gooide. Maar wat ik dan wel weer netjes vond is dat hij zich niet liet verleiden om te praten in een slaapzaal nadat ik zei ‘Hi, are you okay, do you need anything’
Volgende ochtend hebben mijn andere roomies en ik hem een spoedcursus ‘zo kan het ook gegeven’. Hij heeft hopelijk heerlijk uit kunnen slapen, aan ons zal het niet gelegen hebben.
Ik was al even onderweg toen ik er achter kwam dat de honden vanavond waarschijnlijk appel en tomaat in hun bak gaan vinden. Daar ging mijn goed georganiseerde lunch. Ik ga me er ook gewoon niet meer aan wagen.
Uiteraard was dit niet de reden van mijn tranen.
Het was droog en na een paar dagen regen is het beter om het waterpeil een beetje stabiel te houden. Perfecte timing dus…
Onzin natuurlijk want dit plan je meestal niet…op wat insta-chicks na.. vind dat altijd knap hoe die mooi huilend en vanuit de goede hoek, in beeld kunnen komen. Ik heb in ieder geval geen poging gedaan om zelfs maar een foto van te maken want ik heb een idee hoe ik er jankend uit zie en das niet best. Daarbij is het ook niet in me opgekomen trouwens.
Ik ging met een prima gevoel de deur uit totdat ik op een punt kwam waar ineens een herinnering van 3 jaar geleden naar boven kwam. Ik wandelde toen samen met mijn zoon de Camino. We waren net aan de dag begonnen en besloten Henk, mijn vader, te bellen. Hij zou op dat tijdstip aan zijn ‘morning coffeeeeee’ zitten. Zo noemde hij, en dus ook wij, dit altijd op een grappige manier. Overgehouden aan het overwinteren van mijn ouders in Thailand. De Thaise achterbuurvrouw riep altijd ‘Henkkkkk, morningcoffeeee?’ Die blijft hangen natuurlijk. Net als de herinnering aan het telefoontje. Henk was in zijn behandeling voor asbestkanker waardoor hij veel in onze gedachten was en ook het doel van dat jaar was daarop gericht. Ik weet zeker dat hij trots was op Pepijn (en op mij natuurlijk). Zelfs de woorden van dat gezellige telefoontje kwamen terug. Heel mooi natuurlijk maar tegelijkertijd zo verdrietig.
Op 20 september 2021 is hij overleden. Ik heb daarna al eens een Camino gelopen om dit hele proces een plekje te kunnen geven maar het zal waarschijnlijk altijd ineens weer omhoog komen, zoiets gaat (misschien wel gelukkig) nooit over. .
Ineens hakte het missen er weer zo ongelofelijk hard in. Probeerde het met de andere pelgrims om me heen wat weg te slikken maar zodra ik alleen liep kon ik het niet langer tegenhouden. Zo ging het de hele dag op en neer. Net als het pad waar ik op liep. Gek genoeg kon ik me dat niet meer herinneren van andere jaren. Al heb ik inmiddels genoeg Camino ervaring om te weten dat je lichaam laat voelen wat er intern speelt. Dus heb ik pijntjes, vermoeide benen en weinig zin meer dan is het vaak iets anders wat gehoord en gezien mag worden. Soms zie je de meest fitte mensen die er toch fysiek doorheen zitten. Ik begreep dat nooit zo goed, hoe kan dit nu als je zo iemand tegenover mij zet bijvoorbeeld. Ongetraind en zeker geen groot sportfan, op yoga na maar dan ook in de rustige vorm. En zo is er ook die andere kant, mijn Caminovriend Pico, die naar mijn idee op zijn inmiddels 76e nooit ergens last van lijkt te hebben (ook niet van de beruchte tranen). In zijn gelijkmatige tempo stapt hij altijd verder met zijn zware rugzak op zijn rug. Nu lijkt hij mij, zoals ik hem ken, ook een man die heel goed in balans is en heel gelukkig maar vooral dankbaar en tevreden in het leven staat.
Alles is een kwestie van Body, Mind en Soul. Als het één niet stroomt zal het ander van zich laten horen.
De gedachten aan opgeven kwam totaal niet in me op want ook dit hoort bij (mijn) Camino. Ik vind het buiten alle gedoetjes om ook heel interessant om dit te herkennen en weer nieuwe vaak mooie inzichten te krijgen. Te groeien als mens.
Zo ging het de hele dag een beetje door. Natuurlijk niet alleen met tranen. Af en toe zag ik weer een bekend gezicht, dan lachten we even of riepen elkaars naam. Inmiddels kom ik steeds twee mannen tegen die eerst niet veel zeiden en nu steeds enthousiaster reageren als we elkaar ergens tegenkomen. Daar word ik nou blij van.
Al vanaf vertrek keek ik uit naar een avondje in Pontevedra. Ik heb daar een favo barretje waar je heerlijke Galicische gerechten kan eten. Super leuke mensen en een gezellige plek. Dat zou alles goed maken. Ik had zelfs een hostel op paar minuten loopafstand er op uitgezocht zodat ik ook hun koffielikeur kon nemen zonder nog 20 minuten terug te moeten lopen (nuhhh dat was niet de reden maar wel lekker om zo dichtbij te zitten).
Die dag had ik ‘s morgens een boterham gegeten en verder was het er niet meer van gekomen, net een te vroege koffiestop en na het hostel zoeken, douchen en rugzak leeggooien te laat voor de lunch. Het vooruitzicht aan Bar Estrella deed me mijn knorrende maag vergeten. Fresh and fruity stapte ik de deur uit, on my way to heaven.. ofwel octopus en Padron pepers. Onderweg er naartoe botste ik tegen de 2 Italiaanse meiden aan. Dikke knuffels alsof we elkaar maanden ipv 2 dagen niet gezien hadden. Zij gingen een biertje drinken op de verjaardag van een jarige Italiaanse… ik had een andere missie🎉
Oké, zakdoeken bij de hand want dit moet ook jou gaan raken… gesloten! Ze waren gewoon gesloten!!! Donderdag was de toko weer openen het was woensdag. Dit geloof je toch niet?
Yep, ik snap dat er veel ergere dingen in de wereld gebeuren. Lees het alsjeblieft met enige luchtigheid 🤪
Wat nu… ik wist het echt niet. Dit was voor mij de place to be. Zeker omdat er onderweg veel gefrituurde gerechten zijn en ik die zoveel mogelijk probeer te skippen. Ik ben de kroeg in gedoken. Helemaal ‘los gegaan’ met 2 alcohol vrije biertjes inclusief olijven en nootjes om vervolgens te besluiten dat ik het wel zat was voor vandaag. Dichterbij het hostel zat de Froiz, een supermarkt daar ging ik een salade halen, een pak rijstwafels en de kaas nog een keer proberen want ik had nog geen loslopende hond gespot.
Zo gezegd zo gedaan. Er zat aan tafel in het hostel een Franse jongen te werken (was geen pelgrim). We hebben nog even gezellig zitten kletsen en daarna heb ik het gordijntje van mijn bed op de slaapzaal dichtgetrokken en ongegeneerd (stil) liggen huilen in de hoop dat de volgende dag alles er weer anders uit zou zien.
Heerlijk geslapen en mijn mede kamergenoten waren gelukkig ook niet de ‘05.00 uur de deur uit’ types. Yessss, een nieuwe dag.
Maar helaasssss, ook nu liep ik na 10 minuten te huilen. Gaat lekker zo! Mijn gedachten gingen alle kanten op. Tijd voor een goed gesprek met mezelf want zo wilde ik niet nog de laatste dagen doorlopen. Ik zal in het kort mijn gesprek beschrijven maar het is wat donker, zeg maar. Wanneer je dood gaat is er geen weg meer terug, dit leven kunnen we niet nog eens over doen, reden om van ieder moment te genieten. Ik merkte dat ik best wel veel bezig was met de eind bestemming van elke dag. Ik liep hard wat maakte dat ik ook moe werd. Dus ook in dit geval, wanneer ik alleen maar bezig ben met de aankomst in de slaapplaats en uiteindelijk Santiago heb ik geen oog meer voor de reis ernaar toe die veel en veel belangrijker is. Eenmaal daar aangekomen is er ook hier geen weg meer terug. In ieder geval niet voor deze Camino. Ik moet dus echt bewust gaan genieten van iedere stap die ik zet. Het zal ook helend zijn om me weer meer te verbinden met het Nu iets wat ik juist altijd zo lekker doe. En natuurlijk mogen er gedachten voorbij komen maar door bewust meer om me heen te kijken worden deze wel zachter.
Geen tijd te verliezen. Dus toen ik verder liep en een mooi kerkje zag besloot ik daar eens heen te lopen. Nu wandel ik dit stukje route al voor de 6e keer en ben er dus 5x eerder voorbij gelopen. Ik kies er meestal niet voor om bewust van het pad te gaan en extra meters te maken. Die maak ik al genoeg door de keren dat ik verkeerd loop. Maar in het kader van (nog) meer genieten nam ik de tijd. Het pad bleek naar een tuin te leiden. Daar aangekomen zag ik allemaal mensen wachten. Was er iets bijzonders te zien? Ja dus, daar stond een monnik (ben niet bekend met de benamingen maar zo hoorde ik iemand hem noemen) en hij deed handopleggingen. Een vrouw vertelde me dat hij ‘blessings ‘ gaf. Nu ben ik niet katholiek maar ik denk dat we dezelfde intentie hebben, zoveel mogelijk vanuit liefde en vrede leven. Ik sloot dus aan in de rij. Voor mij voelde wat ik voor me zag hetzelfde als het geven van een healing. Uiteindelijk hebben we allemaal hetzelfde voor ogen in het leven alleen geven we er andere benamingen aan en misschien is de invulling net even anders.
En toen was het mijn beurt. Een man met ontzettend lieve ogen keek me aan en vroeg mijn naam en waar ik vandaan kwam. Linda from the Netherlands. Hello Linda, I’m glad you’re here!’, zei hij met zijn lieve geruststellende stem. En hij legde zijn handen op mijn hoofd zoals ik hem ook bij anderen had zien doen. Wat ik alleen niet gezien had is dat hij ook dingen vertelde. Zonder dat hij iets van mij wist behalve naam en land stelde deze man mij gerust bij iets wat mij persoonlijk erg bezig houdt. Zo gedetailleerd dat ik er op een goede manier van schrok. Dit was geen random mooie boodschap dit was echt voor mij bedoeld. Deze man kent mij niet maar benoemt wel precies wat in mij leeft. Het is niet nieuw voor me om dit soort contacten te hebben maar deze man was zo puur en zo liefdevol. Ik was totaal overdonderd. Toen hij klaar was keken we elkaar aan en ik voelde echt een stroom van liefde. Hij gaf me een knuffel en ging door naar de volgde. Ik liep met nog dikkere tranen de tuin uit. Het was alleen wel een heel ander soort verdriet. Intense dankbaarheid, enorm vertrouwen en het geloof dat we altijd geholpen en gedragen worden. Dat er altijd een klein wondertje op ons wacht zodra we ons er voor openstellen. In mijn geval door van het pad af te wijken en mijn tijd te nemen. Ik moest hier op dit moment zijn. Ik moest zijn woorden, die zo persoonlijk waren, horen. Alle gedachten en keuzes vielen als een puzzel in elkaar, alles kwam precies op het juiste moment.
Noem het hoe je het noemen wilt maar vanaf dat moment waren de tranen verdwenen en bleef er een grote lach over, liep ik alsof ik net (en getraind) aan de Camino begonnen was, voelde geen pijntje, mijn rugzak leek lichter en waren alle zware gedachten verdwenen. Ik was weer back on track, mijn eigen positieve blije zelf. Ik kwam zelfs bijna een uur eerder aan op bestemming en dat terwijl ik uitgebreid heb zitten genieten van de koffie en lunch pauzes waar ik weer veel oude bekenden tegen kwam.
Toen ik het plaatsje waar ik vandaag zou stoppen binnenkwam besloot ik gelijk een tafel te reserveren in het restaurant waar het normaal altijd afgeladen vol is en dus geen plek. Yess ook dat lukte. Wauwww ik zit echt weer in de goede flow.
Mijn slaapplek van vandaag is ook boven verwachting. Kamer voor mezelf en toevallig deel ik de etage met een vader en zijn dochters die voor mij aan de beurt waren bij de monnik. Met de positieve energie moet het dus wel goed zitten hier!
Inmiddels is het al heel laat. Voor het eten nog met mijn voeten in de hot spring gegaan die midden in het dorp verscholen ligt, de Duitse dames weer even gesproken, lekker gegeten en met een halve ingepakte cake die ik van het restaurant kado kreeg terug richting mijn fijne kamertje.
Eigenlijk te moe om te schrijven maar te veel om tot morgen te bewaren.
Dat het geluk met me is blijkt wel uit alle nieuwe donaties! Dank jullie wel daarvoor❤️
Tatarataaaaaaa… de stand is €1649,-
Leuk detail is dat mijn moeder voor de 2e keer doneerde, zonder dat ze wist hoe ik me voelde met daarbij de tekst ‘ ben trots op je’ laat dit nu precies het zinnetje zijn wat mijn vader vaak als reactie onder mijn Camino blogs plaatste.
Hoe mooi zijn alle kleine wondertjes… als je ze wilt zien❤️
En dan rest mij alleen nog de muziek. Random, eerste nummer, staat los van mijn gehuil😃……was lang geleden dat ik die aangetikt had in mijn playlist.
Hoop dat je je door alle kommer en kwel heen hebt kunnen worstelen. Ik voel dat ik weer helemaal terug in mijn kracht sta. Super veel zin in de dagen die ik nog heb voordat ik Santiago ga bereiken. Wat een ervaring is het ook deze keer weer…
Tot de volgende…
Oehhh en laat ik de link niet vergeten mocht je nog willen doneren of denken’ heee wat leuk als we tot de €2000,- kunnen komen😇…zo niet, alles is goed natuurlijk, ik ben alle donateurs al vreselijk dankbaar❤️
Liefs,
Linda
HAPPY CAMINO home 