HAPPY CAMINO home

Geweldig nieuws!
In mijn vorige blog vertelde ik over de chemie die ik voelde bij de Italiaanse Simona en de Australiër. Ik hoopte dat ik in Santiago zou gaan zien of dit gevoel klopte. Gisteren zag ik ze bij een koffiestop en hetzelfde sfeertje hing nog steeds om hun heen. Tussen alles door was er toch nog oog voor mij want bij het langslopen zei Mr.Ozzie ‘Hi Linda’. Met daarachter aan het hoge gegiechel van, de anders stoere, Simona. Ze waren ook nu elkaar constant aan het uitdagen. Speelse discussietjes ‘oké jij wint, natuurlijk win ik, oh ja, nou… bla bla bla.’ Tussendoor werd ik ingeschakeld om de zogenaamd niet begrepen woorden te vertalen. ‘Linda, he say that I’m ridiculous, tell me, what is that?’ ‘Ohh something like ‘crazy’. Waarop ze haar toekomstige lover quasi boos een duwtje geeft en hij zogenaamd wanhopig naar mij kijkt. Ik gooi er nog achteraan ‘ crazy, in a good way’ Waarop de plek van de duw nu een aaitje krijgt. Haha, zo gaat het dus een beetje tussen hen. Schattig, maar ik ga er weer van tussen. Moet wel zeggen dat ik een beetje het gevoel kreeg in mijn favo film Eat, Pray, Love te stappen. Twee mooie mensen van begin 40. Zij die hem Italiaans leert, hij haar Engels. Uhmmm, meer overeenkomsten waren er eigenlijk niet bedenk ik me maar het leek een soort van film setting.
Er gingen uren voorbij, het regende en de pelgrims die ik tegenkwam zaten diep verscholen in hun poncho. Ik moest over een smal pad met daarnaast een riviertje. En toen ineens… daar stonden ze.. midden op het pad. Het meest romantische beeld wat ik in tijden gezien heb. Alle 2 met hun poncho aan,capuchon half over hun hoofd. Hij die haar gezicht tussen zijn handen had en zij iets op haar tenen om dichter bij hem te komen. En toen was het zover…DE KUS!!!
Ik hield me in want anders had ik gaan juichen. Dat zou de magie compleet kapot hebben gemaakt.
Inmiddels was ik nu wel op het punt dat ik, als ik door zou lopen in een trio-kus zou belanden.
Die stond niet helemaal op mijn planning van vandaag.
Om te vragen of ze even een stapje naar links konden doen was niet zo bevordelijk voor de feestvreugde. En dat de spanning tussen hen hoog was bleek wel toen ik bijna bij ze was en er niet op of om gekeken werd. Ineens bleek er geen tolk meer nodig. Ridiculous!
Ze zagen me gewoon niet! Dat paadje was echt heel smal en ik heb ook nog eens een irritante kraak in mijn schoen zitten waardoor je niet om me heen kan. Toch ging bij geen van beide een blik opzij.
Zat niks anders op dan door de bosjes te gaan, met een riviertje wel heeeeel dicht naast me. Natuurlijk is deze mooie liefde me een paar krassen van wat doorns en een kloppend hart om niet in het water te vallen meer dan waard toch ga ik volgende keer een hoestaanvalletje faken. Maar ohhhh het zag er op links zoooo heerlijk zoetsappig uit. Achteraf had ik gewoon foto’s moeten maken. Ze zouden het niet gemerkt hebben.

Caminoliefde✅ nu word de volgende goal om te kijken of het in Santiago nog aan is want het waren wel twee pittige typetjes. Hoe mooi zou het zijn als dit een en ze leefde nog lang en gelukkig verhaal van deze twee 40-ers werd. Moet ze wel naar Australië want over 2 weken begint hij als guide in Kakadu National Parc en gisteren beweerde ze dat ze noooooiiiit naar Australië zou willen en hij nooooiiiit naar Italië😂

Dit was wel een hoogtepuntje van de dag maar er gebeurde meer uiteraard.

Ik was die dag laat want heb 3x mijn rugzak om moeten keren, mijn matras overhoop gegooid, kamer doorgespit want ik was het doosje van mijn contactlenzen kwijt. Zal me toch niet gebeuren dat ik de laatste week met die irritante stomme bril moet gaan lopen. Leek niks anders op te zitten totdat ik bedacht dat ik mijn gestructureerde momenten heus wel heb en ik het daarvoor bestemde plankje gisteren heel handig had gevonden. Ik denk dat de jongen die nog lag te slapen zijn kussen als voodoo pop heeft gebruikt want van uitslapen was na deze zoektocht geen sprake meer.

Beneden in het restaurant rustig opgestart met een ontbijtje en een telefoontje met zoonlief. Altijd gezellig en fijn om hem te horen🥰
Fotootje hier en daar. Ben tenslotte voor hun een ‘echte’ influenza. Degene die nu achter de bar stond herkende me trouwens totaal niet dus ik sta weer met beide beentjes op de grond. Bedacht me dat ik sowieso niet rond kon komen van een cappuccino.🤔

Alles lag deze dag open. Ik kon er 17 km of 32 van maken. Ik heb genoeg tijd om een beetje te rommelen met de route. Ik startte met de intentie van 32 alleen na anderhalf uur in de regen lopen stelde ik mijn plan bij. Ook heb ik nu al een paar nachten heel erg weinig geslapen en dat begin ik te voelen. Eigenlijk gaat het fysiek boven verwachting maar dat neemt niet weg dat ik goed naar mijn lichaam moet luisteren. Wat betekent dat ik af en toe niet door moet gaan wanneer het eigenlijk wel genoeg is. Gewoon eens even lekker in het Spaanse leven duiken. Dat stemmetje in mijn hoofd kan irritant zijn wanneer ik besluit te stoppen ‘je komt hier toch om te wandelen, doe dat dan ook!’
Maar inmiddels kan ik er prima in berusten als het eens een dagje onder de 20 km is. Vaak zijn de kerken hier open en ga ik einde van de middag even daar heen voor mijn dagelijkse meditatie momentje, ook fijn!

Het werd dus een dag van 19 kilometer. De liefde bleef in de lucht hangen. Ik kreeg onderweg namelijk een super lief appje van mijn liefste kleine grote vriend Hugo (5 jaar). Vandaag deel ik geen muziek maar zijn spraakberichtje wat zoveel beter is dan welke muziek dan ook ❤️


Zoooo, knappe Australiër, eat your heart out… 😃

Dit maakt het wandelen in de regen toch net even makkelijker. Toch was ik blij toen ik bij het hostel op de deur klopte en er nog een bed vrij was.
Vaste ritueeltje, douchen, rugzak leeg gooien, weer inpakken, weer leeggooien en opnieuw inpakken en daarna vamosssss, op zoek naar iets eetbaars. Het werd een heerlijke salade met een bord sardientjes erbij inclusief vissen koppen, geleerd van Hugo tijdens onze vakantie naar Spanje afgelopen Februari. Wat een feest!

Om 21.00 uur ben ik op bed lekker een boek gaan luisteren die ik 5x terug moest spoelen omdat ik blijkbaar in slaap was gevallen. Rond 10 was het stil op de slaapzaal, met voornamelijk jonge meiden dus dat betekent vaak ook een stille nacht.

En dat klopte.. waardoor ik mijn wekker een paar keer bijgesteld heb vanmorgen.Na, met vele handkussen, uitgezwaaid te zijn door de eigenaresse van het hostel ging ik eerst weer op zoek naar mijn shot koffie voor the day! Daarna was het toch echt het moment om die meest sexy poncho weer over mijn hoofd te trekken.

Ik zat vandaag een beetje in mijn hoofd. Liep veel na te denken over van alles en nog wat. Ook wel eens lekker. Vaak als het stil is komen de antwoorden. Niet dat ik die nu heb maar ik heb nog een kleine week te gaan.

Toen ik onderweg op een terras nog 1 stoel vrij zag vroeg ik de jongen die aan het tafeltje zat of ik erbij mocht zitten. Was goed uiteraard. Terwijl ik lekker van mijn sapje zat te genieten werd er een bord soep voor mijn tafel matie z’n neus gezet. Nee, neeee, neeeee, deze jongen bleek echt Cum Laude afgestudeerd te zijn in slurpen! Nu ben ik licht gevoelig voor dit soort geluiden maar dit was echt gevalletje gehoorschade. Beetje onopvallend deed ik mijn oortjes in maar zelfs daar kwam het doorheen. Doordrinken dan maar. Helaas was ik toch te traag en moest ik ook nog de helft van zijn steak doorstaan. Wat alles goed maakt is dat ik wel de indruk kreeg dat hij het echt heel lekker vond, das dan wel weer fijn!

En doorrrr… de regen had plaats gemaakt voor wat lichte wolkjes incl. zwak zonnetje. Terwijl ik met mijn leesbril op mijn appjes op de telefoon checkte hoorde ik ineens ‘Heee, the woman with the beautiful blue eyes.’ Met een charmante blik (bedenk je hoe iemand met leesbril opkijkt) keek ik om, de bril snel in mijn haar duwend. Het was de Fransman die een dag of 4 terug bij mij op de slaapzaal had geslapen. We zeiden elkaar gedag maar liepen ieder alleen verder. Ik merk dat ik dat toch het fijnste vind. Overdag mijn eigen weg en ‘s avonds gezellig onder de andere pelgrims.. of niet want het is niet dat ik ‘ze’ overal ook tegenkom. Met ze bedoel ik de mensen die Inmiddels een soort van vaste inner circle zijn geworden. Verder zijn er de andere pelgrims waar weinig of geen contact mee is. Het lijkt er alleen op dat we elkaar sinds aankomst in Spanje een beetje kwijt zijn. Jammer maar kan morgen ineens anders zijn.

Het hostel van vandaag is bekend terrein voor me. Ik was hier vorig jaar ook. Hele fijne plek net buiten de stad. Toevallig lig ik ook nog eens op dezelfde (4 persoons) kamer. Ik was de eerste die mijn spullen neergooide en nu een paar uur verder lijkt het er zomaar op dat ik helemaal in mijn uppie blijf. Steeds als ik iemand aan hoorde komen verwachtte ik dat de deur open zou gaan maar, nope. De andere kamers moeten inmiddels wel vol zitten. Het is nu ik dit schrijf 18.00 uur dus de kans dat er nog iemand komt is heeeel klein. Ohhh heerlijk! Zouden ze hier ook Happy Camino op insta volgen🤪 (ben niet serieus hè!)

Telefoontje tussendoor en terwijl ik gezellig lig te kletsen wordt de deur open gegooid… balen.. een stel komt binnen. Dat wordt dus geen kamer alleen. Maar laat ik het van de positieve kant bekijken, het hadden ook de Australiër en de Italiaanse kunnen zijn. Denk niet dat het mijn nachtrust veel goed zal doen als ik op dit moment een kamer met hen zou moeten delen🙈

Tijd voor serieuze zaken…
De tussenstand van de actie voor Stichting MIND is deze 2 dagen onveranderd gebleven €1569,-. Nog steeds geweldig en begrijpelijk ook, al hoop ik dat ik volgende keer weer een nieuwe stand mag melden. Gisteren (de dag van de liefde) kreeg ik ook een heel lief betrokken appje van deze Stichting. Daarin ook de link wat er zoal gedaan wordt met het gedoneerde geld. Ik kan je vertellen, dat is heel veel goeds!

Ik deel een stukje van de tekst: Alle donaties worden ingezet om een psychisch gezonde samenleving te bereiken. Onze focus ligt hierbij op jongeren, omdat uit onderzoek blijkt dat 1 op de 5 jongeren depressieve klachten heeft, 1 op de 3 prestatiedruk ervaart en dat de vooroordelen rondom mentale problemen ook onder jongeren nog groot zijn. Bovendien ontstaat 75% van de psychische problemen vóór het 25e levensjaar.

MIND biedt anonieme, professionele, psychische en psychosociale hulp. MIND geeft individueel advies en hulp aan iedereen die hierom vraagt. Dit kan telefonisch en online. Bij MIND werken psychologen en maatschappelijk werkers. We luisteren, adviseren en verwijzen zo nodig door naar passende hulp.

Geweldig toch! Wil je ook doneren? Klik dan op de link hieronder. Je bent de beste❤️

https://starteeneigenevenement.doemeemetmind.nl/fundraisers/happy-camino/donors

Ik ga mijn slippers opzoeken en een rondje… wandelen… ben er nu toch🤪

Sweet dreams en tot de volgende!

Liefs,
Linda
Samen kunnen we de wereld een beetje mooier maken❤️