Verder waar ik gebleven was… the Green Wine Festival in Ponte de Lima. Die groene wijn heb ik bij mijn eten geproefd maar dat festival was nergens te bekennen. Ik was in een leuk klein cafeetje terecht gekomen. De barman gaf me uitleg over de groene wijn. Dit was een jonge frisse variant. Ik vroeg hem of ik een hele fles mocht als ik daarmee dan ook weer jong en fris zou worden. Hij lachte en zei in gebrekkig Engels dat hij er 2 zou brengen. Waarop ik met een semi verbaasd gezicht vroeg of het zo erg gesteld was. De arme man kreeg een rood hoofd en verbeterde zichzelf door druk met zijn arme te zwaaien en te roepen ‘no no for me!’ Haha, ik had echt wel begrepen dat hij gewoon ook een snelle reactie had willen geven zonder te beseffen wat hij eigenlijk zei. Dat de wijn zuur was betekende uiteraard niet dat ik dat was.
Na het eten raakte ik aan de praat met een Portugese Caminofan die zijn vrouw had ingezet als tolk. Hij vergat haar alleen af en toe uit te laten praten en vuurde de èèn na de andere vraag op me af, wat later, aan haar gezicht te zien, vast een echtelijk discussietje opgeleverd zal hebben. Toen ik een blik op de klok wierp zag ik dat ik er als een soort van Assepoester vandoor moest want om 22.00 uur ging het hostel op slot en zou ik anders onder de brug moeten bivakkeren .
Op de kamer was iedereen al in slaapstand. Buiten klonk muziek wat wel lekker was om een beetje bij weg te dommelen. Totdat ineens duidelijk werd waar het festival was namelijk onder het raam van de slaapzaal. Niet helemaal het genre wat je bij een wijn festival verwacht maar tot 03.00 uur harde techno. Ik kan niet zeggen dat ik constant wakker gelegen heb. Misschien deed ik het er zelfs wel beter op dan het gebruikelijke gesnurk.
Volgende dag zou de hoogste berg van deze Camino eraan komen. Vorige keer heb ik het overgeslagen omdat het een dag na het ongeluk was. Wie mij al wat langer volgt weet dat klimmen en ik niet de beste combi zijn. Maar ik ging er positief in, zo ook een winkelier om de hoek die heel aanstekelijk liep te fluiten. Dit moest wel een mooie dag gaan worden. Ik had nog geen koffie gespot maar zelfs dat haalde de lach niet van mijn gezicht. Ik had water, het was droog, leuke route, een watervalletje hier en daar, goed uit te houden dus! Toch was ik blij toen ik een terras met pelgrims spotte. De dame achter de bar liep druk heen en weer want. naast de vele koppen koffie die ze moest maken, had ze ook iets wat voor supermarkt door moest gaan te runnen. Ik denk dat het voor de dames in de buurt een uitje is om die gekke pelgrims te spotten terwijl ze geduldig rondkijkend wachten om hun flesje schoonmaakspul af te rekenen.
Bijgekletst en een Koffie met croissant verder was het tijd om die berg te lijf te gaan. Met een huppeltje sprong ik het terras af wat er leuk uit kan zien maar gênant wordt als je bijna onderuit gaat. Rarara welke versie ik liet zien.
De weg werd heuvelachtiger maar als dit het was dan hoorde je mij niet klagen. Een fietsende pelgrim kwam terug en zei dat hij een andere route ging zoeken want het werd slechter. Oh oké..in welke zin slecht zei hij er niet bij.
Al snel snapte ik wat hij bedoelde.
Voor mij was het al flink hijgen. Nu kwam het even niet alleen op doorzettingsvermogen en wilskracht aan maar ook op conditie. Laat die nou ietsies minder zijn. Dus ik gaf mezelf steeds een doel van iets wat ik in de verte zag, waar ik even uit mocht puffen. Ik kon zien dat het pad van klinkertjes uitkwam bij een weg. Het zou me verbazen als dit het al was. Dat was het dan ook niet. Op het moment dat ik bij de weg aankwam stopte er een taxi en tot mijn verbazing stapte er 2 fris en fruitige pelgrims uit. Dit bleek later het laatste punt te zijn waar nog een auto kon komen. Natuurlijk doet iedereen wat binnen zijn kunnen ligt alleen heb ik nu al bij verschillende hostels verhalen gehoord over Camino gangers die bij het minste of geringste lastige stukje een taxi pakken of zoals geërgerde Alberque eigenaren ze, met een Amerikaans accent, nadeden ‘ Can you call an Uber’. Fernanda, waar ik een paar dagen terug logeerde, vertelde op haar hilarische manier dat ze nog never nooit van een Uber gehoord had en geen idee had wat die mensen van haar wilden.. Eerlijk is eerlijk, het wekt wel irritatie op want dit is niet zoals een Camino oorspronkelijk bedoeld is (uitzonderingen daar gelaten). Het mag een beetje oncomfortabel zijn, jezelf uitdagen, zere voeten hebben, soms even zonder eten zitten, vermoeid zijn en vooral jezelf af en toe tegenkomen. Deze pelgrims zijn eerder op plaats van bestemming en willen toch het echte pelgrim gevoel hebben door ook in de soms behoorlijk primitieve Alberque’s te slapen waardoor je niet altijd de zekerheid hebt van een bed. Best vervelend als je doorgezweet en moe aankomt. Er ontstaan dus ook wel een beetje 2 soorten wandelaars. Dit keer is het vinden van een bed geen probleem trouwens want het is rustig dus plaats genoeg.
Terug naar de beklimming. In het kort, super mooi maar voor mij ook echt pittig! Het was een pad van rotsen dus lekker klauteren en goed kijken waar je je voeten neer zet. Onderweg had ik een mooie stok gevonden en dat bleek geen overbodige luxe. Het was fijn om af en toe wat extra houvast te hebben. Steeds wanneer ik dacht dat ik er bijna was bleek het pad nog verder te gaan. Maar aan alles komt een eind en in sommige gevallen is dat best heel fijn, zoals nu. Toen ik aan het einde van de dag mijn telefoon checkte zag ik op mijn app dat ik 80 verdiepingen had gelopen. Best veel voor iemand die niet voor haar plezier een extra trap zou nemen.🙈
Het dalen ging een stuk makkelijker. Onderweg een praatje met een Zuid Afrikaanse wandelaar, waarvan zijn voeten helemaal open liggen, Het pad liep door naar de Alberque van die nacht. Toen ik de tuin in liep hoorde ik iemand mijn naam roepen. Het waren de Duitse dames. Zij waren de eerste die vandaag aangekomen waren bij het oude schoolgebouwtje. Je moet je bij sommige van dit soort plekken niets bijzonders voorstellen. Er is een bed, een douche en toilet waar vaak in de avond het wc papier al op is. Ik heb dus altijd een rolletje onderin mijn rugzak, voor het geval dat. En dit was dus zo’n gevalletje.
Even inschrijven. De jongen achter de balie vroeg mijn leeftijd. Stoïcijns antwoordde ik 21. Hij had het al opgeschreven toen hij me verbaasd aan keek. Met een serieuze blik voeg ik ‘Wat’? Heb hem snel uit zijn lijden verlost door er 30 jaar aan vast te plakken. I know, super flauw maar het werkt altijd om de gezelligheid in de rij er een beetje in te brengen.
Niet veel later kwamen ook de 2 Italiaanse meiden binnen wandelen. Super leuk, ze zijn zo gezellig! Èèn van hen plofte bijna in tranen op bed neer. Ze had zulke zere voeten. Een Portugese kamergenoot bestelde eten bij het restaurant een stukje verder zodat ze niet meer hoefde te lopen. Ik stelde voor haar voeten te masseren. Ze voelde zich wat ongemakkelijk of eigenlijk bezwaard, merkte ik. Toen ik zei dat dit een onderdeel is van mijn werk gaf haar vriendin haar het zetje om het aan te nemen.
Na een bijzonder gesprek met wat andere slaapzaalgenoten installeerde we ons op bed. Kussen onder haar voeten en ik had nog een lekkere body cream in mijn rugzak. Het is altijd weer zo bijzonder wat er loskomt zodra ik begin te vertellen wat ik voel bij iemands voeten. Voor mij is dit de manier om de persoon die ik mag behandelen ‘te lezen’. Het gesprek werd daardoor ook heel persoonlijk, emotioneel en zo mooi. Haar vriendin durfde niet te vragen of ze ook mocht maar was zo geïnteresseerd in alles dus toen ik haar vroeg van plaats te wisselen was er geen twijfel. Het was echt een ontzettend fijne avond. Plus dat ik daarnaast een logeerkamer op Sicilië aangeboden heb gekregen, altijd handig! Morgen eens speuren naar iemand die op de Malediven woont.
Toen ik ze vandaag onderweg tegen kwam zag ik een hele grote lach op het gezicht van de Italiaanse met haar zere voeten. Ze had totaal geen last meer en liep beter dan ze ooit tijdens de Camino gedaan heeft. Indrukwekkend toch! Hoe dit werkt met de liefdevolle energie die we aan elkaar over kunnen brengen. Ik kreeg een etentje ergens deze week aangeboden, super lief maar niet nodig. Het is net zo’n groot kado voor mij als voor haar!
Na een slecht nachtje van hooguit 3 uur slaap liep ik vanmorgen de regen in. Nu wist ik van de vorige keer dat er al snel een cafeetje zou komen dus de koffie was in zicht. Dit was de plek waar ik in 2019 had besloten te stoppen totdat ik Pico en Joshua tegen kwam die me oppepten en aanboden met hun mee te lopen. Een bijzondere plek ook weer aangezien dit toen heel bepalend voor mijn Camino is geweest.
Het zag er anders uit dan in mijn herinnering maar leuk om terug te zijn. Binnen kwam ik een man en vrouw tegen die samen met hun dochter van 8, liepen. Ze vertelden dat de vader al 2x gelopen had en het dochtertje daarom ook graag wilde. Ik was ze al een paar keer onderweg tegen gekomen en vond hen altijd zo schattig met z’n drietjes. Toen ik mijn koffie bestelde zag ik een rek kinderarmbandjes, met een caminoschelpje eraan, staan. Dit kon geen toeval zijn. Snel kocht ik er eentje. Gaf het aan het meisje en zei dat ik zo trots op haar was. Ze gaf me een hele dikke knuffel. Mama veegde een traantje weg en papa maakte foto’s. Natuurlijk was het me daar niet om te doen en dat ik dit vertel is ook niet voor mijn eigen ego. De reden is dat het belangrijk is dat we spontaan doen wat goed voelt en elkaar een beetje optillen in het leven. Zo’n simpel armbandje betekent voor dit meisje en haar ouders een bevestiging van de kleine wondertjes op de Camino. Net als dat ik die al op zoveel momenten heb mogen ontvangen. Zo ook 5 jaar gelden op dezelfde plek❤️
De route van vandaag was makkelijk alleen mijn lijf was moe. Voor vannacht had ik wel een keer een bed gereserveerd want ik wilde bij een hostel slapen die ik al een tijdje via insta volg en andersom. Zij zijn altijd al heel snel volgeboekt dus wilde geen risico lopen. Ook wel fijn een keer want al zou ik 100x stoppen, ik wist zeker dat er een bed op me wachtte.
Niet lang nadat ik tegen een Fransman had gezegd dat ik (gelukkig) nog geen Nederlanders tegen gekomen was bleek ik achter een groep van ongeveer 10 Nederlandse 50+ dames te zitten. Het was duidelijk een georganiseerde wandelgroep. Interessant om even aan te hangen. Of beter gezegd, irritant… want terwijl de voorste gezellig liepen te kletsen bleven 2 dames een beetje achter en liepen te roddelen over hun reisgenoten. Als ik iets vreselijk vind dan is het dat wel. Bij meiden van begin 20 snap ik dat maar het mag ergens een keer stoppen. Zo makkelijk om negatief over een ander te praten, daarmee verleg je lekker de aandacht van je eigen tekortkomingen om vervolgens weer lief naar elkaar te lachen. Ik was het snel zat en met mijn best geïmiteerde Portugese accent groette ik ze Bom Caminho toen ik voorbij wandelde. Voordeel van alleen lopen, niemand die doorheeft dat ik net zo Hollands ben als zij.
Een stukje verder kwam ik een andere Italiaanse tegen die samen met een Australiër liep. We raakte aan de praat en bespraken alle mooie plekken in Ozzie. Maar al heel snel had ik door dat ik in een beginnende Camino romance was beland. Het heen en weer teasen en het lachen om eigenlijk niets was heel schattig om te zien en horen maar voor mij tijd om een stapje bij te doen. Ik denk niet dat ze me gemist hebben😊 Wel hoop ik het eindresultaat in Santiago te gaan zien.
Vandaag zou ik de grens van Portugal naar Spanje overgaan. Toch altijd weer een bijzonder momentje. Net daarvoor kwam ik de Duitse en Italiaanse ladies weer tegen. Het bijzondere aan de Camino vind ik hoe vanzelfsprekend het is dat je soms samenloopt maar ook ineens de pas er in kan hebben en zonder je verder te verontschuldigen door kan lopen. In dit geval bleven we aan elkaar plakken waardoor we met z’n vijven Spanje in liepen.
Het eerste dorp was voor ons allemaal de eindbestemming van die dag. We zeiden gedag wetende dat onze paden elkaar deze week wel weer ergens zouden kruisen.
Ik had een code gekregen om het hostel in te gaan dus geen incheck gedoe e.d. Ik kon zo mijn spullen neergooien en de douche inspringen. Ook eens tijd voor een wasmachine voor mijn kleding ipv met de hand en tijdens het rondje droger heb ik even een half uur mijn ogen dicht gedaan.
Begin van de avond kwam ik de eigenaresse tegen. Toen ze mijn naam hoorde zei ze,’ ohhh Happy Camino’ en werd binnen in het restaurant uitgenodigd, wat vandaag verder gesloten was. Ik kreeg koffie aangeboden en werd als Happy Camino voorgesteld aan een man die voor zijn werk Camino’s loopt en via Instagram zijn geld probeert te verdienen. Te grappig, heel even voelde ik hoe het het leven als influencer moet zijn.🤪 Als een ‘echte’ zal ik morgen een foto van deze plek plaatsen.
Okeeee, genoeg… Tijd om mijn muziek te delen. Je zou bijna gaan denken dat ik ze stiekem uitzoek of alleen maar een bepaald genre muziek in mijn playlist heb maar geloof me, nog steeds met mijn ogen dicht.
Komt ie…
En zoals iedere blog de tussenstand van de actie voor Stichting MIND. Ook nu zijn er weer donaties binnengekomen. We zitten op het geweldige bedrag van €1569,-.
Buiten dat ik natuurlijk bizar blij en dankbaar ben voor dit ongelofelijk bedrag, wat in zo’n korte tijd bereikt is, heb ik stiekem de droom om net als vorig jaar met €2000,- Santiago binnen te wandelen, al besef ik tegelijkertijd dat dit misschien ook wat teveel gevraagd is bij een 7e actie voor het Goede Doel. Mocht het je aanspreken, spread the word🥰
https://starteeneigenevenement.doemeemetmind.nl/fundraisers/happy-camino/donors
Mijn andere 3 roomies hebben inmiddels hun bed lampjes uit gedaan dus laat ik me maar aanpassen. Sweet dreams of wanneer je dit op een ander moment leest… tot de volgende🙋🏻♀️
Liefs,
Linda
HAPPY CAMINO home 