Twee dagen in 1 verhaal proppen is nog niet zo gemakkelijk. Ik waarschuw je vast… dit wordt een lange maar er is dan ook echt wel veel voorbij gekomen.
Het is bizar hoe snel je bijvoorbeeld kwijt bent waar je de avond ervoor geslapen hebt. Al zal ik de plek van gisteren niet snel vergeten. Een Alberque met een gouden randje maar daarover later meer!
Woensdag ochtend liep ik vol goede moed de deur uit. Einde van de straat begonnen de gele pijlen weer dus easypeasy. Natuuuurlijk bleek dit van korte duur. Nergens meer een pijl te vinden. Een tijdje probeerde ik dit zelf op te lossen maar kwam er niet uit. Er leek ook nergens een pad te lopen. Toen ik een mevrouw vroeg wees ze me de weg terug naar waar ik vandaan kwam. Oke, het was dus blijkbaar gelijk al misgegaan. Wel een beetje vreemd want ik had toch echt pijlen gezien. Toen ze uit het zicht was hield ik snel een andere dame aan om dit te checken. Zij stuurde me weer in tegengestelde richting en volgende straat links. Dat klopte naar mijn idee beter maar alsnog geen gele pijl te vinden. De volgende die ik vroeg gebaarde dat ik wéér terug moest. Ik raakte lichtelijk gefrustreerd. Ah, een café eigenaar, die zal vaker ronddwalende pelgrims zien. De beste man bleek geen woord Engels te spreken en met Google translatie wilde het ook niet lukken. Toch deed hij zijn best door een tekening te maken en liep vervolgens een stukje met me mee om me op weg te helpen. Bij de grote rotonde moest ik volgens hem oversteken. Ik bedankte met een tik op zijn schouders en ging weer blij op pad. Totdat ik op een middenstuk van 2 snelwegen liep. Dit kan toch nooit goed zijn johhhh!!! Zwaar geïrriteerd rende ik de weg weer over wat een hoop getoeter opleverde en besloot eerst koffie te gaan drinken. Inmiddels liep ik al een uur rondjes. Mijn boekje hielp me totaal niet verder. Rustig ademhalen…Toen ik ipv cappuccino een smerig klonterig kopje lauwe chocolademelk kreeg had ik het officieel gehad met alles. Ik schreeuwde nog net niet door die toko dat ik het vliegtuig naar huis ging nemen en ze hun chocotroep lekker zelf op mochten drinken!. Krijg de poep maar met je stomme Camino. Alsof het hun iets zou kunnen schelen 🤪 Maar dit was wel het overheersende gevoel op dat moment. Geen optie uiteraard dus rugzak weer op en gaan! Eenmaal buiten besloot ik het aan niemand meer te vragen en gewoon de weg in te slaan waarvan ik dacht dat het goed zou zijn. En YESSSS na een klimmetje zag ik ineens een gele pijl🎉 Yeahh, wàt is de Camino toch geweldig😜
Later sprak ik meerdere mensen die allemaal hetzelfde probleem hadden gehad. Wat me geruststelde want ik kan best eens verkeerd lopen maar dit was toch echt next level.
Ik had die nacht op aanraden van Pico een Alberque geboekt zo’n 20 km verder. Prima afstand. Rond een uur of 12 was het vreselijk heet. Ik zag 2 Italiaanse meiden bij een hostel zitten en was even in twijfel of ik het ook hierbij zou laten voor vandaag. Ik had daar vorige keer geslapen en wist dat er verder echt niets was dus dat zou dan wel een hele lange dag worden. Plus dat er een schijnbaar hele leuke plek op me wachtte. Totaal doorgezweet ploeterde ik verder met een extra schaduw stop hier en daar totdat ik ineens een waterbron zag. Oehhh het leek een soort van Fsta Morgana, durfde er bijna niet op te vertrouwen omdat het zomaar een vies prut dingetje kon zijn waar je nog niet je teen in wilt steken. Gelukkig bleek dit niet het geval. Heerlijk, koud, super helder fris water kletterde naar beneden. Ik sprong nog net niet dat fonteintje in maar mijn hoofd heb ik zeker onder de straal gestopt. Opgefrist huppelde ik verder. De energie was weer high in the sky!
Toen ik, later die middag, de tuin van de Alberque in wandelende werd ik in de verte al spontaan door de eigenaresse begroet. Wat een heerlijk mens! Fernanda heette me welkom en het leek alsof ik haar eerste gast was, zo gastvrij . Niets was minder waar want ze runde samen met haar man al 23 jaar deze bijzondere plek. De kan met wijn werd op tafel gezet en samen met de andere pelgrims proosten we op onze Camino. Fernanda maakte daarbij versgebakken viskoekjes en Padron Pepers, mijn favoriet. Ze is het type vrouw wat met haar enthousiasme iedereen verbind waardoor het binnen mum van tijd leek alsof ik mijn mede pelgrims al jaren kende. En dat terwijl we niet eens allemaal elkaars taal begrepen. Er waren 2 mannen uit Zuid Korea, een man uit Taiwan, 2 cuties uit Frankrijk, 3 Duittsers waarvan 1 met zijn Poolse vriendin.
Na de borrel deed iedereen zijn ding of bleven bij de wijn hangen. Rond half 8 trommelde Fernanda iedereen weer op om naar haar keuken te komen. Daar stond een lang gedekte tafel waar de één na de andere schaal met lekkers neergezet werd. Voornamelijk typisch Portugese gerechten. Het was één grote happy Camino family. Voordat we onze borden vol schepten kregen we van Fernanda nog een mooie boodschap mee in de zin van, laten we liefde verspreiden, de wereld mooier maken en elkaar blijven zien, waar we ook vandaan komen, zonder oordeel Je snapt, het was even heel stil in de gezellige keuken. Maar tegelijkertijd leken deze woorden ons nog meer te verbinden en was de sfeer geweldig en uitgelaten. In tijden niet zo gelachen! Dat zou ook gedeeltelijk aan de wijn kunnen liggen want die vloeide rijkelijk. Al hield ik me redelijk rustig want ik zou de volgende dag, vandaag dus, een bijzonder dagje hebben. Daarover straks meer.
Ik kan hier alle grappen op schrijven maar die gaan dan waarschijnlijk helemaal nergens over. Gevalletje, moet je bij geweest zijn. Eén heel grappig dingetje was wel toen de man van Fernanda, die duidelijk gewend was aan iedere avond verschillende nationaliteiten aan zijn tafel, ons vroeg hoe een haan in onze taal klinkt. Alleen de vraag was al lachwekkend maar toen we om de beurt zaten te kukeleku-en werd het te hilarisch. Weinig verschil in een Duitse, Franse of Nederlandse haan dus we keken hem een beetje vragend aan. Totdat de Koreanen aan de beurt waren… terwijl ik dit schrijf lopen de tranen weer over mijn wangen. Kan het niet na vertellen eigenlijk en is daardoor om te lezen vast niet zo heel grappig maar ik kan je vertellen dat wanneer je in Korea bent je zeker op zoek moet naar de eerste de beste haan ,al denk ik dat het nog veel leuker is om het de Koreaan zelf te vragen😂!! Alleen dt is je ticket daarheen al waard😂😂😂
Na het eten en de vele wijntjes kwamen de flessen port en huisgestookte água da vida op tafel. Wat, toen ik er aan rook, veel weg had van een fles spiritus. Die heb ik, op een beetje proeven na, verder geskipt . De rest van de tafelgenoten hebben dat dubbel ingehaald.
Het is bizar hoeveel liefde deze Alberque eigenaren in hun gasten steken. En dan heb ik het niet alleen over de drankjes en het lekkere eten uiteraard. Niets is ze te gek. Alles kan, alles mag zolang je maar echt daar wilt zijn. Dat is de vraag die gesteld werd toen we aankwamen. Best een aparte vraag maar het maakt denk ik wel dat niemand zich afzondert en er gelijk een groep ontstaat.
De volgende ochtend na weer een heerlijk ontbijt in hun keuken moest ik €30,- afrekenen. Te bizar! Ik zei ze dan ook dat hun liefde zo voelbaar is en dat ze echt zoveel meer geven dan waar je ook maar op durft te hopen. Deze mensen zijn naar mijn idee echt de pareltjes op aarde! Ik denk zomaar dat dit de meest bijzondere overnachtingsplek van deze Camino gaat zijn.
Het enige waar ik altijd last van heb is dat we elkaar ook allemaal weer los moeten laten. Ieder loopt zijn eigen tempo, zijn eigen afstand maar gelukkig kruisen vaak de paden wel weer ergens. Tijdens een koffiestop zag ik de man uit Taiwan en de Duitse Jan weer even. Toch wilde ik vandaag alleen lopen. Dit zou namelijk het stukje van de route worden waar ik 5 jaar geleden mijn ongeluk heb gehad.
Ik werd vanmorgen met een beetje een zenuwachtig gevoel wakker. Niet van de vele drankjes maar het voelde toch spannend om terug te gaan naar de plek. Het regende, wat me nog iets onrustiger maakte. Ik was toen weggegleden op stenen en die zouden nu ook nog eens nat zijn. Tegelijk was ik ook heel benieuwd of ik de plek zou herkennen. Het stond voor mijn gevoel in mijn geheugen gegrift. Ik had naar aanleiding van mijn foto’s uit 2019 ongeveer een inschatting gemaakt wanneer ik er moest zijn maar was vol overtuiging dat ik er met mijn ogen dicht naar toe kon lopen (beter van niet trouwens met oog op val gevaar).
Toen ik bij een kleine afdaling aankwam zei mijn hoofd dat dit nog niet de plek was, niks herkenbaars, maar mijn lichaam reageerde bizar. Ik nam ineens hele kleine stapjes, mijn benen trilden als een bezetene en ik hield me vast aan de bomen langs de zijkant. Ik wilde huilen maar slikte de tranen weg. Ik voelde een angst door me heen gieren. Wat gebeurde er? Waarom deed ik zo raar?
Opgelucht stond ik even later weer op een vlak stukje, niet dat het heuveltje nou zoveel voorstelde. Zou er anders absoluut niet over geschreven hebben. Lekker dan! En dan ben ik nog niet eens op het punt waar ik daadwerkelijk gevallen ben. Toen ik later de Duitser inhaalde vertelde ik wat er net gebeurde. Hij vroeg heel lief of hij bij me moest blijven. Ik wilde dit alleen doen dus ik bedankte en hij gaf aan dat hij achter me liep mocht er iets gebeuren. Eerlijk is eerlijk, dat idee vond ik toch wel prettig.
Maar het stukje pad wat ik in gedachten had kwam niet. Wel was ik inmiddels bij het cafeetje waar ik met ijs op mijn gezicht had gezeten. Totdat ik besefte dat mijn lichaam me heel duidelijk heeft laten weten waar het 5 jaar geleden mis gegaan was. Op het moment dat ik trillend naar beneden schuifelde was het mijn onderbewustzijn wat van zich liet horen. Ongelofelijk toch hoe wij als mens in elkaar steken. Hoe we alles met ons hoofd denken aan te gaan. Zoals ik vandaag blijkbaar met mijn hoofd bewust deze plek in me op wilde nemen terwijl het ware gevoel zich niet laat leiden.
Ik moest hierdoor gelijk denken hoe mooi het gekozen doel dit jaar aansluit. Stichting MIND! Want ja, die mind van ons…
Het was een bijzondere dag. Op het café na en het bankje waar 2 lieve Zweedse verpleegsters me hadden opgelapt, herkende ik niets. En als ik bedenk hoever het nog was tot de plek waar ik uiteindelijk die dag gestopt was kan het niet anders dan dat ik toen in een soort van shock doorgewandeld heb.
Vroeg in de middag liep ik de plaats binnen waar ik vannacht zou blijven. Ineens wist ik niet of ik dat wel wilde. Zou ik verder lopen of toch stoppen. Ik zag geen bekende gezichten en voelde behoefte om te connecten. Op het bankje voor het hostel zat ik mijn boekje door te bladeren toen 2 Duitse dames, die ik al eerder in een hostel ontmoet had, naast me kwamen zitten. Hmmm, wist nog niet goed of ik daar zin in had😇. Ik kreeg een berichtje van mijn vriendin Anne en liep even weg om haar een voice-message terug te sturen. Inmiddels waren de 2 Italiaanse vriendinnen, van het hostel op dag 2 en van de onderweg ontmoetingen, er ook. Toen ik terug kwam lopen kreeg ik een biertje in mijn handen gedrukt. Totaal geen trek in (staat ook nog voor de helft vol onder mijn bed) maar dit was wel precies wat nu nodig was! We proosten vrolijk met z’n 5-en op een mooie Camino en hebben zo een uurtje buiten zitten wachten tot hostel open ging. Dat ik door wilde lopen was ik allang weer vergeten!
Ik heb hier de vorige keer ook geslapen dus bij het uitdelen van de bedden vroeg ik snel of ik een bed zo dicht mogelijk bij het raam mocht. Ook deze nacht lig ik dus weer op de beste bed van de slaapzaal😊
Vanavond is er een Groene Wijn Festival in de stad. Of ik er heen ga weet ik nog niet maar zonder dat is deze dag er weer één met een gouden randje.
De regen die alle nare herinneringen van me af liet spoelen. Het terug zijn waardoor ik besefte dat ik nog iets los te laten had. Beter had het niet kunnen zijn!
Nadat ik me net geïnstalleerd had op mijn bed klikte ik nog even lekker een muziekje aan (weer random zonder bril). Ik voelde me warm worden. Zoals ik eerder al schreef, ik wil dit zien als kleine boodschapjes naar mezelf. De kleine, zelfbedachte wondertjes van de Camino. Het nummer heet, Wise Woman❤️Ik deel een klein stukje tekst:
‘Cause she the wise, wise woman, woman, woman
She keeps my mind open, mind open
Yeah, she’s a wise, wise woman, woman, woman
She keeps her heart open, heart open’
Ofwel, misschien wel het universum wat me verteld, ‘lieve Linnie, hou je mind and heart open en wie weet mag je dan ooit die wijze vrouw worden.’❤️
Tot slot nog de tussenstand want er zijn gewoon weer donaties binnengekomen . DANK JULLIE WEL😘🥰
Het bedrag staat nu op : €1544,-❤️❤️❤️
Wil je ook doneren en zo jongeren steunen in hun strijd naar een gezonde mentale gezondheid, klik dan hier :
Samen kunnen we de wereld een beetje mooier maken.
De tijd tikt door en ik wil toch even de stad gaan ontdekken dus lees alsjeblieft over alle slecht geformuleerde zinnetjes heen, in het echt kan ik ook struikelen over mijn woorden. Dit laatste vond ik vooral passend bij deze dag🤪
Liefs,
Linda
HAPPY CAMINO home 