Tis allemaal wat!

Time flies, één dagje over geslagen met schrijven. Dat voelt net even rustiger en geeft jou, als medereiziger , de kans bij te blijven🤪 Je zal meer te doen hebben dan je ieder dag door door mijn hoofd heen te worstelen. .

Rond half 9 liep ik gisteren( dinsdag) het hostel uit. Fijne plek met een lekker ontbijtje waar voornamelijk pelgrims te vinden zijn. Nu ben ik het type, wakker is wakker en vind een goed gesprek ‘s morgens vroeg helemaal prima. Maarrrr, er zijn er bij die wel echt helemaal los gaan. Gelukkig had ik deze dame snel in de smiezen en vond aan de andere kant van de lange tafel een mooie plekje. Ut ken te gek ook! Twee andere dames waren nog ietsjes slaperig. Zodra ze hun bord tegenover haar op tafel hadden gezet ging de Duitse dame los. Zoals wel meer wandelaars kwam zij uit een burn-out en speelde er nog heel veel andere dingen in haar leven. Ik geloof absoluut dat het geweldig helend kan zijn om na zo’n periode een Camino te wandelen. Ik zou het helemaal oké hebben gevonden om naar haar verhalen te luisteren tijdens het lopen. Maar wowww, 1 witte bol met kaas verder en ze had haar hele levensverhaal in high speed al uitgestort inclusief kleine details. Wat fijn dat ik het oogcontact beperkt kon houden en me nog even op mijn boekje kon concentreren (die overigens op zijn kop lag, zag ik bij het weggaan). Toen haar twee tafelgenoten opstonden zag ik de ongemakkelijkheid toen ook deze dame aanstalten maakte om gelijk met hen de deur uit te gaan.

Voor mij was de kans dat ik het verhaal nog een keer zou gaan horen heel klein. Ik ging namelijk van de route af om tussendoor de weg terug te vinden naar de Camino Central. Weg van de kust wat me toch wel aan het hart ging. Ik heb serieus getwijfeld, ik hou zo van de zee. Maar ook ik zou iets aan moeten gaan kijken en wel de plek waar ik 5 jaar geleden gevallen ben. Al ben ik niet van plan het stenen pad weer van zo dichtbij te checken🤪.

De dag ervoor had ik het weggetje al gezien welke ik zou moeten nemen. Kwartiertje teruglopen en vandaar de andere kant op. Uiteraard met de nodige opmerkingen van de Kust-pelgrims, die dachten dat ik verkeerd liep of zelf vertwijfeld rond gingen kijken. Laatste vond ik wel grappig.

Ik was best trots op mezelf dat ik zo goed voorbereid was. Geen gezoek, geen gedoe, dit ging ik met twee vingers in mijn neus doen (voor de beelddenkers, bij wijze van…) Alles ging goed… totdat… er een vriendelijk oud mannetje naar me toe kwam lopen en me druk gebarend, met zijn hoofdschuddend uit begon te leggen dat ik h-e-l-e-m-a-a-l verkeerd ging. Hij was zo overtuigd dat ik er vanuit ging dat hij al minstens 300x naar Santiago was gelopen. Dus ja, wie zal het dan beter weten, hij of ik? Het pad waar ik liep was nieuw, no good! Ik moest de andere kant op en vervolgens somde hij alle plaatsen op waar ik door heen zou komen. Geef toe, jij zou er ook voor gaan dan toch? Ik wel in ieder geval.

Dit is meteen de laatste keer geweest dat ik voor de charmes van een 85 plusser val. Waar ik in mijn vorige blog nog heel hard riep dat ik nooit maar dan ook nooit met telefoon wil lopen, omdat ik hield van wat extra spanning en sensatie zette ik die dag een record aan schermtijd! Had ik dat niet gedaan dan vraag ik me echt af waar ik terecht was gekomen.

Over de verdere route van die dag kan ik kort zijn. Saai, druk, gevaarlijk hier en daar en is dan ook niet meer woorden waard. Ik liep langs de snelweg, over een industrieterrein, langs te smalle paadjes met veel te snel rijdende Portugezen. Geen lekkere ruige bossen maar keurig aangelegde bloemenperkjes van net zulke keurige huizen.

Maar ieder nadeel heeft zijn voordeel want hoe ongelofelijk leuk is het dan wanneer je op de plaats van bestemming aankomt🎉.

Het was nog redelijk vroeg waardoor ik als eerste bij het hostel aanklopte.

Een enthousiaste man gooide boven het raam open en riep dat hij eraan kwam. ‘Welcome, welcome’ en hij liet me binnen. ‘Okay, where you from? ‘The Netherlands ‘ ‘Ahhh good good, first you take care for body, mind, soul’, ze hij, ‘than we do business.’ En lachte hard ‘ohhh noooo I’m not business man.’ Dit hostel was op donatie basis dus ik mocht zelf beslissen wat ik in de pot zou doen. Wel kwam er een goed verhaal over iets als karma.

Hij liep me voor naar de slaapzaal. Super eenvoudig maar helemaal prima. Ik had een douche, een bed en ik kon heerlijk gaan lunchen! Hij drong er op aan dat ik bij een restaurant even iets verder moest gaan eten. Het beste restaurant van de omgeving. Dus na een opfrissertje liep ik op mijn slippertjes naar boven. Het was er idd druk. Ik ging aan een tafeltje bij 2 jongens zitten, goed in het zicht van het personeel want ik had trek! Een meisje zette een bord neer en reageerde verschrikt dat ik Engels sprak en liep weg. Ik ging er vanuit dat ze een Engelse kaart ging halen. 10 Minuten later was ze nog niet terug, omdat het zo druk was wilde ik niet lastig zijn maar na een half uur liep ik toch maar naar haar toe. ‘No speak English ‘ zei ze. Huh??? Zou ze me dan gewoon hebben laten zitten totdat ik misschien boos weg zou lopen. Toen schoot mijn buurman me te hulp als vertaler. Er was wienerschnitzel of wit vis. Visje dan maar. De jongen kreeg een big smile op zijn gezicht, ‘Kom je uit Nederland?’ ‘Ik uit België.’ Eénentwintig was hij, een jaar ouder dan mijn zoon, Belgische vader Portugese moeder, 9 jaar geleden naar Portugal verhuist en nu heel gelukkig met zijn werk als hovenier en zijn eigen barretje, wat hij net begonnen was.

Wat een schatje, behalve het leuke gesprek heeft hij er ook voor gezorgd dat ik mijn visje had die waarschijnlijk in dezelfde paneer en frituur had gelegen als zijn wienerschnitzel. Ik weet niet wat mijn Hostelmannetje (weet even niet hoe je zo iemand noemt) gewend is maar we zullen elkaar waarschijnlijk niet snel in een restaurant tegengekomen. En geloof mij, ik ben de moeilijkste niet!

Toen ik terugkwam was het al iets drukker en hoorde ik hem hetzelfde vertellen tegen 2 Italiaanse dames. Nadat hij de kamer uit was fluisterde ik dat ze niet te hoge verwachtingen moesten hebben. Direct stond hij weer binnen. Jaaaa, ik zag jou, ze spreken geen Engels maar ik wilde dat je het zelf op ging lossen. Dat je het geheim van de Camino leert kennen. Mensen helpen elkaar, het eten is misschien niet het allerbeste maar dit is de ervaring. Err kwam een stortvloed aan woorden hoe ‘het werkt’ op de Camino en dat ik mijn ogen open moet houden voor de wonderen onderweg. .Toen ik een reactie wilde geven ging hij verder met de Italiaanse ladies. ‘Oke, sorry dat ik ook iets wilde zeggen.’ Bijzondere man, zeker niet onaardig maar gewoon beetje… bijzonder.

De rest van de middag was heel ontspannen. Er was een hele mooie kerk waar ik een uurtje heb zitten mediteren. Daarna een klein cafeetje in voor een alcohol vrij biertje en drukke kleine Portugese mannetjes die zeker niet aan de 0,0 zaten.

Ik hou zo van deze afwisseling ❤️

Die nacht deed ik geen oog dicht. Ik had zo’n matras met plastic erom. Super hygiënisch alleen ben ik me er meer dan ooit van bewust hoe veel ik draai in de nacht. Aan het begin van de avond lag een vrouw heel hard te snurken maar dat stopte rond 23.30 uur. Daarna leek het wel of ik in een mortuarium lag. De meneer naast mij had zijn handen ook gevouwen op zijn buik liggen en lag vanmorgen nog in precies dezelfde houding. Niemand bewoog of maakte geluid waardoor ik me niet meer durfde te bewegen, wat je dan juist gaat doen! Net als denken dat je hoopt dat niet moet plassen, dan weet je zeker dat je moet. Dus sloop ik om half 3 door de slaapzaal naar het toilet. Getverrrr, degene voor me had niet doorgetrokken waarop ik de knop indrukte. Geen water…ook niet uit de kraan. Wat? Werd het water hier ‘s nachts afgesloten. Dit heb ik 1x eerder meegemaakt en Ik kan je vertellen, dat wordt geen frisse bedoeling.

Ik denk dat ik snel daarna toch in slaap gevallen ben totdat om 4 uur de eerste eruit gingen om aan hun dag te beginnen. Hoe dan? Ik snap dat het lekker is ivm de warmte maar hoe kan je met je hoofdlamp een gele pijl vinden?

Kortom, gekkig nachtje en vroeg de deur maar uit! Om half 7 zat ik aan de overkant een lekker koffietje te drinken. De overige kamergenoten zaten er ook of waren al onderweg. Dat waren de laatste wandelaars die ik die dag heb gezien. Ik denk dat de kustroute het over genomen heeft van deze. Wat ik tot nu toe ook wel begrijp. Neemt niet weg dat het een hele mooie dag was. Een kort ommetje door een gemiste pijl. Dat terwijl mijn Caminovriend Pico me net daarvoor op de app nog gewaarschuwd had. Toen ik in een cafeetje aan de dame achter de bar vroeg welke kant ik op moest wees ze me het pad rechtdoor en dan naar rechts. Bleek dat die mevrouw dezelfde afwijking heeft als dat ik heb en het verschil tussen links en recht nog wel eens door elkaar haalt.

Ik zou niet zo heel ver hoeven vandaag, een kilometer of 15. Dat zijn er uiteindelijk 20,2 geworden. Inclusief een rondje voor de lol door de gezellige stad.

Ik had een hostel in gedachten maar zag op internet ook een tweepersoons kamer voorbij komen van €45,- per nacht. Niet duur maar omdat ik voor het goede doel loop voelt het beter (en is ook vaak leuker) om echt back to basic te gaan. Meestal komt dat op rond de €15,- per nacht uit. Toch liep ik even naar binnen om te vragen of er iets vrij was en te informeren naar de prijs. Yep, kamer met douche/toilet voor €30,-. Sign me in Sweetieeee🎉

En zo lig ik heerlijk naar mijn vers gewassen stapeltje kleding te kijken vanonder mijn krakkend witte lakens. Ik ga vannacht lekker heen en weer rollen over mijn bed, de wc 6x doortrekken…gewoon omdat het kan! Zal je zien dat ik nu gewoon stilletjes de hele nacht doorslaap.

Ik bedenk me nu dat ik aardig op de dame aan het begin van het verhaal lijk, alleen dan op digitaal papier en met de mogelijkheid voor jou om weg te sneaken. Misschien toch beter dagelijks een kort stukje erop te gooien. Ik heb het nog niet eens over mijn muziek en de donaties gehad!

Ik hou dat even kort.

Super super suuuuperrrr bedankt, ook vandaag en gisteren weer een paar gulle gevers. De teller staat op, €1444,- ONGELOFELIJK ❤️

Wil je ook doneren voor Stichting MIND, HEEL LIEF, klik dan op deze link:

Happy Camino~Happy Mind

En dan als afsluiter mijn, zoals ik in mijn vorige blog beschreef, random zonder bril aangeklikte muziekje van mijn playlist ❤️ ik liep tussen hoge eucalyptus bomen, zachtjes klonk dit in mijn oortjes terwijl ik toch de vogeltjes hoorde fluiten. Wat een geluksmomentje!