Een Cerveja sem álcool, dit is wat ik net in mijn beste Portugees bestel. Even een proost op deze eerste wandeldag. 24 Kilometertjes staan er op de teller. Ik geloof niet dat ik dat het afgelopen jaar, sinds mijn vorige Camino, nog aangetikt heb en al helemaal niet met rugzak.. En eerlijk is eerlijk, dat voel ik ook wel een beetje.
Vanmorgen stapte ik, na een kort nachtje, om half 9 de deur uit. Rustig opstarten. Dat had nog wel een andere reden maar ik weet nog niet of ik daar iets over ga delen. Op de hoek van de straat had ik mijn eerste stop al. Er was de mogelijkheid in het hotel te ontbijten maar ik vind het leuker om dit, tussen de Portugezen, bij een bakker in een achteraf straatje te doen. Ongelofelijk hoe druk het daar zo vroeg in de ochtend al was. Gezellig kletsende koffiedrinkers. . Hoe kan het dat dit bij ons alleen in de stad gebeurd. Ahhh niet heel moeilijk te raden want voor mijn toast met ham (ik had toch echt jam gezegd maar hè wat scheelt het) en een grote kop koffie met melk betaalde ik €3,80. Yep nu klink ik als een echte Hollander🤪
Het zonnetje scheen al lekker en ik ging verder op het inmiddels bekende pad. Even supermarkt stop en richting praia🏖️
Daar aangekomen nog maar een koffietje. Niet dat ik daar al trek in had overigens.
Het was druk op de route. Niet met Pelgrims (zoals ‘mijn soort mensen’ genoemd worden🤪) maar vooral veel Portugezen en 65+ Camperaars. Ik had mijn focus vooral op het eerste soort. Ik was even vergeten van andere jaren dat op dit stukje van de route ergens een mannelijk modelburo moet zitten. Waarschijnlijk krijgen ze de opdracht om, wanneer die donkerharige Hollandse voorbij slentert, push-ups te doen en een beetje woest aantrekkelijk hard te lopen. Thumbs up voor de boys maar ik moet door…
Bij de volgende stop stroomde de appjes over het slechte weer in Nederland binnen. Koud, regen en somber. Lief hoor, maar grappig dat we dit eigenlijk altijd allemaal doen. Zeker omdat ik pas 1 dag weg ben. Hier is het in ieder geval beter, de zon schijnt, lekker windje, perfect wandelweer.
En daar wassie dan… een weg die ze ineens hadden omgeleid wat mij dus compleet in de war bracht . Ik ben in het dagelijks leven al niet de beste volger, en dus ook niet als het om gele pijlen gaat.😊Op gevoel dan maar! Ik wil echt niet op mijn telefoon kijken. Te makkelijk en te saai. Dan liever een paar kilometer omlopen. Wat dus ook gebeurde. Ik kwam op een pad waar, denk ik, sinds 1927 niemand meer geweest was. En ik hoop van harte dat het water waar ik door heen moest stampen niet de lekkende riolering van de boerderij in de verte was.
Maarrrr ik zag in de zee opdoemen dus ik zat goed. Ik hou mijn hart vast als ik morgen de Centrale route op ga, weg van de kust. Wat wordt dan mijn herkenningspunt🙈
Eerst volgende café weer even een stop en nu voel ik door het scherm de ongestelde vraag, waarom ik zo vaak stop? 🤪😂 Vind ik dus zelf een erg leuk woordgrapje want daarin zit de reden verborgen van mijn trage start en vele koppen koffie 😇.Zooo, dan weet je dat ook maar weer. Kan het natuurlijk voor me houden maar zou voor mij niet kloppen aangezien het nogal mijn dag bepaalde en ook beetje achterhaald in deze tijd om daar stiekem over te doen toch? Tenslotte weet ik dat dit voor veel vrouwen een dingetje is waar ze zich druk om kunnen maken voor zo’n wandeltocht. Hoeft niet ladies… app me maar voor tips!
Oke, en doorrrr… ik moest nog een kilometer of 7 en ik was het zo ontzettend zat! Zeker toen ik 3x bijna mijn nek brak en bedacht dat ik misschien iets bewuster mijn voeten op moest tillen. Er leek geen eind aan te komen. Je kent het gevoel vast wel dat, wanneer je er klaar mee bent, het lijkt alsof ze er iedere keer een stukje bij doen. Geen idee wie ‘ze’ is trouwens.
Met veel gezucht en gesteun (ik overdrijf) kwam ik bij het hostel aan. Ik had de hoop dat er misschien wel een kamer voor mij alleen vrij was. Helaas, helemaal vol. Dan maar de beste plek op de slaapzaal manifesteren en dat is gelukt! Dicht bij het raam en de deur en ook nog onderin het stapelbed! Ik ben een blij mens.
Spullen neergooien en met gierende banden lekker de douche in. Wat ik dan wel een beetje jammer vond was dat het een gedeelde douche is. Hou ik gewoon niet zo van. Maar ook nu weer geluk want er was niemand te bekennen wat best bijzonder is in zo’n groot vol hostel.
Met fris gewassen haren op zoek naar iets te eten.
En dat is gelukt, alcoholvrije biertje is inmiddels ook op, tijd om terug naar mijn thuis van vandaag te gaan!
Maar niet voordat ik de nieuwe tussenstand bekend gemaakt heb, de grootste reden van mijn Camino’s en blogs…tromgeroffel… €1359,-DANK DANK DANK!! Deze donaties zijn zo ontzettend nodig en welkom.
Wil je ook doneren?
Klik dan op de link:
Ohhhh, vergeet ik bijna wat ik onderweg voor leuks bedacht had voor deze Camino! Ik had zin om even muziek te luisteren en deed mijn oortjes in. Zonder bril klikte ik mijn afspeellijst aan, wat betekent dat het een verrassing werd wat ik zou gaan horen. Leuk! Het eerste nummer zou speciaal voor mij zijn die dag, besloot ik! Waardoor ik opmerkte dat ik anders luisterde en ik geloof stilletjes dat het nummer wat ik in mijn oren hoorde niet toevallig naar voren kwam maar een mooie boodschap is❤️
Ik zal het delen… ben nu al benieuwd wat het morgen gaat worden!
Ik ga lekker hangen en lullig kijken. Tot de volgende!
Liefs, Linda
HAPPY CAMINO home 