De pot van 2023 is leeg! De laatste €443,20 is een paar weken geleden uitgegeven aan 100 pakken Jong Belegen kaas voor Stichting Niet Graag een lege Maag. Een geweldige stichting die dagelijks kinderen in armoede van een gezonde lunch voorziet. Wat was het mooi om af en toe even een blik achter de schermen te krijgen, zoveel werk maar vooral heel veel liefde wat er in gestoken wordt. Dank jullie wel, iedereen die gedoneerd heeft voor de actie van vorig jaar! Ik sluit het met een super warm gevoel af. Yep, je leest het goed, ik rond het af. Zeker niet omdat er genoeg geld bij de stichting is want donaties blijven altijd welkom. Mocht je ‘Johan de Boterhammenman’ willen blijven steunen dan kan dit rechtstreeks via hun eigen kanalen.
‘Waarom niet nog een keer voor dit doel?’ Het antwoord klinkt misschien wat egoïstisch maar ik merk dat ik er energie van krijg om steeds iets nieuws aan te gaan én er zijn zo ongelofelijk veel mooie doelen. De keuze die ik hierin maak is vaak gebaseerd op verhalen die ik in mijn directe omgeving hoor of iets wat in mijn eigen stuk geraakt word. Zo liep ik de afgelopen jaren voor Free a Girl, KWF kankerbestrijding, Stichting Vluchteling en Stichting Niet Graag een Lege Maag. En dan nu….
Wel of geen Camino dit jaar? Deze vraag heb ik mezelf, niet gelogen, al honderden keren gesteld. Bij een ja kan ik geen keuze maken over de route, hoelang, wanneer, weer alleen of samen met iemand enz. En bij een nee is het tijd, verplichtingen en omdat ik momenteel fysiek niet heel sterk ben. Wat gezondheidsklachtjes, niks heftigs maar wel dat ik goed naar mijn lichaam moet luisteren. Gelijk daarna komt dat stemmetje dat ik het juist wel moet doen, gewoon dwars door alle gedoetjes heen, niet aan pijntjes toegeven maar ontdekken hoe mijn lichaam juist reageert op iedere dag wandelen, niet gaan hangen in de ‘ja maar als..’ gewoon verstand op nul!;). Tijdens al dit getwijfel is de tijd gewoon lekker door gegaan en ben ik nu op het punt beland waar ik normaal al in het vliegtuig zou zitten. Dat idee maakt me ineens heel onrustig. Mijn hart heeft eigenlijk de keuze allang gemaakt.
Ik had me voorgenomen dat mijn eerstvolgende camino een echt lange zou zijn, rond de 800 kilometer. Alleen past dit naast alle andere overwegingen gewoon niet in de agenda op dit moment. Daar kan ik helaas niet zoveel aan veranderen 🤪Het zou namelijk betekenen dat ik een week of 5/6 van huis ben. Iets wat zo last minute echt te omslachtig wordt. Het laat me alleen niet los. Ik merk dat ik totaal niet meer open sta voor andere opties. Tot ik een vriendin sprak. “Ga lekker in September, dan heb je de tijd om alles goed voor te bereiden. Kan je veel beter al je overnachtingen, de route enzovoort uitzoeken” zei ze. Ik denk zomaar dat dit precies was wat ik nodig had. Ik kreeg spontaan een allergische reactie want dit was juist wat ik niet wilde en wat ook niet bij me past, alles goed en doordacht voorbereiden, weinig aan het toeval overlaten, uitstellen . Zonder enige oordeel want ieder doet het op zijn/haar manier maar ik zie dat ook op sommige Camino forums, vragen als moet ik een regenjas mee ja of nee? Bij een ja, draag je hem misschien voor niks mee, bij een nee heb je pech, dat maakt het juist leuk naar mijn idee. Ik wil me in het avontuur storten, op het vliegveld staan met het gevoel van ‘helpppp, wat ga ik nu toch weer doen’.
Dus is het besluit genomen, ik ga er weer vandoor! Belangrijk is dat ik nu wel een knoop door ga hakken over de route die ik ga lopen zodat ik in ieder geval weet waar ik heen ga vliegen. Ik voel dat ik opstandig begin te worden. Krijg het idee van die lange camino niet uit mijn hoofd, tegen beter weten in. Dit is het moment dat ik eens heel eerlijk naar mijn beweegredenen ga kijken. Waarom wil ik eigenlijk zo graag nu, op dit moment, die lange route lopen? Waarom zou ik daarmee niet kunnen wachten tot volgend jaar, wat veel beter past en nu voor iets anders kiezen. Daar kwam al vrij snel een antwoord op wat ik toch maar open ga delen. De laatste tijd krijg ik veel gezellige berichtjes van mensen die ook de Camino hebben gelopen of binnenkort gaan. Super leuk om te lezen en ik deel heel erg het enthousiasme. Het maakte me alleen wel aan het twijfelen. Als ik nu weer rond de 300/400 km loop gaan mensen mijn actie dan nog wel steunen, word het niet te afgezaagd, komt het niet te vaak voorbij, zijn er niet al heel veel die dit doen, moet ik de uitdaging niet wat groter maken? Moet ik niet iets doen wat iets interessanter is om te lezen waardoor ik meer mensen kan bereiken om het Goede Doel waarvoor ik loop te steunen. Want dat is buiten dat ik het zelf iedere keer een prachtig avontuur vind wel de grootste drijfveer. Geld in zamelen en samen de wereld een beetje mooier maken. Stel dat ik vast hou aan wat ik al 6x gedaan heb zal het dan nog wel donaties opleveren of kom ik straks in Santiago aan met misschien ‘maar’ 100 euro op de teller? Mijn onzekerheid ging met me aan de haal? Begrijp me goed, het is me niet te doen om applaus in ontvangst te nemen want dat zou wel een enorm ego stuk gaan worden, het gaat erom dat ik het gevoel kreeg ‘niks bijzonders’ te doen waardoor mijn actie in het water valt. Onzekerheid, twijfel, denken…Maar was dit hoe ik dit hele avontuur 7 jaar geleden aangegaan ben? Zeker niet! Het gaat tenslotte niet om mijn prestaties maar om de aandacht voor de geweldige Goede doelen en of ik dat met 100, 300,400 of 800 km probeer te bereiken moet niets uitmaken. Het gaat tenslotte niet om mij. Dit was een verhelderend inzicht en een mooi leermomentje. De route voor dit jaar plopte vervolgens als vanzelfsprekend op en ik voelde daarbij precies waarom…
In 2019 liep ik de Centrale route van de Camino Portugues. Ik zat er goed in, mooi weer, prachtige natuur, heerlijk rustige en ruige paadjes met vooral veel losse steentjes. Dat laatste zette de hele Camino op zijn kop. want bij het afdalen van een berg gleed ik onderuit .Ik viel vol met mijn gezicht op de grond en mijn rugzak gaf nog een extra zet na. Overal bloed, zwellingen en een gescheurde lip. Het was één grote doffe ellende. Voor wie mij al langer volgt is het een bekend verhaal. Kortom, ik was onherkenbaar en had het ongelooflijke geluk dat na uren alleen lopen er vlak achter mij 2 Zweedse verpleegsters liepen. Ze lapte me wat op en bleven in mijn buurt tot de volgende stop. Hoe ik daar gekomen ben begrijp ik nog steeds niet. Ondanks heel veel lieve mensen in het hostel voelde ik me eenzamer dan ooit. Alles deed zo’n pijn. De volgende dag keek ik naar mezelf in de spiegel en herkende maar weinig van wat op mij moest lijken. Toch ben ik weer gaan lopen. Dit viel natuurlijk vreselijk tegen en ik voelde dat dit hem niet meer ging worden. Ik zou bij het eerst volgende koffietentje stoppen en vandaar het vliegtuig naar huis regelen. Wat een teleurstelling want ik was pas een paar dagen onderweg. Tot ik 2 Nederlandse mannen ontmoeten die me aanspoorde het nog een dag te proberen en met hen mee te lopen. Dat werd uiteindelijk niet 1 dag maar een geweldige week. Door de afleiding werd de pijn draaglijker en de buitenlucht deed goed zijn werk voor het herstel van mijn gezicht. Ik heb nog nooit zo veel aandacht gehad onderweg en voelde me de Taylor Swift, om maar iemand te noemen, van de Camino (wel in kreupele, paarse versie maar he, meer verschil was er niet te vinden).
Eenmaal thuis bleek dit gedoetje toch een flink staartje te krijgen. De dag na thuiskomst ging mijn arm voor 4 weken in het gips en liep ik bijna een jaar bij de chiropractor om mijn lichaam weer een beetje recht te trekken. Daarnaast was mijn voortand nog paarser dan paars geworden. Hierdoor ging ik weken achter elkaar 3x per week naar de tandarts om te redden wat er te redden viel. Verschillende artsen gaven aan dat ik heel veel geluk had gehad omdat de grootste klap zo dicht bij mijn slaap geweest was. Op dat moment hoorde ik het aan maar besefte het niet. Ik maakte me meer druk om die paarse heksentand die er misschien uit moest. Achteraf is het zeker binnengekomen en voel ik me heel erg dankbaar. Om de angst te overwinnen ben ik een paar maanden later weer naar Portugal gevlogen om te wandelen. Niet meer die route, die stap was net even te groot, maar als ik niet gelijk ging was ik bang dat de drempel steeds hoger zou worden om nog alleen te gaan. Vanaf dat moment stond de Camino Portugues Central als super stom in mijn geheugen gegrift, op alle lieve mensen en mooie ervaringen na. Ik heb dan ook weinig herinneringen aan de route vanaf de dag van de val, zal vast mooi geweest zijn🤪
Lang verhaal kort (komt ze nu mee🤪) ik ga deze route opnieuw lopen!.Niet mijn favoriet maar ik wil gaan ontdekken of dit terecht is. Ook ben ik nieuwsgierig wat het met me doet als ik weer terug ben op die plek en of ik nog iets los te laten heb. Daarnaast heb ik een stukje vals gespeeld vorige keer door een hoge berg met de taxi te omzeilen.🙃
Het leven is soms letterlijk vallen en opstaan…wat me bij het volgende brengt…
Na alle me, myself and I verhalen blijft het doel van dit jaar over … Ik twijfelde of ik dit in een volgend blog uitgebreid aan ga kondigen maar doe het toch nu alvast. In mijn omgeving en werk hoor ik veel verhalen over en van jongeren die het mentaal enorm zwaar hebben. Iets wat me erg raakt want juist je jeugd zou een tijd van onbezorgd genieten moeten zijn. Uiteraard met, zoals ik al zei, vallen en op staan maar wanneer je gebukt onder gaat onder zorgen, angsten en depressieve gevoelens dan is er meer nodig. Wanneer er hulp gezocht wordt blijken de wachtlijsten bizar lang of is soms de drempel om naar een huisarts te gaan al te hoog. En zo belanden veel jongeren in een neerwaartse spiraal. Maar er is meer… Ik heb dit jaar gekozen om te wandelen voor stichting MIND. MIND richt op het bevorderen van mentale gezondheid en het voorkómen van mentale problemen bij jongeren in de leeftijd van 12-27 jaar. Deze stichting zet zich in om al in een vroegstadium steun te bieden bij psychische klachten. Jongeren kunnen terecht met hun verhalen en vragen waardoor erger hopelijk voorkomen kan worden en ze eventueel op weg geholpen worden bij het vinden van de juiste hulp.
Heel binnenkort kom ik met een volgend blog en zal hier dan iets meer over delen. Voor nu is mijn vraag of je er alvast over na wilt denken of je (ook) dit jaar mijn actie weer wilt steunen? Niet voor mij maar voor alle jongeren die onze steun, op de achtergrond, zo hard nodig hebben! Mocht je al direct enthousiast zijn. Ik heb net nog snel de actiepagina aangemaakt, die moet ik nog wel hier en daar persoonlijker maken maar neemt niet weg dat er vanaf nu al gedoneerd kan worden.🩵
Samen werken aan een vrolijke, zo zorgeloos mogelijke, stabiele, mooie wereld!
Op dit moment staan er allerlei tabbladen open om het goedkoopste ticket te vinden. Een uitdaging want ik wil over een week of 3/4 vertrekken. Tot nu toe is dat altijd gelukt dus zal ook nu weer een onverwachte meevaller worden denk ik zo maar :). Ik hoop heel snel met meer info te komen!
Ohhh jaaa misschien overbodig maar toch goed om te benadrukken. Alle donaties komen rechtstreeks terecht bij Stichting Mind, er zal dus niets voor persoonlijke doeleinden gebruikt worden.
En dan ook maar gelijk het volgende…,Mensen die ieder jaar online meereizen weten dit inmiddels wel, ik vind het schrijven heel leuk maar heb totaal geen zin om 10x over te lezen. Dusss…geniet van alle schrijffoutjes (als je ze ziet is dat een mooi teken dat je aandachtig hebt gelezen🎉).
Ik heb er zinnnnn innnnnnnn! Lees je weer mee?
Liefs,
Linda
HAPPY CAMINO home 