Dinsdagochtend 06.00 uur ging de wekker…de eerste keer, om vervolgens nog minimaal 3x te snoozen. ik had een uurtje of 3 geslapen. iets wat waarschijnlijk tussen mijn oren zat want ik stapte mijn bed al in met het gevoel ‘oehhh als ik maar in slaap val want ik moet vroeg op.” waarna ik dus om het uur mijn telefoon aanklikte om te checken dat ik me niet zou verslapen. Ik hou er van lekker relaxt op te staan, geen gehaast en gestress aan het begin van de dag. Een ochtend humeur heb ik echt nooit, eenmaal wakker ga ik 100% aan…iets wat niet iedereen kan waarderen…Zo ook nu, of zeker ook nu want ik had zin in de dag. De reden hiervoor maakt de titel van dit blog wel duidelijk. ik had tussen 7.00 en 9.00 uur afgesproken in Rotterdam bij Johan de Boterhammen man.
Kwart over 7 reed ik fris en fruitig met mijn zelfgemaakte cheque én mijn cappuccino de straat uit. De navigatie gaf aan dat ik er iets over half 9 zou zijn. Hmmm, die laatste snooze had ik beter niet kunnen doen. Gedurende de weg bleek dat ik überhaupt niet op dat knopje had moeten drukken want hoe had ik kunnen bedenken dat ik zonder file naar Rotterdam zou kunnen rijden, ‘Het zal me toch niet weer gebeuren dat ik te laat ben en de beste man al onderweg is naar de scholen’. Dit was namelijk een paar maanden terug het geval geweest. Absoluut helemaal mijn inschattingsfout maar ik wilde nu toch echt mijn leven beteren. De moed zakte in mijn slippers toen ik de navigatie ineens van + 5 minuten naar +20 minuten zag schieten. Getverdegetver….
En dan ineens zat het toch een beetje mee en parkeerde ik om 08.40 uur mijn auto bij de smeerplaats. Ik wist inmiddels de weg want de laatste keer had ik geprobeerd vanuit alle hoeken door het raam van de dichte deur fotootjes te maken. Dus enthousiast trok ik de deur open en …niks… een leeg lokaal, in het voormalige schoolgebouw, van waaruit de boterhammen gesmeerd worden. Ahhh neeee…dit is wel echt niet leuk. Ik had gewoon om 06.30 uur in de auto moeten stappen. Toen ik nog wat rond liep te balen zag ik mensen op het plein staan dus besloot er heen te lopen. Met een beetje geluk waren het nog wat napratende smeerders.
Yes…inderdaad een paar vrijwilligers maar daar stond ook de Hoofdsmeerder himself bij, Johan Muurlink. of dacht je dat ‘de Boterhammenman’ zijn echte achternaam was? Duhhhh.. Hij wist dat ik kwam dus voor hem was het geen verrassing dat ik aan kwam lopen. Al zal een echte Rotterdammer sowieso niet gillend op me afrennen (een Amsterdammer trouwens ook niet). En een echte Rotterdammert is het!!
Na een hand en een praatje buiten liep ik achter hem aan naar binnen. De reden dat ik in een verlaten lokaal had gestaan was omdat ze verhuist waren naar een mooie lichte nieuwe ruimte. Hetzelfde gebouw maar alles fris in de verf en een geweldige blinkende nieuwe keuken. Roestvrijstaal met koelvakken all over the place. Vol trots leidde Johan me rond. Als voormalig kok was deze keuken, die uit verschillende werkeilandjes bestaat, een droom voor hem. Vanaf het moment dat hij begon te vertellen wist ik dat de keuze voor dit doel de beste was geweest die ik dit jaar had kunnen maken. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik bizar veel bewondering heb voor deze man.
In andere blogs heb ik al eens verteld hoe Johan zijn missie begonnen is. In het heel kort, hij zag zijn jongste zoon zijn brood uitdelen aan klasgenootjes en kwam er op die manier achter dat er kinderen in de klas zaten die niets te eten hadden. Vanuit zijn eigen keuken begon hij extra boterhammen te smeren zodat ook deze kinderen een lunch hadden. Toen vast nog niet beseffend hoe ongelofelijk groots dit zou gaan worden…
Want groots is het inmiddels. Zo vertelde hij dat er 17 scholen van lunch worden voorzien (na de vakantie 18) en er 1200 boterhammen per dag gesmeerd worden. En wie denkt dat dit een simpel geplet bammetje in een zakje is die heeft het mis. Voor Johan staat met stip bovenaan dat kinderen alleen het allerbeste verdienen. De lunchtrommeltjes zien er dan ook uit als kleine schilderijtjes, Boterhammen met kaas en worst, komkommertje ertussen, tomaatjes, paprikaatje en fruit erbij, voor minder gaat het de deur niet uit. Zijn enthousiasme raakt me. Alles in zijn manier van praten laat een enorme gedrevenheid en een bizar groot hart zien.
Wat ik al schreef, Rotterdamser als Johan krijg je ze bijna niet. Geboren op Noord en later verkast naar Zuid. Makkelijk is zijn leven zeker niet geweest en dan druk ik me zacht uit. Als ik zijn verhaal, in de waarschijnlijk nog beknopte versie, hoor bedenk ik me dat er maar weinig mensen zijn die er nog zo bij zouden staan als hij. Positief en vol levenslust. En geloof mij, als deze man al het plezier en vertrouwen in het leven kwijt was geraakt, dan had ik dat absoluut kunnen begrijpen. Maar niet dus…en ineens begrijp ik nog beter de Rotterdamse uitdrukking “Niet lullen maar poetsen’. Schouders eronder en door! Ondanks dat ook zijn gezondheid hem de laatste jaren op de proef heeft gesteld. Maar in plaats van bij de pakken neer te zitten staat er een man tegenover me die grote dromen heeft. Dromen waarvan ik overtuigd ben dat hij ze waar kan maken! Al zou het daarbij wel ongelofelijk helpend zijn als er meer medewerking kwam van bijvoorbeeld de gemeente. Het is toch onbegrijpelijk dat er helemaal geen potje of iets van steun is voor deze stichting. Dat dit alleen kan blijven draaien door giften. Wat als dit wegvalt…ik moet er niet aan denken…wie gaat die 1200 boterhammen opvangen??? Laat ik het anders zeggen, wat gebeurd er met al die kinderen die de kans krijgen te groeien en te ontwikkelen doordat deze groep mensen zich iedere dag weer om hen bekommeren. In een land als Nederland! En please, begin niet over de “ja maar de ouders…” want geen kind kiest ervoor om zo op te groeien. Door onze ogen voor hen te sluiten zal hun vertrouwen en toekomstbeeld niet veel positiever worden. En als we het dan op ons zelf willen betrekken, uiteindelijk werkt dit op ons allemaal door. Sorryyy, niet belerend bedoeld maar wanneer ik dit uitspreek naar Johan zie ik een eveneens felle reactie. Hij hoort dit regelmatig en dat maakt hem intens boos. Dus moeten die kinderen dan maar in de stront zakken?(laatste zinnetje is mijn Barendrechtse Rotterdams ).Geen optie voor hem in ieder geval. Dus hij gaat door en hoopt dat er ooit een tijd komt dat hij, naast de nu al geweldige lunch, warme maaltijden kan gaan verzorgen. Niet alleen voor de kinderen in armoede maar schoolmaaltijden zodat het voor iedereen gelijk is en dan het liefst landelijk.Het plaatje hoe hij dit tot stand kan brengen zag hij al helemaal voor zich en ik kon alleen maar enthousiast ‘jaaaa goed plannnn’ zeggen.
Tijd voor de cheque! Tweeduizend euro, wat een geweldig bedrag. ik ben net als voorgaande jaren zo ongelofelijk dankbaar voor het vertrouwen en de support. Ik zou de bedragen op moeten zoeken maar vanaf 2017 ben ik begonnen met mijn wandelacties en een snelle rekensom brengt me in totaal op een bedrag boven de 11.000 euro. Daar zit ik achter mijn laptop toch even een emo traantje van weg te slikken. Dank jullie wel, lieve allemaal. De cheque krijgt een mooi plekje in het raamkozijn van de smeerplaats. We kletsen nog wat en tussendoor wordt er een tas met boodschappen binnen gebracht. Johan verteld me dat er kindjes zijn die de overgebleven boterhammen mee naar huis nemen zodat ze ’s avonds ook nog iets te eten hebben. Ik denk aan mijn geïrriteerde ‘geklaag’ over het niet weten wat we moeten eten die avond. Aan de boterhammetjes die ik tot een paar maanden terug voor mijn inmiddels grote zoon smeerde (overigens een lullig bakkie vergeleken bij die mooie van deze stichting) en de uitgebreide lunch die hij nu op zijn werk voorgeschoteld krijgt, aan de enorme fruitschaal in de keuken en de groentela die uitpuilt. Ik wist natuurlijk waar deze Stichting voor stond, toch maakt het nu net even wat meer indruk. zeker wanneer ik buiten bij de buren op het schoolplein blije kindjes zie spelen en Johan trots verteld dat ze ook voor die school smeren.
We bespraken hoe hij wilde dat het gedoneerde geld besteed zou worden. Hierin gaf hij aan het fijn te vinden als ik zelf de boodschappen ging doen en dit dan af zou geven. Na wat foto’s maken van de vaste producten hadden we het uiteraard ook even over de hoge boodschappenprijzen. En dat 2000,- euro een geweldig bedrag is maar ook hoe snel het eruit vliegt.
Er borrelde van alles in mijn hoofd. Wat kunnen we nog meer doen? Waar zijn zij echt mee geholpen? Ik kon in ieder geval 1 voor de hand liggend hulpmiddeltje bedenken… Dussss nu komt ie…waar ik normaal afrond na de wandeltocht wil ik het na mijn bezoekje van gisteren toch een beetje anders doen. Geen idee of dit aanslaat maar er is niets te verliezen. Ik heb besloten mijn crowdfundingpagina actief te houden. En heb vervolgens een hele brutale vraag aan jou…Zou je misschien zo nu en dan iets kunnen missen en daarmee (nog) een donatie willen doen? Dat zou ZO geweldig zijn! Dit kan via de crowdfundingpagina maar, kom je me eens tegen en je voelt een eurootje,10,20, 50 cent in je zak branden bedenk je dan dat dit al een deel is van een lunchbox. Ik zal alles verzamelen, hoe klein het bedrag ook is want uiteindelijk word het vanzelf een plakje komkommer 🙂 Er zal NIETS gebruikt worden voor persoonlijke doeleinden (ook niet de reiskosten). Hierdoor hoop ik de komende tijd regelmatig met een volle boodschappentas naar Rotterdam te kunnen rijden. Er gaat een klein percentage naar de crowdfunding pagina, wil je dat jouw bedrag voor de volle 100%. gebruikt wordt dan is het ook mogelijk om direct op mijn speciaal hiervoor geopende rekening te storten, door het contant aan me te geven of je mag me vragen om een betaalverzoekje met het door jouw gewenste bedrag.
Dan als afsluiter nog een fotomomentje. Hij vertelde dat hij regelmatig door mensen wordt aangesproken met de vraag of ze met hem op de foto mogen. Niet zijn hobby en ook niet de aandacht waar hij om gevraagd heeft. En dat snap ik…toch laat het zien dat de dames en heren die een vinger in de pap hebben hem misschien ‘niet’ altijd willen zien of horen maar dat de mensen op straat luid en duidelijk zijn positiviteit en boodschap mee krijgen!
Langs deze weg wil ik jullie bedanken voor alle steun, daarnaast wil ik een enorme schijnwerper zetten op alle vrijwilligers bij Stichting Niet Graag een Lege Maag en een diepe buiging met keihard applaus voor Johan de Boterhammen man. Je bent een groot voorbeeld en inspirator!
Samen kunnen we de wereld een beetje mooier maken
En bij deze skip ik officieel de snoozeknop als ik er eens een keertje voor mijn vertrouwde 07.15 uur uit moet. Wetende dat er ergens in Rotterdam, 5 dagen in de week om 05.15 uur een wekker af gaat om te zorgen dat de koelkasten van de basisscholen weer op tijd gevuld zijn!
Liefs, Linda
Hieronder deel ik nogmaals de donatie link:
https://steunactie.nl/actie/actie-van-happy-camino-voor-niet-graag-een-lege-maag/-13029
ps. Johan is ook spreker dus neem vooral contact met hem op mocht zijn verhaal je inspireren.
HAPPY CAMINO home 