Dreamtime

Het is lastig om niet te schrijven. Simpelweg omdat het zo leuk is. En omdat er zoveel toffe reacties komen waardoor ik af en toe durf te denken dat anderen het ook gewoon gezellig vinden. Dus klik ik regelmatig op de wordpress app. Om steeds toch wat verrast te zijn dat er weer een en ander gelezen is, zelfs hele oude berichten. Zal ik dan toch…Ik zou zo graag door willen gaan met bloggen maar helppp waarover?

Dat is het fijne aan de Camino. Het gaat ergens over…. of nou jaaa, er was in ieder geval een rode draad. Of het daadwerkelijk ergens over ging daar zullen de meningen over verdeeld zijn.

Ook gaf het idee dat het voor het Goede Doel was me het gevoel van vrijheid alles op te kunnen schrijven. Het was namelijk niet mijn ego die daar een lekker verhaaltje schreef maar het had een functie.

Buiten dat het ook de aller grootste wens van mij is om op mijn eigen manier de wereld een klein beetje mooier te maken is het daarmee ook een veilige manier de passie voor het schrijven te uiten. Maar wie ben ik zonder het Camino verhaal? Wie ik ben weet ik inmiddels wel gelukkig, maar meer, wat ga ik vertellen. Waar schrijf je dan over? Kan toch moeilijk iedereen lastig vallen met een verhaal over verziekt ondergoed omdat ik gisteren met de hand de was heb gedaan. Bij gebrek aan wasmiddel ging daar een goedkoop douche schuimpje bij wat ik in het kastje van de badkamer in het appartement in Portugal vond. Vervolgens totaal vergeten dat ik het, met andere zwarte gevalletjes in een bak met heet water had gezet waardoor mijn prachtig zalmroze setje nu een vies gorig onbestemd kleurtje heeft gekregen. Niet bijster interessant denk ik. Of mijn dilemma waar ik nog steeds niet over uit ben. Toen ik het buskaartje voor Pepijn en mij kocht werd er naar zijn leeftijd gevraagd. Logisch, want er was verschil in prijs. Kinderen tot 12 jaar, 13 tot 29, 30 tot 64 jaar en 65+. Hij stond buiten met zijn rug naar ons toe. Maar waarom de beste man, die nog geen 1,5 meter van me vandaan zat, vervolgens mijn leeftijd vraagt??? Tot grote irritatie van Pepijn werd dit een dingetje voor me… denkt die man nu echt dat ik al boven de 64 ben??? Of zou hij gedacht hebben dat…neeeee haha dat is echt compleet ondenkbaar…’Laat het los mam’, kreeg ik terug van Pepijn. ‘Jaaaaa doe ik ook’ (notttt).

Of over het weggestopte supermarktje waar ik vandaag binnen liep om wat lekkers te kopen. Het mannetje achter de kassa stamde absoluut uit de tijd ver voor de 2e Wereldoorlog. Net als zijn croissantjes…

Maar goed, ook dit zijn geen onderwerpen om nu een blog mee vol te knallen.

Maar wat dan wel?

Misschien over de plannen en dromen die steeds meer vorm gaan krijgen. Na iedere Camino of andere reis word het helderder voor me. Waar sommige denken ‘ohhh heerlijk weer mijn eigen bed’ ben ik al aan het bedenken wanneer de volgende mogelijkheid kan zijn om op reis te gaan. Heel vreemd is deze drang niet. Het is me met de paplepel ingegoten. Mijn ouders hebben altijd heel veel gereisd en mijn moeder heeft dit ook na het overlijden van mijn vader gelukkig weer heel snel opgepakt en fladdert als vanouds van vakantie naar vakantie. Geen 4 maanden Thailand meer maar 3 naar Portugal. Ik herinner me het gesprek met Henk (mijn vader) net nadat hij de diagnose had gehad. Hij was zo blij dat ze zoveel van de wereld hadden gezien. Naast dat het goed ging met ons, was dat

het belangrijkste voor hem. Als kind hebben mijn ouders altijd hard gewerkt. Niet om een dikke auto voor de deur te hebben of de duurste apparatuur. Sterker nog, toen wij het huis uitgingen kwam er pas een vaatwasser. Wat best verdacht is eigenlijk nu ik er over nadenk…

Een van de belangrijkste redenen dat ze zo hard werkte was om er zoveel mogelijk op uit te trekken. Met een gehuurde camper reden we door Zwitserland, Oostenrijk, Frankrijk, of met de volgepropte geleende auto van mijn tante naar een huisje in Italië maar ook met de vouwwagen achter een oude DAF wat best wat stress moet hebben gegeven. Zou dat ding het überhaupt tot over de grens gaan halen? Daarnaast was er de stacaravan in Haamstede voor de weekenden en de weken zomervakantie dat we in eigen land waren, het vaste jaarlijkse weekendje Center Parcs, wat in die tijd groot feest was, onbeperkt films kijken (het Netflix moment van de jaren 80), uren en uren in het subtropisch zwemparadijs waar ieder jaar weer hele leuke jongens te vinden waren. En ik kan me herinneren dat mijn ouders meestal nog wel een een keer samen of met vrienden op pad gingen, naar Parijs of Canarische eilanden.

Wanneer ik terug kijk is dat iets waar ik mijn ouders echt heel dankbaar voor ben. Beide een ‘gewone’ baan maar met de vrije geest dat alles mogelijk is. Het was misschien af en toe een beetje anders bij ons thuis maar zowel mijn broer als ik hebben, denk ik, beide daardoor de grote liefde voor het leven en het reizen door onze aderen stromen.

Terug naar de plannen die steeds helderder worden… misschien moet ik ze voorzichtig uit gaan spreken. Een jaar of 4 geleden kreeg ik de geweldige kans om Camino reizen te gaan begeleiden. Een droom… maar door de onvoorspelbare ziekte van mijn vader durfde ik niet weg met een groep. Want wat als het ineens slechter zou gaan, dan wilde ik a la minute het vliegtuig terug kunnen pakken. Plus dat het bedrijf niet helemaal bij me paste. Later had ik mijn eigen plannetje gemaakt maar kwam er ineens een virusje de boel opschudden. En dan nu… wat zou mijn droom nu nog in de weg staan? Mijn eigen belemmerende gedachten misschien? Vanuit de opleidingen die ik de afgelopen jaren gedaan heb, heb ik inmiddels genoeg tools dit aan te kijken en vind het Interessant om mee aan het werk te gaan. Want wat laat ik voor moois liggen als ik mezelf niet uitdaag of die schop onder mijn derrière geef. Hoe geweldig zal het zijn om met mensen op pad te gaan die het avontuur van ‘go with the flow’ willen ervaren. Mensen die uit hun comfortzone durven stappen met wat hulp hier en daar. Die net als ik willen genieten van kleine dingen door ze aan te kijken en groots te maken. Die een luisterend oor vinden tijdens het wandelen en kunnen sparren over de dingen die het geluk in de weg lijken te staan. Die het misschien fijn vinden om de dag met een meditatie te beginnen en ook meer vanuit hun intuïtie willen gaan leven. Geïnspireerd worden om het leven positief te benaderen, los te laten wat niet langer dient. Of misschien wel de verbinding met gelijkgestemden voelen zonder van alles te ‘moeten’

Letterlijk en figuurlijk met elkaar een stap vooruit zetten.

‘Dus je gaat een Camino naar Santiago voor een groep organiseren?’ Wie weet… maar voor nu heb ik nog een ander plannetje wat ik eens goed uit ga werken. Ben ik hier en daar wat ideetjes aan het droppen en zal het uiteindelijk de vorm gaan krijgen die bij me past en waar ik helemaal achter sta. Waarin ik mezelf kan zijn en daardoor in mijn kracht zal staan en wie weet, samen met jou de start maken van JOUW Happy Camino of wel… jouw Gelukkige Pad waar die ook naar toe zal leiden.

Natuurlijk maakt het me nieuwsgierig. Zou jij kiezen voor dit avontuur?

En zo staat er toch weer wat op het virtuele papier. Mooie dingen om over na te denken en uit te werken. Gaat het vorm krijgen? We gaan het zien… zo niet, dan zal er vast een andere bedoeling zijn! Klinkt simpel hè, zo kan je alles wel de wereld in slingeren… precies!!! De enige manier om echt te voelen of iets uiteindelijk past is door er woorden aan te gaan geven.

En me nooit te verontschuldigen als ik besluit er toch ineens weer alleen met mijn rugzak op uit trekken (uiteraard niet wanneer de keuze gemaakt is en jij al op me rekent 😂) .

Voor degene die aanslaat op dit idee, heel leuk om het via de mail van je te horen. Je mag je bericht sturen naar happycaminotravel@gmail.com of, voor degene die mijn telefoonnummer, hebben, door een appje te sturen. En natuuuuurlijk pin ik je daarmee nergens aan vast, dat is pas weer de volgende stap😜

Ik dompel me nog een paar heerlijke dagen onder in de rust en relaxte sfeer van Portugal. Terugkijkend op een Happy Camino. En blik vooruit, dromend over mooie dingen, die ik graag met jou deel via dit wordpress account, Dreamtime

Liefs,

Linda