HAPPY CAMINO home

En toen was het stil…nou jaaaaa, dat gaat vooral op voor de blog. Mijn leventje was namelijk de afgelopen 4 dagen drukker dan alle 18 daarvoor. Wordt vervolgd… Eerst terug naar de dag van aankomst wat betekent dat dit een dubbel blog gaat worden. Je kan maar voorbereid zijn😊

.3 Juni…

Net als de jaren hiervoor word ik wakker met een soort van zenuwachtige kriebel in mijn buik. Ondanks dat ik iedere steen in Santiago inmiddels ken blijft het magisch om binnen te lopen. Ik was al vroeg op pad, 07.30 uur en kreeg onderweg al de vraag of ik de Camino hardlopend deed. Oké, in de vertraging, deze laatste kilometers bewust in me opnemen. Ik liep een stukje met een aardige Duitser maar toen hij een stempel ging halen voor zijn pelgrims paspoort heb ik hem gedag gezegd. Ik wilde namelijk alleen de stad binnen wandelen. Voelen wat er gevoeld mag worden. Steeds een stapje dichterbij. Daar was de lange, niet zo gezellige, wat stijgende weg richting Santiago waar ik ieder jaar weer twijfel of ik wel goed ga, daarna het park als herkenningspunt op links, het zebrapad met stoplicht die in al die jaren nog nooit eens lekker op groen heeft gestaan. Al bedenk ik me gelijk dat dit best fijn is om het euforische effect nog wat meer op te bouwen, door naar de smalle straatjes met winkeltjes en restaurants waar het steeds wat drukker wordt. Nu was ik vroeg maar alsnog lopen er altijd wel net binnengekomen pelgrims. En dan ineens het grote plein voor de Kathedraal. Een bijzonder moment wat maar moeilijk te beschrijven valt. Blijdschap, trots, vrolijkheid, ontroering, verwondering, nederigheid, emotioneel, stilte, chaos, alles loopt door elkaar. Dikke tranen gleden over mijn wangen. Niet zozeer van verdriet dit keer. Dat was het jaar ervoor anders geweest toen mijn vader nog maar net overleden was. Het was meer het gevoel dat ik weer zoveel sterker en rustiger ben. Dat ik in mijn kracht sta. Dat het geweldig is om 50 te zijn! En dat ik nieuwsgierig uitkijk naar de ander helft van dit mooie leven. En rustig in de zin van innerlijke rust (met een hyper buitenkantje af en toe🥳). Zo stond ik een tijdje. En uiteraard dacht ik aan de afgelopen 1,5 jaar waarin ik zo veel verdriet heb gevoeld. ‘We hebben het geflikt Henkie!!’ mompelde ik zachtjes. En ik hoorde zijn stem in gedachten antwoorden ‘goed gedaan weer LC-tje’

Er is iets veranderd in het ‘missen’, en dat voelt goed!

Na wat officiële fotomomenten ben ik op de grond gaan zitten om naar andere binnenkomers te kijken. Ik hou van al die verschillende reacties. Daarin kan je zoveel lezen. Hebben ze de Camino na een zware periode gelopen, is het een vriendengroep die net een geweldige mooi avontuur beleefd hebben, heeft iemand op wilskracht de laatste kilometers afgelegd, een stel wat misschien wel de grootste relatie test achter de rug heeft, zijn er blaren of andere ongemakken of zit iemand zo in zijn/haar hoofd dat het moment van aankomen een bijkomstigheid is, iets wat niet echt binnen lijkt te komen.

Duizenden foto’s zullen er per dag worden genomen. Ik één van jou, jij één van mij. Degene die mijn fotograaf wilde zijn vond het nodig vooral even flink in te zoomen waardoor nergens een Kathedraal te bekennen is. ‘Daar kan ik toch niet mee thuiskomen Amigo’ Als je een olifant neerschiet dan maak je toch ook geen foto van alleen de wenkbrauwen van die man, of ander vreselijk woord voor iemand die dat überhaupt doet… dit voorbeeld was vooral even om het wat visueler te maken. Spijt van, want nu gaan straks de verhalen rond dat ik mezelf vergelijk met een olifantenmoordenaar… of sterker nog dat ik voor de kathedraal een olifant geschoten zou hebben…anywayyyy… het was een belachelijke foto dus door naar hobbyfotograaf nummertje 2. Nog een selfie hier en daar, wat ook geen best plan is na dat gejank. Uiteindelijk zit er wel wat bij, het is wat het is, ik had een modellen carrière sowieso 35 jaar geleden al losgelaten. Lang verhaal kort… ik ben er… 369 kilometer heb ik afgelegd, 495 etages omhoog geklommen, paar kilootjes lichter denk ik en sterker dan ooit, heel gelukkig, vol zelfvertrouwen, blij, zin in alles wat er op mijn pad gaat komen! Als er iets steeds sterker wordt na iedere Camino dan is het wel dat ik nog meer en meer van iedere dag kan genieten (of is dat gewoon het ouder worden🙈) Er is altijd wel iets moois te ontdekken. Maar ook de enorme drang naar vrijheid in de zin dat ik nog minder mee wil in het gestress en gezeur om, in mijn ogen, onbenullige dingen. Dat was al mijn allergie maar deze aandoening is nu echt chronisch geworden en valt ook niet meer op te lossen met een goed gesprek zoals ik met mijn voeten heb gehad (blog 2 of3). Wat natuurlijk best lastig is in het dagelijks leven en irritant kan zijn voor mensen die totaal op een ander level zitten. Waarmee ik niet bedoel dat het een beter is dan het ander, wel relaxter denk ik zomaar. Ik zal nog meer mijn eigen pad bewandelen (nog meer?? haha Ja nog meer!).Het besef dat 1 rugzak genoeg is om het geweldig te hebben maakt het het leven een stuk simpeler (jaaa eerlijk zijn, wel met een bankpas op zak uiteraard). Wat niet wegneemt dat ik ook enorm geniet van heel veel luxe dingen in het leven! En toch… er is heel weinig nodig om echt gelukkig te zijn. Een enorm cliché maar de spreuk ‘geluk zit van binnen’ is absoluut meer dan waar. Er kan geen 5 sterren resort op tegen rust in het hoofd en een hart vol liefde! Dus als ik echt moest kiezen… niet moeilijk te raden denk ik…

Na het plein heb ik mijn hotel opgezocht. Voor 1 nachtje want de dag erna kon ik weer terecht in het vertrouwde apartment waar ik altijd verblijf en wat inmiddels voelt als mijn thuis in Santiago.

Daarna de reden waarom er van schrijven niets meer terecht is gekomen. Er stond me namelijk nog iets heel leuks te wachten. In 2018 heb ik een geweldige tijd gehad tijdens mijn eerste Camino met 2 mannen uit Engeland. Één van hen is Steve waar ik al eerder over geschreven heb, hij was dit jaar een dag of 5 na mij, samen met zijn vrouw Zoë, de Camino gestart en de ander is Graeme, de vriend van Steve die hem kwam verrassen (al wist hij dit inmiddels wel). Wat betekende dat alles samen viel en wij een spontane reünie in Santiago hadden. Nu is het extra bijzonder omdat ik 5 jaar geleden na de Camino op het strand liep en wist dat ik ze terug zou gaan zien als ik 50 was. Wat dus nu het geval is. Ik heb dit toen ook aan een vriendin verteld, lucky me anders geloofd geen hond dit natuurlijk. Dus toen ik de appjes kreeg bleef mijn mond een uurtje of 5 open staan van verbazing.

De eerste die aankwam was ik zelf, gevolgd door Graeme diezelfde middag. Zou ik hem nog herkennen. Lang leve social media🙃. We hadden in het park afgesproken. Een paar keer had ik twijfel, zou die man hem zijn. Nope, veel te oud, die dan, nee, veel te lang, die dan, nee veel te Spaans. Toen hij aankwam lopen was er geen twijfel. Buiten het gewone rijpingsproces (klinkt leuker dan ouder worden) niets veranderd. En het was meteen alsof de tijd had stil gestaan en er niet zo’n lange tijd tussen gezeten had. We hebben het mooie park van Santiago doorgewandeld die ik zelf ook pas de 2e Camino ontdekt had en voor hem ‘nieuw’ was. Terwijl we onophoudelijk bleven praten en heel veel lachen over van alles en nog wat. We hadden elkaar zoveel te vertellen. Het is heel bijzonder dat deze 2 mensen (Steve en Graeme ) die ik hooguit 4 dagen live ken van alweer 5 jaar terug zo vertrouwd aanvoelen. Dat zegt genoeg over de chemie van de Camino. Wanneer je langer dan een uur aan iemand blijft plakken dan zijn de gesprekken niet meer oppervlakkig maar vanuit het hart, de grappen echt grappig, de stiltes verbindend. Elkaar zien zonder poespas maar in doorgezwete t-shirts, verbrandde neus, haar op stand ontploft, schuim op de mond, snottebellen al over the place, nahhh die laatste twee dan net weer niet. Daarnaast met een zelfde doorzettingsvermogen , doel, focus en wil om het uiterste eruit te halen. Santiago bereiken, al moet het op je knieën. Dat schept een band! Nu hadden deze twee mannen ook nog eens heel veel leuke, interessante verhalen te vertellen, hebben veel humor en op hun manier spiritueel dus dat was erg gemakkelijk om achteraan te blijven hobbelen, of misschien was het wel andersom 🤪. Ze zitten voor altijd in mijn hart (zo ook mijn Camino maties van 2019).

Steve’s vrouw, Zoë is zonder problemen door de ballotage commissie gekomen! We hadden al een tijd app-contact. Steve praatte altijd zo trots over haar waardoor het voelde alsof ik haar al kende. Toen ze een paar jaar terug een zware heupoperatie moest ondergaan hebben we wat vaker contact gehad. Dat ze nu zonder problemen de Camino gelopen heeft is fantastisch! Over doorzettingsvermogen gesproken.

De volgende dag hielden we de app goed in de gaten om zeker te zijn dat we op tijd op het plein zouden zijn om Steve en Zoë op te wachten. Alsnog bleken ze al een paar minuutjes daar te staan terwijl wij er al waren maar dat was helemaal prima! De binnenkomst is iets wat je even op je in moet laten werken. En als je dan samen bent zit je niet te wachten op iemand die je uit die dikke knuffel haalt.

Daarna was het uiteraard alleen maar gezelligheid, de cirkel was rond… met een opening uiteraard want we gaan elkaar vast echt nog wel eens zien.

Ik zal jullie niet vermoeien met uitleg over ieder glas wijn ( I told youuuu, ben blij dat Ik me ingedekt heb een paar blogs terug), iedere hap en elke stap. Het waren geweldige dagen en ik hoop heel erg dat er niet weer 5 jaar overheen hoeft te gaan.

Maar het verhaal is nog niet klaar… want natuurlijk had ik ook dit jaar weer steentjes in mijn zak meegenomen voor een aantal mensen thuis. Symbolisch, om hun zorgen, verdriet, angst etc mee te dragen en dit met liefde in Santiago los te laten. Het andere ritueeltje is het branden van de kaarsjes. Met het aansteken spreek ik in gedachten de wensen en intenties uit, vraag ik om kracht, positiviteit en heel veel liefde. Ook herdenk ik de mensen die er niet meer zijn. En een kaarsje voor alle kinderen die nu op mogen groeien, die hopelijk het verschil mogen maken en van de wereld een nog mooiere plek weten te maken, ik heb er alle vertrouwen in💛

Voor iedereen die me gevraagd heeft een kaarsje te branden, ik zal geen namen noemen maar weet dat ik dit ook echt gedaan heb! En heb je het niet gevraagd… ook voor jou brandde er een kaarsje. Ik steek er namelijk altijd nog één aan voor iedereen die wat extra liefde kan gebruiken❤️en zijn we dat niet allemaal?

En komt er langzaamaan een einde aan mijn Camino avontuur . De vrienden zijn gisteren vertrokken. Helppp waarom kan ik niet eens zonder huilen gedag zeggen🙈. Ik zou vandaag gaan maar het feit dat ik vanmorgen nog uit moest zoeken hoe ik weer in Porto ging komen, zei me dat het blijkbaar de bedoeling was nog een dagje langer te blijven. Inmiddels heb ik mijn buskaartje in the pocket. Een reis van 3,5 uur richting het vliegveld. Niet om naar huis te gaan maar een paar uur later land Pepijn en gaan we samen nog een weekje de omgeving van Porto onrustig te maken🎉 Wat een feest!

Lieve iedereen, ik wil jullie langs deze weg allemaal de aller aller aller dikste knuffel geven als dank voor de geweldige donaties…€2060,-!

Ik heb tijdens de reis het eindbedrag steeds in gedachten bijgesteld en hoopte op het laatst zo om de €2000,- te halen. Iedereen die gedoneerd heeft is uiteraard net zo belangrijk hierin geweest maar het is wel heel bijzonder dat ik, voor het slapen, naar een foto keek waar mijn broer mij als klein meisje leert lopen en hij degene is die de volgende ochtend het bedrag tot (over) de €2000,- brengt.

Ook wil ik iedereen bedanken voor alle lieve berichtjes, spraakberichten, reacties, alle enthousiast lezers waarvan ik sommige niet eens ken wat ook best gekkig voelt als ik daar wel eens over nadenk. Want wat is er veel meegelezen. Super lief en zo fijn om die verbinding te voelen!

Ik deel toch nog een keer de link, mocht je de behoefte voelen. Er gaat namelijk een percentage naar de crowdfunding pagina dus echt de €2000,- aantikken is nog niet gelukt🙈 Ik schreef eerder al dat ik wat dit betreft tot het gaatje ga hè🤪forgive me🙏🏼

Het goede nieuws, jullie zijn voorlopig weer even van me af. Wat de actie van volgend jaar gaat worden zal vast in de loop van de maanden weer ontstaan. Dan meld ik me zeker weer en hoop dat jij er dan ook weer bent❤️.

En waar de punt gezet werd voelde ik ineens de behoefte om toch een aller laatste vraag van vandaag erin te gooien. Het is tenslotte een beetje de rode draad van deze blogs geweest.

‘Hoe wil ik me voelen?’

Dat scheelt heel veel leestijd voor jullie want het antwoord is simpel… zoals nu, dankbaar, blij, relaxt, open, gevuld met mooie nieuwe verhalen en inzichten. Maar vooral met een hart vol liefde voor het leven!

En hoe wil jij je voelen?

Heel veel liefs,

Linda

https://steunactie.nl/actie/actie-van-happy-camino-voor-niet-graag-een-lege-maag/-13029

Y