En daar zit ik weer, in de bus terug richting Santiago. Na een overwacht heerlijke dag gisteren. Je denkt nu misschien, onverwacht, heb jij het niet gewoon iedere dag heerlijk?Yep, alleen begon het gisteren met een gevoel wel erg in mijn uppie te zijn en het was ook allemaal een beetje rommelig. Ik bleef maar wijzigen van plan. Ging ik,1: de bus nemen naar de plaats voor de laatste etappe van de Camino Finisterre of ging ik 2: al gelijk door naar Santiago of 3: anders gewoon een dag helemaal van de Camino af en mijn eigen pad volgen.
Ik besloot optie 1. Ik had keurig uitgezocht welke bussen ik moest nemen en zat al op tijd bij de halte. De één na de andere bus kwam binnen maar als ik na ging vragen bleek het steeds niet die van mij. Gek, want inmiddels stond er op de app dat die al vertrokken was. De volgende ging pas weer om 16.15 uur. En wat nu? Optie 2… ook geen geweldig plan. Dan ben ik straks bijna een week in Santiago, ken te gek ook. Optie 3 leek dus het beste. Eerst maar eens een koffietje om dit plannetje verder uit te werken. Dit was toevallig wel het plan wat ik als allereerste bedacht had dus zo blijkt maar weer dat het niet verkeerd is bij de 1e ingeving te blijven.
Het was nog maar 09.30 uur en de bus ging pas om 12.15 uur. Na de koffie ging ik vast bij de halte zitten zodat deze niet ook aan mijn neus voorbij zou gaan. Een wat oudere man kwam een praatje maken en vroeg hoeveel talen ik sprak. Weet niet of hij echt in mijn antwoord geïnteresseerd was of dat het een manier was zijn eigen verhaal te vertellen. Eigenlijk weet ik het wel🙃dus in het Engels en Duits begon hij te ratelen maar eerlijk gezegd begreep ik er helemaal niks van maar ik hield de schijn op dat het aan mij lag.
Oudere man nummer 2 kwam naast me zitten. Nam me van onder tot boven op en vroeg waar ik heen ging. Dit bleek de plaats te zijn waar hij woonde. Tot zover een aardig mannetje maar toen hij ging vragen of ik een boyfriend had en of ik met hem mee wilde naar huis verstond ik hem ineens heel slecht! Het kwijl liep nog net niet uit zijn mond. Ieuwwww, serieus man, wat denk je zelf! Ik heb geen daddy issues of iets dergelijks! Heb ik al Ieuwww gezegd, want echt IEUWWWWW. Ik denk dat mijn gezichtsuitdrukking duidelijk was en trok me even terug in mijn eigen space. In de bus kwam hij achter me zitten en probeerde in contact te komen maar mijn negeren werkte en na 10 minuten gaf hij op en stapte gelukkig een halte voor mij uit.
Ik had geen idee hoe en wat er in de plaats die ik random uitgekozen had zou zijn dus ik was super blij verrast toen ik op plaats van bestemming aankwam. Mooie witte strandjes, blauwe zee en een geweldige wandeling naar een grote waterval. Wat een kado!!! Heaven on earth.
Ik had op internet een slaapplek gevonden waar ik eerst langs wilde gaan om te kijken of er plaats zou zijn. Fingers crossed want anders moest ik mijn plan opnieuw bij gaan stellen want het was maar een heel klein plaatsje met niet op iedere hoek een hostel of hotel.En om nu toch bij dat mannetje aan te moeten kloppen… neeee ieuwww waarom begin ik hier over? Ik had geluk, er was een eenpersoonskamer vrij mét geweldig uitzicht op zee! Yeahhh this was my lucky day🥳
En ik had het even nodig. Niet dat ik ga klagen hoor maar ‘s morgens had ik gewoon beetje last van het al weer 17 dagen alleen op reis zijn. Vond ik het eigenlijk nog wel leuk? Hele normale gevoelens na zo’n tijd en gelukkig zijn die ook weer zo voorbij en heel sporadisch. Even telefoontje naar huis, appje hier en daar en dus dit soort geweldige kadootjes doen wonderen. Het gevoel zat ‘s middags weer helemaal goed. Sterker, ik voelde me bizar happy!
Ik kon mijn rugzak laten staan maar dat voelde als valsspelen dus met bepakking ging ik richting de waterval. Er waren wel mensen maar niet heel veel waardoor ik niemand in de weg stond om ongegeneerd veel foto’s te maken. Terugkijkend lijken ze uiteindelijk allemaal op elkaar, een waterval veranderd niet veel aan. Nog een gezellig gesprekje met een Nederlands stel. Ze waren een maand op rondreis. De man herhaalde stralend zeker 3x dat dit soort dingen kunnen als je gepensioneerd bent. Waar ik uit opmaakte dat dat waarschijnlijk pas sinds kort zo is, dan zeg je dat net even wat vaker.
Bij terugkomst heb ik heerlijk genoten van een heeeele lange douche, haren in een masker want het zonnetje heeft de boel lekker uitgedroogd en terwijl dat introk lekker muziekje aan. Mijn stoeltje voor het grote open raam en maar weer eens naar de zee staren. Echt de beste tv ever!
Inmiddels uren verder. Waar ik in de bus begon met schrijven is die inmiddels achter de rug net als de wandeltocht van vandaag. Ik werd zo bizar misselijk onderweg. Nu ben ik sowieso gevoelig voor wagenziekte en zeker door de bergen zoals nu het geval was maar de lucht om me heen maakte echt dat ik steeds groener werd. Zweet, ongewassen kleding, urine…Toen de meneer naast me , de toch al stinkende bus, nog een niveautje naar beneden bracht was het tijd om mijn telefoon weg te leggen, fisherman friend in mijn mond en mijn oude vertrouwde wagenziektrucje proberen, zo snel mogelijk in slaap vallen. Wat natuurlijk niet lukte maar in een soort meditatieve toestand ademde ik me er doorheen. Al voelde dat laatste niet aangenaam bedenkend wat er allemaal in de lucht kon hangen🤢 ik had vanmorgen toevallig wel weer eens een vraag geprikt dus dit was een mooi moment mijn aandacht daar naar toe te brengen. ‘Hoe kijk jij tegen de wereld aan?’ Op dit moment… vol onbegrip, als er zo’n geweldige uitvinding is gedaan, in de vorm van stromend water, zeep en deo, dan begrijp je toch niet dat mensen hier geen gebruik van maken?
Wat een feest dat ik ineens, toen de bus net weer optrok, de bushalte herkende van een paar dagen geleden. Snel een gil naar de beste man die hard op zijn rem trapte en geïrriteerd mee naar buiten liep om mijn rugzak uit het laadruim te trekken. Freshhhhh air! Halleluja! Toen ik Pepijn het verhaal van de rit appte reageerde hij, ‘wat een ongeluk hebbie’. Mijn antwoord, passend bij het stukje hierboven, ‘of juist geluk, dat ik het zonder kotsen heb volgehouden.’ 🤪zo simpel kan het zijn😂
Neeee, natuurlijk heb ik absoluut andere gedachten bij deze vraag. Ik ben zeker geen struisvogel die mijn hoofd in het zand steekt en niet ziet of wil zien hoeveel ellende, verdriet , leed, pijn, woede of welke negativiteit dan ook, er gaande is. Ook ik heb daar verdriet van en overvalt het me soms. Maar ik weiger om daar steeds met mijn energie heen te gaan. Ik ben me er 100% van bewust maar weet ook dat het absoluut niets toe gaat voegen als ik daar in ga hangen. Het lost de ellende niet op. Sterker nog, met zorgen maken, boos zijn ed bevuil ik het mooie leven wat ik mag leven en waar ik zo ongelofelijk dankbaar om ben. Zou eigenlijk heel respectloos zijn om vanuit zo’n positie te klagen en te zeuren. Dus probeer ik me in het klein, niet of zo min mogelijk te voeden met gesprekken over van alles wat niet goed gaat, kijk en luister hooguit 1x per dag het nieuws, meng met niet in (politieke) discussies want uiteindelijk wil iedereen gelijk hebben, probeer uit geroddel te blijven of het ‘makkelijke’ klagen. Iedereen denkt vanuit zijn eigen perceptie en teveel negativiteit is een valkuil waar je snel in mee getrokken wordt. Ik probeer dus gewoon een beetje positief in het leven staan. Dus bij de vraag, hoe kijk ik tegen de wereld aan dan is mijn antwoord dat ik heel blij ben dat ik NU de dingen mag doen waar ik zo gelukkig van word, dat de natuur bizar mooi is, de stilte nog steeds echt stil kan zijn, er ongelofelijk veel aardige mensen zijn, er iedere dag, hoe rot die soms ook is, nog wel iets te lachen valt. En ik heb er ook alle vertrouwen in dat als we allemaal wat minder klagen over dingen buiten ons zelf en eerst naar binnen keren om te kijken wat er intern gebeurd en aangepakt kan worden, dat er dan al heel veel moois kan ontstaan. En zelfs de kleinste verandering is een verandering, dan kan het beter een positieve zijn. Ik blijf echt geloven in een mooie toekomst! Voor degene die denkt dat ik miss perfect uithang, dit is hoe het voor mij werkt en hoe ik het zie en dus ook waar ik dagelijks in wil blijven leren. Degene die dit naïef, te makkelijk etc. vindt, vertel me hoe we op een andere manier meer positiviteit de wereld in kunnen slingeren en ik zal absoluut naar je luisteren!
Het plan wat ik vanaf hier gemaakt had was om terug te lopen naar de laatste slaapplek waar ik verbleef voordat ik vanuit de buitenwijk van Santiago op de bus stapte. Zo zou ik morgen wandelend binnen komen en niet het gevoel hebben met de bus op pad te zijn geweest. Voor nu, 6 Kilometer terug in tegengestelde richting, wat natuurlijk de nodige reacties van de bijna Santiago binnenwandelende pelgrims opleverde. Of verwarring, gingen ze wel de goede kant op of liep ik verkeerd. Ik wilde nog even lekker in mijn bubbel wandelen maar op deze manier viel het me pas op hoeveel mensen er binnen komen, iets waar je geen erg in hebt tijdens het lopen. Wat mij een soort Máxima gevoel opleverde door steeds weer vrolijk lachend, Hola, Buen Camino te zeggen.
Dit keer kon ik zo doorlopen. Ik had een reservering en het was super rustig in vergelijking met een paar dagen terug. De jongen herkende mijn naam. Ik snap dat wel als je bedenkt dat Linda, mooi meisje in het Spaans betekent en er dan een 50 jarige, soort van doorgezwete zwerver voor je neus staat. Shocking…arm kind…
En dan ga ik de laatste nacht op een slaapzaal tegemoet (van deze Camino). En daar word ik dan toch weer een beetje emo van. Al ben ik klaar. Die extra dagen waren precies goed, die had ik nodig. Morgen wil ik al vroeg richting Santiago gaan lopen. Dan kan ik mijn opgestuurde pakketje ophalen want dat kan alleen tussen 11.00 en 11.30 uur. ‘s Middags komt de eerste Pelgrimvriend van 2018 in Santiago aan, de dag erna de andere 2 en dan kan de reünie beginnen en in mijn geval betekent dit weer eens echte live gesprekken na 17 dagen tegen mezelf praten en wat korte chit chat onderweg (op de telefoontjes naar huis na dan hè maar dat is toch anders).
Tijd voor een cerveza sin alcohol🎉
Ohhhh en hoe zie jij de wereld eigenlijk?
En Ohhhhh nummer 2… de teller staat op €1900,- . Wat kan ik nog doen zodat jij of iemand in je omgeving misschien nog wel iets wil doneren zodat ik morgen Santiago inloop met €2000,- (of meer natuurlijk 🤪er gaat nl een klein percentage naar de crowdfunding pagina)voor Stichting Niet Graag een Lege Maag? Dat zou toch helemaal geweldig zijn!!! Bedenk je hoeveel boterhammen dat zijn! En hoe deze kindjes daardoor naar de wereld kunnen kijken, wetende dat ze nooit vergeten worden!
Hier nog een keer de link🥰 en SUPER bedankt voor alle donaties die al gedaan zijn!!
https://steunactie.nl/actie/actie-van-happy-camino-voor-niet-graag-een-lege-maag/-13029
Liefs, Linda
HAPPY CAMINO home 