Op het moment dat ik begin met schrijven zit ik met een heerlijke salade op het strand naar de zee te staren. Yep, ik weet het, genoeg lekkers te eten hier maar ik had zo’n honger en kan pas om 20.00 uur terecht. Daarnaast wil ik ook echt mijn vitaminietjes binnen krijgen . Al is dat met een salade uit een bakje meer een psychische dingetje. Maar ik zit hier heerlijk dus ik ben er 100% gelukkig mee.
Gisteren vloog die 3,5 durende busreis voorbij en stapte ik in de loop van de middag uit in het centrum van Finisterre. Een klein dorpje aan zee waar heel veel pelgrims rondliepen. Ik besloot daarom eerst maar een hostel te zoeken om zeker te zijn van een slaapplaats. Er stond een lange rij en een klein meneertje liep druk heen en weer. Ik ga proberen de situatie te beschrijven maar het zal de lading niet dekken. Het meneertje was een echt haantje. Hij had duidelijk geen zin in veel gedoe. Waar je normaal 1 voor 1 geholpen en je bed gewezen wordt vond hij het handiger het allemaal in 1x te doen. Dus riep hij boven het gepraat uit, ‘iedereen via booking gereserveerd? Dan mag je je paspoort geven dan doe ik dat later en zoeken jullie nu een bed uit! Terwijl hij dat zei reserveerde ik maar snel online dan kon ik mee met de grand tour en misschien een bed onderin scoren. Toen hij voor me stond drukte ik precies op de laatste stap van boeken, i was in! Als een professionele gids liep hij voorop, miste alleen nog een parapluutje. Het was een kleine man maar door zijn houding groots. Hij genoot zichtbaar van zijn rol als tourguide. Soms hield hij ineens stil en brulde dan dat achterin de damesbadkamer is, washok op rechts, heren voorin, en door… achter elkaar liepen we met hem mee naar boven. Onderweg nog een stop voor weer een uitleg. Bedenk je zo’n 16 mensen met zware rugzak mee de trap op huppelde en een onverwachte stop dus niet heel handig is. . We werden er in ieder geval wel erg lacherig van. Ennn next stop. We waren bij een lange gang, links ramen en recht allemaal soort van 5 of 6 zijstraatjes waar elk 4 stapelbedden waren dus 8 slaapplaatsen. ‘Okay, 1,2,3,4 man, no ladies.’ De eerste 4 mannen waren gedropt. Later zouden de bovenste bedden nog gevuld worden. Door naar de volgende 4 mannen. Toen de vrouwen, een Amerikaanse en ik hadden ons bed al uitgezocht tot 2 zure (sorry, ze waren het echt) Nederlandse vrouwen om de een of andere reden vonden dat ze daar moesten liggen. Door de manier waarop ze keken gunde ik hun een heelllleeee goede nacht en liepen we door naar de volgende ruimte waar nog 7 leuke gezellige meiden van begin 20 zouden slapen. Omdat ik nu van de Portugese route af was hoorde ik andere verhalen. Ze hadden de lange route vanuit Frankrijk gelopen en deze route erachter aan geplakt dus waren ongeveer 7 weken onderweg geweest en kende elkaar daardoor ook al goed. Dat schept absoluut een band, wat ik zo goed begrijp dus ook hier bleef het voor mij bij wat gezellige gesprekjes tijdens het bed opmaken. Voor degene die dit op een manier leest alsof ik me zielig voel, nope, helemaal niet! Al begin ik wel iets vaker zin te krijgen om weer eens lekker uitgebreid te kletsen. En eens heerlijk te lachen om niks. Of juist een mooi diepgaand gesprek te voeren langer dan 5 minuten. Het blijft allemaal wat oppervlakkig. Een paar keer per dag deel ik met Steve (mijn Caminovriend van 2018 die nu met zijn vrouw ook aan het wandelen is) onze avonturen via ingesproken berichtjes en foto’s op de app. Dus zo heb ik toch een echt Camino maatje, wat super leuk is, je zit beide in diezelfde bubbel.
Nadat ik mijn bed op had gemaakt besloot ik naar ‘Het einde van de wereld’ te gaan lopen. Het absolute eindpunt van alle Camino’s. Met de bekende paal waar de kilometer telling op 0,0 staat. Even voor de duidelijkheid, het is niet mijn eindpunt, daarvoor hou ik teveel van Santiago. Hier moet wel de allermooiste zonsondergang zijn maar die kon ik door de bewolking wel vergeten. Voordeel daarvan was dat ik op tijd mijn bed in kon want daar had ik echt veel zin in.
Dat ik weinig vooruit plan of under control wil hebben is inmiddels wel duidelijk denk ik. Zo ook dit wandelingetje. Ik had nog getwijfeld of ik op mijn slippers zou gaan maar aangezien ik niet wist of het een gemakkelijk pad was koos ik toch voor mijn wandelschoenen. Beter!! Het bleek namelijk niet die ene kleine kilometer te zijn die ik bedacht had, geen idee hoe ik daar überhaupt bij kwam, maar iets van 3,5 heen en ook weer terug ( hang me er niet aan op, anders moet ik het eerst weer gaan opzoeken enzo).
Het uitzicht was geweldig!!! Vanaf de rotsen word je bijna omringt door de zee wat de indruk geeft dat er inderdaad verder niets meer is. Ik heb daar heerlijk een tijdje voor me uit zitten staren. En naar de zonsondergang gekeken… yep, zonsondergang…ik heb zo mijn connecties🤪. Mijn vriendin is hier wel op een mooie dag geweest en stuurde me op dat moment de foto’s! Met wat van mijn fantasie erbij was het net echt…
Terug in het hostel lagen de meeste al op bed. Op hun telefoon of al wat voorslapen .Om 22.00 uur sliep iedereen wel. Daardoor stond ik ook al weer vroeg naast mijn bed. Klaar voor een nieuwe dag. Ik ging vandaag een stuk van de route teruglopen. Het ging soepeltjes en rond 7.30 uur leek ik weg te kunnen. ‘Mijn bril… waar is mijn bril?’ Kon niet ver zijn want ik was van mijn bed naar de badkamer, door naar de keuken gegaan. Alles was heel clean en basic dus overzichtelijk. Toch kon ik hem nergens maar dan ook nergens vinden. Nu heb ik een haat liefde verhouding met dat ding maar ik kan echt niet meer zonder. 3 Keer heb ik mijn rugzak leeg gemaakt. Kwam dingen tegen waarvan ik niet eens wist dat ik het mee had en zag ook ik wat ik niet mee had, aspirine bijvoorbeeld. Nog niet nodig gehad gelukkig. Maar de bril bleef onvindbaar. Alles maar dan ook alles heb ik doorzocht. Heb alle meiden wakker gemaakt omdat ik mijn matras van mijn bed trok. Die moeten gedacht hebben dat ik gestoord geworden was. Heb in de vuilnisbak zitten wroeten. In de koelkast gekeken. In het vuilnisbakje van de badkamer/toiletten (ieuwww). Helemaal nergens! Langzaam aan kreeg ik toch wat stress en schoten de tranen in mijn ogen. Ik moet nu dus gewoon weggaan zonder bril. Het enige wat ik nog kon bedenken was dat iemand het per ongeluk meegenomen had. Beetje teneergeslagen zat ik op de grond. Ik had al een briefje voor onze grote man neergelegd in zowel Spaans als Engels. Ook had ik de Heilige Antonius aangeroepen. Dat komt bij mijn oude buurvrouw vandaan, baat het niet dan schaadt het niet. Als een soort toverspreuk vraag je dan of je wat je kwijt bent terug mag vinden. Thuis laat ik het vaak los als ik iets kwijt ben en dan ineens komt het tevoorschijn. Dat ging nu helaas niet, ik moest toch een keer weg. Nog even naar het toilet en dan zou ik gaan. Daar besloot ik toch nog een keer dat vieze vuilnisbakje door te spitten. Ik hoef geen uitleg te geven hoe dat er bij de dames uitziet🤢En ineens zag ik hem liggen!!! Ik denk dat ik hem op het papierdingetje had gelegd en waarschijnlijk heeft iemand daar een flinke ruk aangegeven en is het zo de prullie ingevallen. Huppelend ging ik de deur uit! Voordeel was wel dat na 2 uur bril zoeken er in ieder geval iets open was om koffie te drinken. Ieder nadeel heeft z’n voordeel.
Na de koffie ging ik dus in tegengestelde richting wandelen. Ofwel de pijlen andersom volgen. En iets in mijn brein veroorzaakt dan een error. Dus na een half uur had ik al zeker 6x onderweg gevraagd of dit nog de goede weg was. Het pad werd stiller. Super mooie uitzichten. Heel veel fotomomentjes. En de gezellige voiceberichten van Steve. Waardoor ik dus de gele pijlen focus totaal kwijt was en mij weer eens een omweg van ongeveer een half uur, een enorme klim en dicht begroeid pad met prikkels en steekvliegen opleverde. De rode bulten waren net weet een beetje weggetrokken 🙈In plaats van naar beneden was ik naar boven gaan lopen. Iets in me zei me al dat dit niet helemaal goed ging . Ik heb nog even staan wachten om te kijken of er andere pelgrims aan kwamen maar niets. Gelukkig vond ik al vrij snel het pad weer terug.
Ik ben vandaag in een plaats geëindigd waarvandaan de bus naar Santiago gaat. Morgenochtend ga ik beslissen of ik die neem of dat ik van de route af ga wijken en nog een dag langs de kust wandelen meepak. Ik weet alleen niet hoe het pad is en of het veel klimmen zal zijn. Meer en meer voel ik dat het wel klaar is. Nu blijf ik straks een paar dagen in Santiago dus om daar nu al heen te gaan wordt misschien wat veel.. Ga er niet meer verder over nadenken , ik zie het morgen wel weer.
Vannacht slaap ik in een bijzonder hostel. In een grote ruimte staan 36 stapelbedden. Gelukkig zijn alleen de onderste bedden bezet wat dus ook wel weer een luxe is, niemand onder of boven me. Een geweldige lieve eigenaar. Zo knap hoe hij van iedereen de naam onhoudt. Geeft toch een warm gevoel, zeker toen hij net alle bedden langs ging om iedereen een goede nacht te wensen.
Het hostel leven bestaat uit vroeg erin en vroeg weer op. Dus tijd om tanden te gaan poetsen.
Maarrrr eerst nog geweldig nieuws… de teller staat op €1800,- mijn streefbedrag is €2000,- (begon met €750,-🥰) maar veel van jullie hebben al gedoneerd. Mocht je het leuk vinden, vertel het dan gerust aan je buurvrouw, bakker, collega, wie dan ook.
https://steunactie.nl/actie/actie-van-happy-camino-voor-niet-graag-een-lege-maag/-13029
Okeeee sweet dreams Lieve mensen! Tot morgen maar weer….
Liefs, Linda
HAPPY CAMINO home 