HAPPY CAMINO home

Mooi moment voor een blog. De komende 3,5 uur zit ik namelijk in de bus naar Finisterre. Dat heeft wel wat uitleg nodig denk ik…

De laatste keer dat ik mijn blog schreef was het plan net voor Santiago in de bus te jumpen, de aankomst te skippen en door te lopen naar Finesterre. Dat plan is minimaal 365x veranderd🙃 Ik voelde het gewoon nog niet.

Toen ik gisteren Padron uitliep was het allemaal nog steeds heel onduidelijk. Het kon de laatste etappe zijn en dan zou ik in de loop van de middag in Santiago aankomen of ik zou een nachtje in een hostel, 6 km ervoor, slapen en zo wat meer tijd hebben om een keuze te maken. Ik besloot te bellen of er plaats was. Helaas, het was vol dus die optie moest ik skippen (of niet). Ik vroeg haar of ik ‘s middags nog eens terug mocht bellen om te kijken of er iemand zou annuleren. Ze beloofde mij te bellen maar ‘Linda, reken er niet op!’

Tijdens het wandelen probeerde ik een nieuw plan te bedenken wat op zich niet zo’n probleem is alleen ging in mijn hoofd steeds dat stemmetjes in de repeat ‘jij gaat gewoon een bed in dat hostel krijgen.’ Ik besloot plan B los te laten en wel te zien hoe het allemaal zou gaan lopen. Wanneer je dit leest begrijp je misschien ook beter waarom ik graag alleen loop😊

Het was ook nu weer ongelofelijk heet. Voor iemand die zelden of nooit zweet ben ik afgelopen dagen flink gedetoxt. Ik had mijn schattige deo-tje van thuis inmiddels al vervangen voor een sterker goedje. Ondanks dat had ik er een flink tempo in. De pijn in mijn voeten is zo goed als verdwenen. Mijn conditie is beter en mijn lichaam voelt sterk. Reden te meer nog niet klaar te zijn, en te willen zijn, met de Camino.

Onderweg een koffiestop en later nog een stop bij restaurants waar ik eerder al geweest was. Het valt mij op dat er onderweg leuke nieuwe koffietentjes bij gekomen zijn maar dat de vertrouwde wat armoedig, ongezellig en leeg tonen of erger nog gesloten zijn. Ik vermoed dat het hen,of net wel of net niet gelukt is het hoofd boven water te houden tijdens Covid. Vooral 1 plek deed me wel wat. Dat werd gerund door een lief jong gezin en het was duidelijk te zien dat pa en ma daar ook hun leven lang hard gewerkt hadden. Ik wilde ook dit keer hier weer even stoppen voor een koffie en tostada. Maar toen ik aankwam waren de gordijnen dicht en grote borden te Koop op het raam. Ik hoop natuurlijk dat de reden iets heel leuks is, misschien wel een wereldreis voor dit lieve stel. Maar daar twijfel ik aan…echt jammer!

Rond 14.00 uur liep ik langs het hostel waar ik eigenlijk wilde slapen. Ik besloot toch even naar binnen te lopen en nog eens te vragen of er toevallig al wat vrijgekomen was. Een lange rij en ik zag al iemand zich met zijn rugzak weer omkeren en de deur uit lopen. Nog 6 mensen voor mij en blijkbaar allemaal gereserveerd op 1 na die een nee te horen kreeg. Ik stond wat te kletsen en even bij te komen dus was nog niet de rij uitgestapt. Waarom niet snapte ik achteraf zelf ook niet. Dan is het mijn beurt. Of ik gereserveerd heb? Ik vertel dat ik vanmorgen gebeld had maar dat het vol was en dat ik nu langsliep en het toch nog eens wilde vragen maar het antwoord eigenlijk al wist. Ze had mijn naam inderdaad op een briefje geschreven. Op dat moment gaat de telefoon en geloof het of niet, degene aan de andere kant van de lijn annuleert zijn/haar bed. Als ze opgehangen heeft kijkt ze me lachend aan. ‘Vind je het erg om een bed bovenin te hebben?’ Haar stomverbaasd aankijkend zeg ik ‘eh nee nee natuurlijk niet, geen probleem!’ En zo viel er al een heel belangrijk stukje van de puzzel op z’n plek. Ik had nog 1 avond om te beslissen wat ik zou gaan doen.

Eerst maar weer eens mijn was doen. Tijdens het wachten zat ik in de woonkamer onopvallend een gesprek mee te luisteren. Of meer een discussie… wanneer mag je zeggen dat je een Camino gelopen hebt? Daar waren de meningen over verdeeld. Een vrouw met knetterharde stem gaf af op iedereen die alleen de laatste 100 km deed zodat ‘ze konden zeggen dat ze een Camino gelopen hadden!’ Zelf had ze er 2 weken op zitten en dat was volgens haar het echte werk. Ik beet mijn tong af want daar zal iemand die vanaf Nederland loopt het misschien weer niet mee eens zijn. Als ik haar zo heftig hoorde praten gunde ik haar (en daarmee haar mensen thuis🙈) sowieso nog een paar maanden Camino. Ik moet eerlijk zijn, ook ik vind wel ergens wat van… maar eigenlijk ook weer niet, ieder zal doen wat hij of zijn kan. Maar als ik vanmorgen de tientallen rolkoffers zie staan die vervoerd worden dan krijg ik ook wel een beetje de kriebels. Maarrrr ik probeer niet te oordelen wil het bij mezelf te houden. Wat betekent voor mij een Camino? Het is mezelf soms tot uiterste drijven, doorzetten door de weerstand heen. Vrijheid, dat is denk ik de nummer 1. Iets wat sowieso hoog bovenaan mijn lijstje persoonlijke kernwaarden staat. Daarnaast op een voor mij fijne manier proberen de wereld ook een klein beetje mooier te maken door er een goed doel aan te koppelen. Maar ook mezelf openstellen voor nieuwe mensen, soms worstelen met andere talen, meebewegen, is er eens niets te eten dan maar een keer niet, loop ik verkeerd, dan zal vast wel weer ergens het juiste pad opduiken. Op plekken slapen waar ik in het normale leven niet aan zou denken en dit ook nog eens delen met zoveel mensen inclusief douche en toilet. Het soms zo vreselijk zat zijn en dan toch na een korte stop weer op staan en met nieuwe energie doorlopen.En dat heerlijke gevoel wanneer ik ‘s morgens fris met mijn rugzak op mijn rug naar buiten loop. Zo zijn er nog wel wat dingen op te noemen. Zo ook het lief zijn voor mezelf… waar ik andere Camino’s echt vond dat ik altijd op slaapzalen moest slapen (behalve in de Corona tijd toen ik samen met Pepijn was) heb ik mezelf dit keer af en toe een kamer alleen gegund om wat bij te slapen.

De discussie had ik inmiddels achter me gelaten. Tijd om de was op te hangen.

Rond half 7 (denk ik) gingen de lichten op de slaapzaal vanmorgen aan. Er was gelijk bedrijvigheid. Ik draaide me nog even om, het zou nu toch te druk zijn in de badkamer. Drie kwartier later stond ook ik mijn tas in te pakken. Hoe de dag eruit ging zien was niet duidelijk. Gisteren appte ik heel zeker van mijn zaak naar Caminovrienden Steve en Zoë dat ik mijn Grande Entree in Santiago ging maken vandaag, ook op social media had ik het, al was het met een escape, al aangekondigd. En nu voelde ik dat dat helemaal niet zou gaan gebeuren….

Nog een laatste toiletbezoek voor vertrek, waar ik blij was dat ik in sommige dingen misschien wat chaotisch ben maar in andere dingen absoluut helemaal niet. Dit maakte dat ik dus meer geluk had dan sommige voor mij. Ik had namelijk een noodvoorziening aan toiletpapier in mijn rugzak. Alles was door de grote hoeveelheid mensen helemaal opperdepop. Koffietje mee voor onderweg en dan startte daar toch echt de laatste 5 kilometer van deze Camino… of niet…

Het uurtje lopen vloog voorbij. De afstanden lijken op het moment steeds korter te zijn, wat natuurlijk komt omdat ik gewoon een snellere pas heb. Dit was het moment dat ik echt moest gaan kiezen. Loop ik rechtdoor dan kom ik bij de kathadraal, het eindpunt. Ga ik naar links dan kom ik bij de bushalte waar de bus naar Finisterre vandaan gaat. Niet moeilijk te raden wat ik koos(ben namelijk met het antwoord begonnen).

Ik ben dus officieel nog niet aangekomen. De weg ligt weer open, de kaarten zijn opnieuw geschud. Ga ik vanuit Finisterre naar Muxia wandelen en weer terug met de bus, of loop ik het helemaal terug, of een deel… het zal vast allemaal weer duidelijk worden.

Eerst hopen dat de lucht open trekt en ik vanavond mag genieten van de, volgens andere pelgrims, allermooiste zonsondergang die er bestaat. Op de plek wat bekend staat als het einde van de wereld…

Wanneer ik wel in Santiago aan ga komen? Ik denk 2 of op zijn laatst 3 juni. Maar deze verlenging van de Camino betekent ook nog een verlenging van mijn blogs dus je bent nog niet van me af.

Ook omdat ik hoop de €2000,- te gaan halen🙃 wat niet weg neemt dat ik al zo ongelofelijk blij ben met de €1784,- die er nu al bij elkaar verzameld is voor Stichting Niet Graag een Lege Maag. Veel meer dan wat ik had durven hopen. Maar wanneer je goed gelezen hebt dan heb je een beeld hoe ik in de Camino sta en daar is dit een heeeel belangrijk onderdeel van. Tot het uiterste gaan, alles eruit halen zodat hopelijk de kindjes van nu ook de vrijheid voelen en hun dromen waar maken!

Ik deel dus nog een keer de link💙

https://steunactie.nl/actie/actie-van-happy-camino-voor-niet-graag-een-lege-maag/-13029

Liefs, Linda