Morgen zou ik in Santiago aan kunnen komen… zou! Vandaag hield me dat behoorlijk bezig onderweg. Net als in het echte leven vliegt ook hier de tijd. Wat ga ik doen?
Gisteren heb je misschien gemerkt dat ik geen blog had geplaatst. Het plan was er wel maar ander leuks kwam onverwacht op mijn pad. Over de dag valt niet heel veel te vertellen behalve dat het ongelofelijk warm en vochtig was maar mooi als altijd. Niet eens echt zonnig maar vooral vreselijk zweterig. Na 5 minuten voelde ik dat mijn rug al helemaal nat was en mijn haar snel in een knot moest. Echt, je wil me niet zien met een bossie pluiskrul, dat wilde ik ook de mede pelgrims besparen. Want die kom ik zo op de laatste 100 km veel tegen. Vanaf dat punt mag je namelijk officieel als Camino loper de boeken in. Onderweg is het nog steeds prima te doen maar bij de koffiestops en de toiletten staan rijen. Mijn moment voor een gezellig gesprek. Zo ook met een leuke groep Canadezen. Met z’n 11e waren ze aan het lopen en de sfeer was zo te zien nog steeds heel vrolijk.
Ik pakte gisteren de meeste stops mee want ik had die nacht tot 03.30 uur liggen Netflixen en om 05.30 uur pakte mijn buurman zijn tas al weer in. Ik kon niet stil liggen. Bleef heen en weer draaien en zoals ik eerder zei, dat hoort de hele zaal. Het was een mooi, nieuw hostel met iedereen zijn eigen ieniemini kamertje, ofwel soort groot hondenhok met een matras en om het af te sluiten een dik verduisteringsgordijn. Klinkt beetje oneerbiedig want het was echt heel verzorgd. Ik had alleen het gevoel een te korte riem om mijn nek te hebben. Op het moment dat iedereen volgens mij al sliep zat ik ademhalings oefeningen te doen om geen hyperventilatie te krijgen. Niet dat ik dat ooit heb maar ik voelde me een soort van paniekerig worden, heb ik ook nooit last van eigenlijk. Nu wel..Het was zo zooo benauwd. Er kon geen raam open en dat terwijl er op een kleine 50 m2 zo’n 24 mensen sliepen. Om me af te leiden ben ik dus maar verder gegaan met mijn serie en de volgende dag op tijd de deur uit. Wel had ik tussen het kijken door iets geboekt voor de volgende nacht, waar ik een kamer alleen zou hebben. Ik moest echt even een goede nacht maken. Ondanks dat, en de hitte kwam ik toch 21 km verder al redelijk op tijd in Caldas de Reis aan.
Via de app had ik de code gekregen om het appartement binnen te gaan. Daar zaten al 2 Duitsers voetbal te kijken. We hadden al eerder in een zelfde hostel geslapen. Nu woonde ik voor 1 nachtje met ze samen. Eenmaal gedoucht en op mijn bed geïnstalleerd met pen en papier viel ik al snel in slaap. Ik had al een voorgevoel dus de wekker maakte me om 19.30 uur wakker. Ik wilde namelijk wat eten en dan heel graag met mijn voeten in de hot spring in het dorp.
Bij het restaurant stond een man voor me. De eigenaar deed wat moeilijk, no no completo. Liep weg en kwam terug om te zeggen dat hij toch nog 1 tafel vrij had. Waarop ik de man voor me voorstelde samen te eten. En dat werd dus dat onverwachte leuks waar ik het in het begin over had. ‘James’ (wat zijn nickname was) kwam uit Zuid Korea. Al antwoordde hij, bij de vraag waar hij vandaan kwam, met een serieus gezicht ‘Noord Korea’. Er ging van alles door mijn hoofd, huh, hoe dan? Maar ik antwoordde niet bijster intelligent ‘Wow, bijzonder.’ Dat viel niet op want James vond zijn grap vooral zelf heel grappig! Hij woont op het moment met zijn vrouw in Zuid Frankrijk. Hij had de hele wereld al gezien zowel privé als voor zijn werk. Had in Zuid- Korea 2 huizen, één in Seoul en de ander op één van de mooiste plekken van de wereld (volgens hem en UNESCO). Hij gaf me zijn nummer want als ik naar Zuid Koea kwam wilde hij me alles laten zien.Ik begreep wel dat deze man tot de rijkere onder ons behoorde. Maar het meest gelukkig werd hij ervan om met zijn rugzak de Camino te lopen. Zijn hoofd leegmaken en een eenvoudig leventje leiden. Hij wist enorm veel van geschiedenis en kunst en vertelde mooie verhalen. Ook over het leven ‘Linda, weet je nog dat je op school zat?’ ‘Nu ben je moeder en die tijd van school voelt als gisteren. Geniet van iedere dag en maak je geen zorgen om de toekomst,anders vliegt het leven voorbij.’ Precies, zo denk ik er ook over Jamesie! Op dat moment kwam de, eerst nog wat knorrige, ober naar onze tafel en zette naast ons bord sardientjes (die ik op z’n Koreaans heb leren eten, met kop, graten en staart) voor ieder van ons een bord met 4 hele grote stukken cake neer. We keken elkaar verbaasd aan. Hadden we niet besteld en om eerlijk te zijn had ik genoeg gegeten. In Spanje wordt er ook nog wel eens brood op tafel gezet, eet je ervan dan betaal je, laat je het staan dan niet. Slim want je gaat altijd met dat handje in het mandje. Ik vermoedde dat dit hetzelfde was. Niet dus want toen ik zei dat ik echt genoeg had gebaarde de ober me om mee te lopen. Rukte aan een stuk folie papier en pakte de hele cake in. ‘Tomorrow, you eat.’ En een beetje verlegen zei hij gedag.
Blij liep ik de deur uit, dit was weer eens een echte ouderwetse Camino avond!
Op de terugweg nog een stop bij de hotspring. Voetjes in het zachte warme warme water alsof ze nog even lekker gemasseerd werden voordat ik heerlijk ging slapen.
Helemaal opgeladen liep ik vanmorgen rond half 9 buiten. Snel koffietje bij de buren en Gooooo…het was ook vandaag vreselijk heet maar kon er zo uitgerust weer veel beter tegen. Toch liep ik na een half uur al te huilen. Nu is dat voor mij niet schokkend. Ik ben altijd een huiler geweest, wel meestal als ik alleen ben. Het is voor mij blijkbaar de manier van ontladen en loslaten. Waar sommigen graag hun verdriet delen heb ik dat wat minder (doe ik natuurlijk ook zeker wel eens). Al lijk ik misschien een open boek.. blog🤪, dat ben ik zeker niet. Ook omdat het voor voor mij kan voelen of gesprekken blijven hangen. Vaak zijn het momenten en wil ik me daarna vooral weer focussen op positieve dingen zelfs als er soms groot verdriet is. Terwijl de ander misschien nog in ‘mijn verhaal zit.’ Kortom ik kan beter dealen met een ‘zonnetje’ na een flinke regenbui dan de buien steeds weer opzoeken. En zo werkt ook dit voor iedereen anders😊
Toch ging het vandaag de hele dag op en af met de tranen. Ik denk eigenlijk dat mijn ogen ook gewoon bizar aan het zweten waren. Kan toch? Waarom niet! Het ruimde in ieder geval lekker op. De Camino is voor mij ook echt de plek om momenten van het afgelopen jaar voorbij te laten komen waardoor mijn onzichtbare rugzak steeds een beetje leger wordt.
Een vraag had ik niet nodig, geen zin in ook. Er was genoeg wat in gedachten voorbij kwam. Zo ook dat ik besefte nog niet klaar te zijn. Morgen zou de laatste wandeldag zijn. Mijn reis zit er dan voorlopig nog niet op maar mijn wandelavontuur wel. Waar ik daar normaal wel naar uitkijk heb ik dat helemaal nog niet. Al ben ik het soms onderweg echt wel eens vreselijk zat! Misschien komt het ook omdat ik weet dat ik nog genoeg tijd heb. Begin juni heb ik een soort van reünie met Camino vrienden van het eerste jaar in Santiago want betekent dat ik nog door kan lopen naar Finistera. Ik denk dat ik het doe…
Deze route start in Santiago maar dat vind ik niet leuk. Aankomen en gelijk weer door. Ik hou van die stad en de sfeer van blije pelgrims die aankomen. Het is altijd zo’n bijzonder moment. Ik wil het als soort van verrassing houden, de aankomst (alsof ik dit niet al 5x eerder gedaan heb). Plan wat ik nu gemaakt heb is om net voor Santiago te overnachten morgen en vandaar de bus te nemen, een stukje op weg van de nieuwe route en dus voorbij Santiago. Zo red ik het ook prima met de dagen die ik heb. Zag net wel dat dit een reisje van heel wat overstappen wordt.
Maar first things first. Ik kom nu regelmatig ‘bekenden’ tegen. Weet inmiddels dat een Frans man rugklachten heeft dus als ik hem na een paar dagen onderweg tegenkom dan vraag ik ernaar en doet hij verslag. Zegt de eeuwig verzorgde Spaanse met haar prachtige rode lippenstift en mooi geföhnde haren (vraag me echt af waar haar zweet blijft) me steeds uitbundig gedag alsof ik een familielid ben die ze al een tijdje niet gezien heeft, komt er een droge ‘HI’, uit de altijd vol met eten zittende mond van een Engelse, en vraag ik me steeds weer af hoelang die oude man met zijn slepende been en sloffende voeten het nog vol gaat houden. Maar ondertussen is hij net zo ver als ik.
Vannacht ben ik op een plek waar ik in 2018 ook geslapen heb. Ik was hier toen met mijn Engelse Camino vrienden. Één van hen is nu ook aan het wandelen samen met zijn vrouw en heb hun kamer gereserveerd voor over een dag of 5. Met de eigenaar, Mano, heb ik net de foto’s van toen staan bekijken. Hij vond dat hij er nog geweldig uitziet met zijn 56 jaar! En ik moet zeggen… hij is er op vooruit gegaan. Hier heb ik ook mijn eerste Gin tonic gedronken met Graeme en Steve. Dit is de grote passie van Mano, Gin tonics maken dus als verrassing heb ik geregeld dat er een glas voor Steve en Zoë klaar staat als ze hier aankomen. Nu hopen dat ze niet meelezen🙃 maar zij zijn te druk met hun eigen avontuur en appen dagelijks waar ze zijn en wat ze beleefd hebben.
Op het moment van schrijven zit ik in een restaurant lekker te eten en ben ik gevlucht voor een flinke onweersbui. Ineens begint net de man achter mij spontaan op zijn mondharmonica te spelen. Zijn vrouw zit er wat gegenereerd bij maar het hele restaurant is dol enthousiast. Geweldig! Vervolgens zit iedereen mee te klappen en een hard gejuich klinkt na afloop!
Ja!!! Ik loop door naar Finistera … ik kan nog niet stoppen… ik wil nog niet stoppen…
Als laatste wil ik iedereen ongelofelijk bedanken voor alle lieve berichten die ik krijg! Ook de openheid die er blijkbaar door het schrijven ontstaat. Ik waardeer dat zo erg en ben daar heel dankbaar voor❤️
Het aller aller aller dankbaarste ben ik voor het bedrag wat we tot nu toe met elkaar opgehaald hebben om kinderen in armoede een steuntje in de rug te geven zodat ook zij een positief toekomstbeeld op kunnen bouwen. De teller staat op €1754,-… zou het gaan lukken om de €2000,- te halen?
Mocht je een donatie willen doen, hier nog een keer de link
https://steunactie.nl/actie/actie-van-happy-camino-voor-niet-graag-een-lege-maag/-13029
Liefs, Linda
HAPPY CAMINO home 