Zal ik het nog hebben over gisteren of maar gewoon vergeten. Wat een dag!
Ik had die nacht de kamer gedeeld met 4 andere dames. Het was heel stil geweest op een knetterende tv onder ons raam die pas rond half 2 ‘s nachts uit ging. Het was heet in de kamer en ik ben dan altijd verbaasd dat iedereen het raam dicht wil houden. Ik heb het altijd koud maar zelfs bij -10 wil ik frisse lucht als ik ga slapen. Dus kies ik tegenwoordig als het kan een bed bij de deur dan kan ik die opengooien. Behalve in deze kamer want dan ging er gelijk een tl-balk in de gang aan.
Ik wilde op tijd weg en stond rond half 8 klaar voor vertrek. Mijn buurvrouw sliep al vroeg dus die had ik nog niet gezien. Het bleek een pittige Duitse van in de (ik schat) 70 te zijn. Ze begon met een ‘iedereen is wakker dus ik kan wel hardop praten hè?’ Aber natürlich. Oehhh dat Duits had ik niet moeten doen. Een uur later liep ik uiteindelijk pas naar buiten. Wel met heel veel leuke verhalen in de pocket. Deze dame hield van avontuur en deed er alles aan dit ook te vinden.
De route bracht me naar een geweldig strand vol grote rotsen. Hier had ik eerder met Pepijn gelopen in de regen, toen was het al mooi maar nu met de ochtendzon was het echt genieten. Wat stijle klimmetjes er achteraan en de geur van de heerlijke croissants volgen wat ik in de verte rook. Daar lag vast mijn ontbijtje te wachten. in het leuke kleine bakkerij/koffietentje vond ik een plekje toevallig naast 2 Nederlanders. Die was ik nog niet tegengekomen dus we hebben even gezellig zitten praten. Niet te lang want anders zou ik vandaag niet op het punt komen waar ik wilde. Al was het niet een hele lange route en bijna helemaal vlak dus ik kon wel wat tijd ‘verliezen’. Toen ik vroeg waar het toilet was werd ik door de bakker meegenomen naar de bakkerij. Ik twijfelde even of ik wel duidelijk ‘Dónde está el baño’ had gezegd. Ik Google translate altijd maar wat en die neemt het niet zo nauw. Geïnteresseerd maakte ik wat foto’s van de bakker terwijl hij bezig was en lachte enthousiast met een dikke duim omhoog. Toen schoof hij de tafel opzij en toverde de deur naar het toilet te voorschijn. Ik denk dat ze hem zelf ook al een tijdje vergeten waren😓Hopperdepop, snel plassen en door. Broek omhoog en op dat moment hoor ik allerlei dingetjes op de grond stuiteren. Mijn armband met edelsteentjes trok ik kapot. Getver… ik heb er een paar opgeraapt van die vieze vloer, de rest als een kadootje achter gelaten. Is tenslotte een Camino traditie om je steentje op een voor jou belangrijke plek los te laten😇
Ik had al vraagtekens kunnen zetten op het moment dat ik de eerste flinke heuvel op klom. Maar ik liep nietsvermoedend lekker naar de vogeltjes te luisteren en om me heen te kijken. Het was hier zo stil. Heel de Camino is het niet druk maar hier is het echt stil stil. Na een tijdje drong het tot me door dat ik weer de verkeerde route had genomen. Je kunt deze namelijk op 2 manieren doen, langs de kust of door het bos met iets meer klimmen. Beide zelfde afstand maar de ene net iets pittiger dan de ander. Het was niet anders, teruggaan zou te ver zijn. Weer een stuk verder bedacht ik me dat ik al heel lang geen gele pijl meer had gezien en het pad eigenlijk geen pad meer was maar een dicht begroeide jungle. Neee het zal toch niet… ik had gewoon beide opties van de route gemist? Moment van twijfel maar ik had echt geen idee of het handig was terug te lopen en waar naar toe dan? Twee geiten stonden me ook aan te kijken of ik gek geworden was. Dus ik ging door… met nog 2 slokken water in mijn fles. Mijn armen lagen inmiddels open van de prikkels en ook de steekvliegen waren blij dat er weer eens mensen bloed voorbij kwam. En ik ging omhoog, en nog hoger en klein stukje omlaag en weer omhoog en iets naar beneden en weer omhoog. Het was heet en geen zicht op de bewoonde wereld. Waar de f*** was ik terecht gekomen. Toen zijn er wel wat woorden die al een tijdje het licht niet hadden gezien de wereld in geslingerd. De regelmatige lezer weet dat ik geen fan ben van klimmen. Met nog wat pech later die dag stond er op het moment dat ik ‘s avonds mijn bed in stapte 91 trappen op mijn app. Thuis ben ik na 2x de trap op lopen al moe (nou jaa bij wijze van…). Er leek geen eind aan te komen en ook mijn telefoon had geen bereik dus het had geen zin om Google Maps aan te zetten.
Eindelijk kwam er een huis in zicht. Een leuke man stond in de tuin en zijn zoon was aan het sporten. Verbaasd keken ze me aan. Waar kom je vandaan? ‘ Ik loop naar Santiago maar ik denk dat ik verkeerd gelopen ben.’ Ze schoten in de lach wat voor mij het bewijs was dat ik echt compleet uit de route was. Gelukkig bleek dat als ik de weg die ze me aanwezen bleef volgen, ik nog maar 9 kilometer naar Vigo moest. Èn, het was alleen nog maar naar beneden. Al had hij op dat moment gezegd dat ik nog 20 km naar beneden moest lopen had me dat niks uitgemaakt, als ik maar geen berg meer op hoefde.
Hij vulde mijn water fles. Normaal zou ik nooit water uit de kraan drinken in het buitenland. Ooit heb ik een parasiet opgelopen door het drinken van water (niet in Spanje maar in de tropen) dus daar ben ik erg voorzichtig mee. Maar het boeide me totaal niet meer! Dikke vette Gracias y adiósVrolijk zwaaide we elkaar gedag.
En daar liep ik na al die km-ers het drukke Vigo in. Zo’n stad waarvan je denkt dat je er bent en dan gewoon nog 3 kwartier aan het lopen bent. Ik had toen ik op het water stond te wachten wel mijn overnachting vast geboekt. Ik had geen zin om iets te zoeken en ik wilde een kamer alleen. Google Maps stuurde me naar rechts. Wtf… 6 trappen op?!?! Neeee nee neeee maar ik kwam er niet onderuit. Gek, ligt dat hostel bij een monument? Zal er wel net achter zijn dan. Maar het is bij de haven en dat ligt toch echt aan de andere kant. Toch vertrouwde ik meer op Google Maps dan op mezelf. Maar steeds gaf hij weer aan dat ik een rondje moest lopen. Inmiddels had ik dat ding al 5x van alle kanten bekeken. Ik plofte op een bankje neer om eerst mijn bakje meloen maar eens te eten. Daar kreeg ik de ingeving om de straat ernaast op google maps in te typen want het adres van het Hostal leidde me toch steeds weer hierheen. Wat er toen naar boven plopte klopte beter bij wat ik steeds al in gedachten had. Nog 17 minuten lopen. Op mijn tandvlees kwam ik aan. Langs gezellige terrassen waar heerlijke frisse dames met haar in de krul, de lekkerste luchtjes op, leuke kleren aan, mooi zaten te wezen. Zei ik jaloers😆 want ik voelde me vies, armoedig, niet om aan te zien, bos pluis haar en stinkerig. Echt veel goeds voor je zelfbeeld doet zo’n dagje niet… behalve dat ik weet dat ik me wel red in het leven🙈
Na de incheck begon het te regenen en onweren. Lekker naar de kamer dus, heeeerijk lang gedoucht, onderweg had ik vast een salade meegenomen voor het geval ik neer zou ploffen en niet meer op kon staan. Heb mijn kleren gewassen, mijn benen even een opfriswaxje gegeven, maskertje op, Netflix aan…yes, langzaam voelde ik Linda terug in mijn lichaam komen.
Na 2 uurtjes heb ik toch nog een rondje door de stad gemaakt en bij een restaurant gamba’s gegeten. Ik keek eerst naar de pasta maar €89,- vond ik toch net ff too much… geen idee wat die pasta zo speciaal maakt! Geen zin om te vragen ook. Überhaupt nergens meer zin in, woppaaaaa afrekenen en terug naar mijn hostel. Daar nog een cerveza sin alcohol om deze enerverende dag af te sluiten en voor de laatste keer die dag de trap op…
Met de vraag van vandaag was ik totaal niet bezig geweest dus die schuift door. Net als het verhaal van vandaag want anders wordt deze wel heel erg lang.
Thankssss want er zijn weer 3 donaties binnen gekomen🎉🎉🎉dat maakt alles meer dan driedubbel goed!!! Zo blij mee!
Wil je ook doneren voor Stichting Niet Graag een Lege Maag? Van jouw inbreng wordt er een gezonde lunch voor kinderen in armoede gemaakt. Super belangrijk dus! Ik deel de link nog een keer…
https://steunactie.nl/actie/actie-van-happy-camino-voor-niet-graag-een-lege-maag/-13029
Even mijn was ophangen ( het was vanmorgen niet droog dus kon wel eens een wasmachine gebruiken) en dan naar de dag van vandaag maar ik beloof nog niks…
Liefs, Lindat
Foto’s van de ‘helse’ toch zijn er helaas niet… helemaal niet aan gedacht!
HAPPY CAMINO home 