Nieuwsgierig werd ik wakker. Hoe erg zal de spierpijn zijn? Voorzichtig stapte ik mijn bed uit. Noppes, niks…wat kleine pijntjes maar die had ik al. Wel voel ik dat mijn voeten moe zijn. Eigenlijk ben ik helemaal best wel moe. Maar dat hoort er allemaal na een week lopen bij weet ik inmiddels zo veel Camino’s verder (bij mij dan hè, anderen zitten daar misschien heel anders in). Een snelle douche en dan al mijn spullen weer eens bij elkaar verzamelen. En dat losgeld wat in mijn zak rammelt even opruimen. Ohhh jeee, dat is geen geld maar de sleutels van het hostel van gisteren. Zal die man blij mee wezen. Maar komt goed, ik stuur ze op. Gelukkig had ik de bon in mijn tas gepropt dus ik weet nog waar ik geweest ben🤪
Het hostel van vannacht ligt tegenover een kathedraal. Nu was ik gisteren vergeten mijn pelgrims paspoort te laten stempelen (duhhh die geiten hadden zo’n ding niet), vandaag besloot ik de dag er maar mee te beginnen. Toen ik de kathedraal in liep zag ik eerst niemand tot een man me riep. Ik weet nooit hoe zo iemand in de katholieke kerk heet. Ik mocht mee naar achteren lopen voor een stempel. Daar hou ik van! Beetje gluren bij de buren ofwel op plekken komen waar je anders niet mag komen. Ik moest naam, land en leeftijd invullen. Grappig, dit was de eerste keer dat ik 50 op moest schrijven. Ik keek de man aan of hij het ook grappig vond maar natuurlijk niet, waarom wel? Wat ik dan op mijn beurt weer niet zo grappig vond is dat hij zijn tandenborstel blijkbaar kwijt was… al een maand of 4… doorstempelen aub gracias!
En heerlijk de frisse lucht weer in. Bij een koffietentje besloot ik even te gaan ontbijten want ik heb deze Camino nogal de neiging mijn eten over te slaan. Ik was gelijk aan de beurt. Een café con leche por favor. ‘Take away or here? werd me gevraagd. ‘Here please’. Oh, of Ik dan aan tafel wilde gaan zitten dan kon ik daar bestellen. Oké, wat jij wilt. Blijkbaar is dat echt heel heel anders want een kwartier later kwam ze dan eindelijk even buurten. Maar de koffie was lekker en mijn geroosterde bagel met aardbeien jam nog lekkerder. Op naar de vraag van gisteren en vandaag, wat zou je doen als geld geen rol speelde? Op dit moment niets anders dan wat ik nu doe maar ik zal er onderweg eens over nadenken al kan ik makkelijk wat dingen opnoemen.
Daar ging ik weer. Het drukke verkeer van Vigo door en dan lekker het bos in. Nu is de weg terugvinden ook vorige keren een uitdaging geweest. En dit keer niet anders. Een aantal keer goed gegokt maar toen wist ik het echt niet meer. In de supermarkt konden ze me niet verder helpen tot een schattig ouder stelletje naar binnen kwam lopen. ‘German ?’ vroeg de oude man. ‘Nein, aber ich kann es verstehen.’ Gelukkig was zijn Duits van mijn niveau, al liep hij te stralen en dacht dat het van hem vloeiend was. Hij had 30 jaar geleden in Duitsland gewoond. Zijn vrouw spoorde hem aan even een stukje mee te lopen. Hij gaf me een gezellige arm en daar gingen we. Ik stelde nog voor dat hij mee naar Santiago zou gaan maar zolang kon zijn vrouw hem niet missen zei hij lachend.
‘Immer geradeaus und dann weiter fragen’. Tschüss! Ik was weer op het goede spoor. Toen ik 10 minuten later weer vast liep kwam er een andere oude man ( boven de 85 mag je dat wel zeggen toch?). In het Engels vroeg hij of ik naar Santiago wilde? Yessss. Oké, luister goed, vanaf hier nog 5 straten voorbij dan naar links, rechtdoor en dan naar rechts en dan zie je de gele pijlen. Wow, dank u! ‘Buen Camino Lady’ en weg was hij . Ik moest het nog zien want ik kon me niet voorstellen dat hij zo even gelijk zonder nadenken het aantal straten weet. Maar het klopte precies, daar waren de gele pijlen.
Inmiddels was ik 2 uur verder (incl. Koffie) . Er waren meer pelgrims op de route. Langzaam aan zal dat sowieso meer worden want vanaf het eindpunt van vandaag komen de kust en de centrale route samen. Ben benieuwd hoe dat gaat wezen want ik ben nu zo gewend helemaal alleen te zijn. Dat vind ik ook lekker waardoor ik de neiging kan hebben het vooral zo te houden.
Het was heet, heter, nog niet aller heetst vandaag. Het zweet kwam overal vandaan. En terwijl ik liep voelde ik echt dat mijn voeten het wel even genoeg vinden. Niet dat ik de pijn van het begin van de reis voelde maar wat ik al schreef, vermoeidheid. Ik besloot mijn hostel van vannacht ook nu weer te reserveren zodat ik zo vaak kon stoppen als ik dat wilde. Dat heb ik ook zeker iets meer gedaan. Toch wel jammer, al dat reserveren, ik ga er toch in mee. Het eerste jaar heb ik dat echt nooit gedaan, niet eens over nagedacht. Dat maakte het wel extra avontuurlijk. Maar toen werd het sowieso niet gedaan volgens mij. Ik heb toch het gevoel dat het type wandelaars door Corona iets veranderd is. Misschien heb ik het al geschreven, ik heb het nl al paar keer ook aan de telefoon verteld dus dan gaan dingen door elkaar lopen. Maar waar ik in 2018 vnl mensen sprak die bijvoorbeeld tussen twee banen zaten, uit een burn-out kwamen, scheiding achter de rug of meer uit geloofsovertuiging of spirituee oogpunt, zijn er nu meer groepjes die gezellig gaan wandelen. Bagage laten vervoeren, bedden reserveren dat soort dingen. Alles is goed maar het valt me gewoon op. Komt waarschijnlijk ook omdat ik alleen wandel.
Wat zou ik doen als geld geen rol speelde… de vraag kwam weer op toen ik mijn heerlijke broodje kaas met chorizo af stond te rekenen. Nadat ik eerst Spaanse les had gehad omdat ik het op zijn boeren Hollands uitsprak ‘ Gorizo’ . Toch leuk als iemand enthousiast voor je staat te klappen als je het goed zegt.
Maar wat zou ik dus doen, daarmee liep ik het heuveltje af. Hmmm, te makkelijk om te zeggen dat geld niet gelukkig maakt want dat is, tot op zekere hoogte, naar mijn idee zeker wel zo! Dingen kunnen doen waar je heel blij van wordt, opleidingen doen, reizen, in die leuke auto rijden, uit eten gaan enz. Maar wat als echt alles kan…ik vind mijn werk heel leuk maar als geld echt geen rol zou spelen dan zou ik me inzetten voor Goede Doelen. En dan niet alleen door geld in te zamelen maar ook echt wat doen zoals bv naar een project in het buitenland gaan voor een paar maanden en meewerken. Mijn werk zou ik zeker blijven doen maar ook meer gericht op mensen die het moeilijk hebben in het leven en dit financieel niet kunnen veroorloven. Daarnaast ben ik niet de nieuwe moeder Teresa, helaas , dus zou ook heel graag in Spanje of Portugal. op een stuk grond meerdere huisjes hebben en daar met wat gelijkgestemden gaan wonen. Ieder in zijn/haar eigen space want daar doe ik het uiteindelijk het beste op🤪 maar met een centrale plek waar je de gezelligheid op kan zoeken. En een ruimte waar retreats gegeven kunnen worden. Verder wil ik nog heeeeel veel van de wereld zien. Dussss, maar weer online een Staatslotje kopen. Ik weet zeker dat ik die nog een keer ga winnen!
Vandaag hoefde ik maar 18 km. Ik had net iets buiten het dorp geboekt zodat ik aan het einde van de middag lekker in de tuin kon zitten. Een half uur voor aankomst heb ik toch nog een extra pauze ingelast. Ik kwam niet meer vooruit. Even die schoenen uit en rugzak af. Het flesje zonnebrand is inmiddels ook al weer vervangen want ik blijf goed smeren. Ik zie genoeg verbrande schouders en kuiten voorbij komen. Niet gek want de thermometer gaf vandaag in de schaduw 29 graden aan.
Laatste stukje lopen … hier is het wel heel bekend voor me want ik heb hier nu al 5 van de 6 Camino’s gelopen. Ineens schoten de tranen in mijn ogen. Ik liep langs een bankje waar ik in 2021 met mijn vader had zitten bellen. ‘Hé Henk, hoe is het, gaat ie een beetje?’ ‘Ha LC, Ja hooorrr, alles gaat z’n gangetje.’ Het hele gesprek kwam als een film voorbij. Tot nu toe kon ik er de hele Camino goed mee dealen. Praatte ik in gedachten heel wat af met hem maar niet meer met zo veel verdriet. Maar nu dus even wat tranen…wat ook helemaal oké is!
Ik kwam bij een heel mooi hostel aan. Een huis met lichtblauwe luiken, dan ben ik al verkocht. Ik deel vannacht de kamer met de Mexicaanse Jorge, een hele aardige man van mijn leeftijd en even schoot het door mijn hoofd , ‘best raar dat ik vannacht samen met jou deze kamer deel’. Haha niet over nadenken behalve dat ik op moet letten wat ik aanhou wat betreft kleding😂
Na de douche het verhaal van gisteren geschreven en mijn kleding maar eens in de wasmachine gegooid. Ik waste het tot nu toe steeds met de hand maar na een week is het misschien wel eens lekker als alles weer echt fresh & fruity is. Alles wat ik gisteren had staan wassen ging vanmorgen nat mijn tas in. Daar word je aan het einde van de dag wanneer dat tasje opengaat niet blij van.
Terwijl alles aan de waslijn wappert heb ik toch blog 2 nog ff eruit geklapt. Zo is alles weer klaar voor de nieuwe dag die gaat komen.
Langzaamaan komt Santiago dichterbij. Ik denk ongeveer nog 4 dagen wandelen. Onderweg denk ik regelmatig, ‘waarom doe ik dit’, en als ik er aan denk dat ik er dan weer bijna ben maakt me dat een beetje sippies. Maarrrr ik kan dit jaar gewoon nog 4 extra dagen door als ik dat wil. Korte stop in Santiago of daar in de buurt en dan door naar Finistera. Alles ligt nog open… ik zie wel…
Nu ga ik eens beneden kijken want ik hoor gezellig gepraat vanuit de tuin.
Maar eerst nog de vraag aan jou… Wat zou jij doen als geld geen rol zou spelen?
Liefs, Linda
Donatielink:
https://steunactie.nl/actie/actie-van-happy-camino-voor-niet-graag-een-lege-maag/-13029
HAPPY CAMINO home 