HAPPY CAMINO home

Ik ben er nog, mocht je me gisteren gemist hebben🙃 Still alive and kicking!

Gisterenmorgen werd ik na een heel kort nachtje wakker, het was warm boven in het stapelbed, ik heb enorm liggen draaien wat voor mijn beneden buurvrouw en linker buurman zwaar irritant geweest moet zijn. Daardoor sliep ik heel licht, me bewust van mijn aanwezigheid. Toen ik een kop koffie beneden in de keuken zat te drinken had ik de nieuwe vraag geprikt, ‘Ben jij een spiritueel mens?’

Ha! Niet moeilijk te beantwoorden… op datzelfde moment hoorde ik ergens boven een alarm af gaan. Na een paar minuten besefte ik dat het die van mij was… shitttttt… nu heb ik de rest van de slaapzaal definitief hun bed uitgetrokken! Vervolgens heb ik zo snel mogelijk mijn ding gedaan en ben stilletjes de deur uit geslopen.🙃

Het gekke is dat ik af en toe de foto’s nodig heb om te bedenken waar ik ook al weer was de dag ervoor. Bij wat navraag bleken de meeste hier last van te hebben. Gelukkig!

Vanuit A Guarda begint een heel mooi pad, ruige rotsen en langs de zee. Ik hou erg van dit stuk van de route. De vraag van vandaag paste perfect bij deze dag! Ja,,

ik ben absoluut een spiritueel mens. En met dit uitzicht de hele dag is dat ook niet zo moeilijk. Of het mooie kerkje waar ik onderweg langs liep en een kaarsje branden. Want waar sommige mensen spiritualiteit zweverig vinden, vind ik het juist aards! Hier en nu, beide benen op de grond, voelen dat je leeft met zowel pijn, verdriet als blijdschap en geluk, dankbaar voor dit mooie leven, genietend van alles wat groeit en bloeit, de liefde volop laten stromen. En vertrouwen hebben dat het leven het beste met ons voor heeft, in welke situatie ook. Klinkt makkelijk misschien, zeker wanneer je het ongelofelijk zwaar hebt maar een heel goed voorbeeld hiervan is Dr Edith Eger. Voor degene die haar niet kennen, Google haar maar eens. Ze heeft vreselijke dingen meegemaakt in de 2e wereldoorlog maar is nooit het vertrouwen in het leven kwijt geraakt. Ik vind haar een enorme inspirator hoe je in de zwartste periode het licht kunt blijven zien.

Focus On The Good The Good Gets Better.

Door mijn slaapgebrek was het wat pittiger dan anders. Mijn schenen deden zeer wat aangeeft dat ik net te hard gelopen heb de dagen ervoor. En voor het eerst voelde ik me een beetje alleen. Dus ondanks dat de route heel mooi was besloot ik al om 12.00 uur te stoppen bij een hostel onderweg. Alles was nog dicht dus eerst maar wat drinken aan de overkant. Nadat ik daar een half uurtje gezeten had knaagde het toch… zo vroeg en al stoppen…en dan? Ga ik dan de hele dag op een stoel zitten want er is niks in de buurt en ik kon op dit punt niet eens bij de zee komen. Dus besloot ik door te lopen. Nog geen idee waarheen want ik had niks geboekt. Om 13.45 uur pakte ik mijn boekje met hostels erbij en keek of er iets in de buurt was. Yep, nog een half uur lopen. Helemaal prima! Ik besloot ze te bellen wat ik eigenlijk bijna nooit doe maar ik wilde vooraf weten of er plek was zodat ik niet bij aankomst te horen kreeg dat ik nog 5 km door moest. Een alleen maar Spaans sprekende man nam op. Reservation, yes, Linda! Oke, op hoop van zegen dat dit goed gaat! Om 14.15 uur kwam ik tegelijk met Miss zweetvoet (die overigens heel schattig is) en een andere dame aan. Het hostel ging om 15.15 uur pas open dus we zaten lekker op het bankje te praten en naar de zee te kijken. Een half uur later liep de hosteleigenaar voorbij en vroeg één van de dames of er plaats was. Drukgebarend antwoordde hij ‘no no no completo’ .

Ohhhh jeeee, alleen wij zaten er en ik had pas net dat onduidelijke telefoongesprek gehad. Dus voorzichtig vroeg ik, naar mezelf wijzend en een telefoon uitbeeldend, linda… reserva! Zijn antwoord was een grote lach en een overduidelijk Siiiiii Lindaaaa.

Pieuwwww, ik hoefde niet nog een paar kilometer door, de andere 2 dames helaas wel..

Toen ze wegliepen zat het me toch eigenlijk nog steeds niet helemaal lekker om alsnog vroeg te stoppen.

Totdat… na het inschrijven en de €14,- voor mijn stapelbed betaald te hebben, ik met de beste man mee mocht lopen. We kwamen in een soort van appartement met 2 stapelbedden, een keuken en een gedeelde badkamer.Lekker, dat betekent hooguit 4 op de kamer. Maar hij liep naar een deur en wees naar mij terwijl hij zei, tú (jij)! Verbaasd keek ik hem aan want het was een tweepersoons kamer voor mij alleen met het allermooiste uitzicht wat ik me kon bedenken. Door 2 grote openslaande deuren had ik uitzicht op de zee. Hij kreeg een nog bredere glimlach nadat ik voor de 4e keer enthousiast vroeg of ik daar echt mocht slapen?

Alle gedachten die ik had over het vroege stoppen viel compleet weg. Wat een kado!!! Ik heb mijn stoel neergezet en heb de rest van de middag alleen maar naar buiten zitten staren. Dit is toch echt de aller aller mooiste kunst/ televisieserie/ whatever waar je naar kan kijken als lui op je stoel zit, wat er bestaat!

Na mijn douche ben ik nog even op mjjn telefoon gedoken om mijn terugvlucht (nog laaaaang niet) en Pepijn zijn vlucht te boeken. Hij komt me wanneer ik Santiago achter me ga laten, nog een weekje opzoeken om samen nog lekker vakantie te vieren. Die laat ook geen mogelijkheid onbenut om op reis te gaan en ik pas me graag aan😂

Daarna heb ik mijn telefoon in de hoek gegooid, beneden wat gegeten en terug naar mijn mooie kamer. Toen mijn roomies(van het stapelbed in de woonkamer) vroegen of ik mee wijn ging drinken bedankte ik vriendelijk. En dat terwijl ik me eerder vandaag nog alleen had gevoelt. Dit avondje zee staren ging niemand mij afnemen. Plus dat ik ze tijdens het eten al had horen praten en het niet helemaal mijn soort gesprekken waren, daar zou ik morgen spijt van hebben. Één van de dames herkende me, ‘ahhh jij bent die van dat alarm.’ Oeps, dat was een ongemakkelijk momentje…ennn terug naar mijn kamer…Van het stoeltje verhuisde ik later naar mijn bed en viel met het geluid van de zee in een diepe slaap. Als ik mijn ogen dicht had leek het of ik op een heerlijk bedje op het strand lag, wind zacht om me heen. Ik denk zomaar dat je een voorstelling hebt hoe ik me voelde. Intens gelukkig!

Vanmorgen werd ik later wakker dan de bedoeling was. Na mijn wekker-flater zet ik hem nu op een tijdstip waarvan ik zeker weet dat iedereen wel wakker is en ik laat, maar nog goed te doen, de deur uit kan gaan. In de hoop dat ik eerder al door andere wakker word.

Het was over 9-e toen ik met pijn in mijn hart dit mooie plekje achter me liet. Op weg naar een ontbijtje.

Geen nieuwe vraag want ik zat nog helemaal in die van de vorige dag. Zoveel moois wat onverwacht op je pad kan komen. Dat onverwachte geluk wanneer je het best even nodig hebt. Maar ook kleine dingen als de hartjes die ik onderweg altijd zie, de gedachten aan iemand en op hetzelfde ogenblik een berichtje van diegene ontvangen en zo nog heel veel meer. Kan, voor mij, niet anders dan energie zijn. De één noemt het geloof, de ander spiritualiteit, de ander houdt het meer op toevalligheden. Wat het voor iemand is, is het…zolang we elkaar in de waarde laten is er niets aan het handje!

Het afgelopen jaar heb ik twee mooie opleidingen gedaan. Eerder vertelde ik al dat ik mezelf inmiddels ademcoach mag noemen maar over de andere opleiding ben ik nooit zo open. Gewoon omdat ik geen zin heb in hokjesgedoe of het gevoel hebben mezelf te moeten verdedigen, dat ik net zo ‘nuchter’ ben als de ander.

Met deze vraag gooi ik hem er toch maar in want dit is wel wat mij onderweg bezig hield en dat is toch waar ik over schrijf. Het is een opleiding die ik puur doe als persoonlijke ontwikkeling en heb (nog) niet (zeg nooit nooit) de ambitie hier werk gerelateerd iets mee te doen. Al valt mijn werk ook wel in de categorie spiritueel.

Nu denk je vast, nou nou nou vertel…(of niet🙃) Ik doe de opleiding Intuïtie en Mediumschap. Heel vaak voel ik dingen heel sterk aan maar wist het niet goed te plaatsen of het raakte me emotioneel. Ook ben ik altijd al geïnteresseerd geweest in het ‘er is meer tussen hemel en aarde’. Dit werd na het overlijden van mijn vader alleen maar sterker. Ik word er heel blij van om met een mooie groep maandelijks met deze thema’s aan het werk te gaan. Binnenkort start ik met het 2e jaar🎉. Inmiddels durf ik veel meer te vertrouwen op de dingen die ik voel en kan ik daarmee alleen nog maar dichter bij mezelf blijven en voel me daardoor nog vrijer. Dit verhaal wordt te lang om hier verder over te vertellen maar dat hoeft ook niet, dit onderwerp kan zonder live contact misschien verkeerd begrepen worden en dat zou ik zonde vinden. Maarrrr ben ik spiritueel, Yep, lijkt me wel!

Vandaag was heerlijk! Lekker langs de zee, weer een mooi kerkje in om een kaarsje aan te steken voor iemand thuis die vandaag wel wat extra licht kan gebruiken, op een bankje met een mevrouw zitten praten,de geur van jasmijn die overal opdook.Alles super fijn.. Op de prik van een sneaky vlieg na toen ik lekker in het wild zat te plassen. Wie mij onderweg aan mijn bil zag krabben zal waarschijnlijk hopen dat ze niet een stapelbed met me delen vanavond.

Ze hebben geluk want ik ben een op een plek waar niet veel pelgrims stoppen. Al zag ik wel de Belgische dame van 2 nachten terug maar ook bij haar sta ik weer meer bekend om mijn alarm dan om mijn gedraai in mijn bed (help dit laat mij nooit meer los!).

Morgen probeer ik wel eerder te vertrekken want waar ik het een paar blogs terug had over de pelgrims die zo belachelijk vroeg weg gingen begrijp ik ze na vanmiddag wel beter, het was hot!! En ik wil proberen rond de 26 km te gaan lopen. Maar alles ligt open…ik laat me meenemen in de heerlijke Camino Flow.

Voordat ik stop nog wat huishoudelijke mededelingen… Super bedankt dat jullie met me mee op reis zijn, ik zie dat mijn blog echt ongelofelijk veel gelezen wordt! Buiten dat ik het super leuk vind dat we via deze weg elkaar kunnen vinden is het voor mij de manier de mooie doelen waar ik jaarlijks voor loop onder de aandacht te brengen. Dit jaar St. Niet Graag een Lege Maag. Helaas is dit ‘brood’ nodig. Van het geld worden boodschappen gedaan om kinderen die in armoede opgroeien van een lunch voorzien omdat ze anders de schooldag zonder eten door moeten brengen. En dat in ons mooie landje, onbegrijpelijk toch! Wil je hier iets in bijdragen dan is dat geweldig! Het hoeft echt niet veel te zijn. Onder het bericht deel ik graag de link!

En dan de vraag aan jou, ben jij een spiritueel mens?

Liefs, Linda

Ps inmiddels is hier een kenteren harde onweersbui losgebarsten… blij dat ik binnen ben!