De eerste pelgrims waren er vroeg bij vandaag. Half 6 in de ochtend hoorde ik ze al vertrekken. Bijtijds is lekker maar dit is voor mij toch een stapje te ver. Zie het nut er ook niet van in want het aantal kilometers wat per dag aflegt wordt is vrijwel voor iedereen gelijk dus dan zit je de rest van de middag vaak in het hostel of slentert wat door het dorpje. Alles wat ik ook vanaf een uur of 4 doe. Wat betreft de temperatuur kan ik het nog wel begrijpen maar voor nu is ook dat heel goed te doen. Enige is dat je zekerder bent van een slaapplek maar het lijkt of iedereen vooruit boekt op het moment. Gelukkig mag iedereen dat lekker zelf beslissen zolang ze mij maar laten slapen… ohh nee, dat lukt dan net weer niet🙈
Ik liep iets voor half 8 naar de buurman van het hostel voor een kop koffie en een croissant die minimaal 3 dagen oud was maar na mijn karige maaltijd van gisterenavond vond ik het heerlijk! Naast me zat een man van mijn leeftijd, zo te zien een vaste gast. Ook aan de koffie met waarschijnlijk niet zijn eerste sigaret van deze dag, Hij hoestte de longen uit zijn lijf en ik rook de geur van alcohol. Het deed me iets. Hoe verschillend kan ons leven zijn. Hij was misschien helemaal gelukkig op zijn manier, dus zonder oordeel erover. Het was meer de dankbaarheid die ik voelde voor waar ikzelf op dit moment sta.
Koffie op en om 07.45 uur liep ik dik in de zonnebrandcreme de paden op de lanen in. Nog snel voor het weglopen een nieuwe vraag voor onderweg.
‘Is het belangrijk wat andere mensen van mij denken?’ Oehhh dat is een interessante om eens naar te kijken.
Het stukje waar ik liep kan je via de kust lopen of door het binnenland. Andere keren liep ik langs zee dus koos ik nu op aanraden van de hostel eigenaar , net als de mede pelgrims, de route door het bos en de weilanden. Na wat getwijfel natuurlijk, want hoe lekker is het om ‘s morgens de zeewind te voelen. Maar de route was mooi, goede keuze. In de ochtend komen er ook meestal veel whatsapp berichtjes binnen dus opschieten deed ik niet maar niet erg, want ik vind dat ook heel gezellig. Iets te… want doordat ik helemaal in het ingesproken appje van een vriendin op ging had ik een pijl gemist. Hoe lukt het me toch iedere dag weer ergens ‘verkeerd’ te lopen. En verkeerd tussen haakjes want uiteindelijk brengt het altijd iets. Na een omweg en wat vragen hier en daar stond ik ineens op het kustpad. Tja, je komt uiteindelijk toch altijd weer waar je hoort te zijn!
De vraag had wel al wat door mijn hoofd gespeeld maar eerst iets anders. Ik denk te begrijpen hoe het kan zijn dat het onderweg zo stil is en de hostels vol. Ik kwam langs het station en daar sprongen minimaal 20 pelgrims uit de trein. Moeten ze allemaal lekker zelf weten maar begrijpen doe ik het niet. Fris en fruitig hoppen ze al vroeg het hostel in waardoor er later op de dag niet veel meer vrij is. Wat me mooi op de vraag terugbrengt, vind ik het belangrijk wat andere van me denken? Nou, deze ‘pelgrims’ iig niet😂of toch wel en vertellen ze thuis vol overgave over hun ‘barre tocht’?
Lastige vraag wel, want in heel veel opzichten vind ik het totaal niet belangrijk . Ik doe mijn eigen ding, op mijn eigen manier ook wanneer dit niet altijd in het standaard plaatje past maar wel altijd met vanuit liefde voor alles en iedereen. . Daarin maakt het me echt helemaal niet uit wat iemand van me vindt (zolang het een ander niet schaadt uiteraard) Uiteindelijk is dat ook maar een mening en vaak vanuit een conditionering. Zet 10 mensen op een rij en ze vinden allemaal wat anders. Zet 10 ongelukkige, ontevreden mensen op een rij en ze vinden binnen mum van tijd hetzelfde als de meest uitgesproken van het hele stel ofwel er wordt graag in negativiteit gehangen. Door er zo naar te kijken voel ik me alleen maar vrijer mijn eigen weg te gaan. Er wordt toch wel wat gevonden maar niet op die manier door de mensen die ik graag om me heen heb.
Het is zeker anders geweest! Tot een jaar of 7/8 terug was ik absoluut veel onzekerder zowel van binnen als van buiten🤪 Dus kort antwoord op de vraag, nee, sorry voor de mensen die graag ergens wat van denken, allemaal prima… I do it my way!
Over the way gesproken…Ik had deze dag twee opties, of ik stop in Caminha of ik maak de oversteek naar Spanje. Het werd het laatste want om 13.00 uur liep ik het dorp al binnen. Ik besloot eerst de boot te regelen. Onderweg werd ik gewaarschuwd om vooral naar het officiële kantoor te gaan omdat de andere niet veilig zouden zijn. Dat ik daar ervaring mee had ging ik die man maar niet uitleggen. Pepijn en ik zaten 2 jaar geleden op zo’n bootje, heel verhaal dus lees maar terug anders word het te lang.
Met een kaartje in de pocket ben ik eerst eens gaan lunchen. Een crêpe met banaan en een halve pot Nutella. Gelukkig heb ik geen last van zeeziekte. Dat kon één van de dames op de boot niet zeggen. Ze had tijdens het wachten de nodige wijntjes naar binnen gewerkt en op het moment van vertrekken gooide ze de laatste nog even snel naar binnen. We moesten met onze rugzakken over een hek heen klimmen wat haar met behulp van 2 mannen en haar zoon fantastisch lukte. Ze was heel gezellig en besefte dat ze veel te veel had gedronken wat haar grappig maakt. Toen ze zei dat ze misselijk en duizelig was ben ik voor de zekerheid toch maar een stukje opgeschoven. Aan boord zaten ook 2 Duitse vriendinnen van middelbare leeftijd steeds schattig te giechelen. Wat een gezelligheid, eindelijk een beetje pelgrim contact.
Het boottochtje was heerlijk en super snel. Had van mij nog wel een half uur mogen duren. De moeder en zoon gingen als eerste van boord en zag ze pas een uur later weer. Vind het toch knap hoe ze in haar toestand die berg op is gekomen! Ik stond nog even met de Duitse vriendinnen uit te puzzelen welke kant we op moesten gaan. Vriendin 1 vroeg vriendin 2 , ‘waar zullen we heen gaan?’ Waarop ze antwoordde dat ze naar links wilde. Vr 1: Naar links? We kunnen ook naar rechts! Vr 2: Nee laten we links gaan? Vr 1: Maar als we rechts gaan is het sneller. En ineens ontplofte vriendin 2. De enorme keurige hübsche Deutsche was haar vriendin duidelijk even helemaal zat. Ze ging te keer ‘ je vraagt me toch iets en dan is het weer niet goed, waarom vraag je het dan enz enz’. Daar kwam een net zo stevige reactie overheen dus na 5 minuten er bij staan riep ik ‘ Tschüss liebe Leute, ich gehe vast nach oben’ (we moesten een berg op). Twijfelde nog even of ik ze de vraag van vandaag zou stellen, is het belangrijk wat andere mensen van mij denken. Maar het antwoord weet ik denk ik wel. Bij het weglopen hoorde ik vriendin 1 nog 10 x op gemaakt vriendelijk toon roepen ‘ alles is primaaaa’ waarmee je vaak juist de ander nog bozer maakt😃 100 Meter achter elkaar liepen ze naar boven. Toen ik ze later in het dorp tegenkwam was het weer koek und ei… voor heel even…
Dit was voor mij een moment dat ik besefte hoe fijn het is om alleen deze reis te maken.
Met de overtocht is ook de klok ineens weer een uur vooruit. Dat viel me even tegen want ik dacht nog best een hele middag te hebben en mijn was te doen maar het was inmiddels 17.00 uur toen ik bij het hostel aanbelde. Gezellige plek met een aantal Nederlanders en een Belgische dame dus weer even ouderwets staan kletsen. Nu vind ik Engelsen vaak het leukste maar die heb ik nog niet veel gezien. Zijn voornamelijk Duitsers en Oostenrijkers en die spreken vaak geen Engels. Nu doen mijn zinnetjes Duits van meneer Kranendonk op de middelbare het altijd goed, Jeder Topf findet seinen Deckel, die Morgenstunde hat Gold im Mund. Aber daar hält het wel mit op.
En zo was er weer een dag voorbij op de Camino. Ik zou nog zoveel meer kunnen schrijven, over wat deze reis mij persoonlijk doet, alle kleine dingen waar ik van geniet, wat ik vanavond gegeten heb, hoe ik samen met iemand de douche moest delen en dat toch wel een dingetje vind, dat mijn rugzak uit het niets een piep kreeg, hoe ik iedere dag druk met de schapenwol bezig ben, dat ik weet hoe ik in het Spaans een alcoholvrij biertje moet bestellen, dat ik tegen de Portugezen Buen Día bleef zeggen en nu tegen de Spanjaarden Bom Dia zeg, dat ik Miss zweetvoeten van 2 nachten terug op een berg tegen kwam en we gezellig, elkaar niet konden verstaan maar toch 5 minuten vol hebben gepraat, hoeveel hagedissen ik gezien heb en hoe ik regelmatig door mooie vlindertjes gekust word. Er is nog zo veel meer te delen maar ik hou op…
Jouw beurt, vind je het belangrijk wat anderen van je denken?
Liefs, Linda
Voor degene die het ontgaan is en nog een klein bedrag kan missen, ik loop ook dit jaar weer voor het Goede Doel. Van alle donaties worden er lunchboxen gemaakt voor kinderen die in armoede leven. Dit wordt gedaan door Stichting Niet Graag een Lege Maag. Al het geld gaat naar dit doel en zal niet voor persoonlijke doeleinden gebruikt worden.
https://steunactie.nl/actie/actie-van-happy-camino-voor-niet-graag-een-lege-maag/-13029
HAPPY CAMINO home 