Bang?

Wel/ geen blog… ik kwam vandaag op plaats van bestemming aan en alles in mij zei nee! Het laatste stuk was pittig! Maar eenmaal op bed hangend is het best relaxt om even van me af te schrijven.

Vannacht had ik niet best geslapen. Ik had een snurker naast me maar dat kon ik nog aardig dempen met oordoppen. Alleen haar enorme zweetvoeten waren niet te skippen. Toen ik gisteren fris en fruitig met gewassen haren uit de douche kwam zei ik nog vrolijk dat dit toch echt het lekkerste van de dag was. Ze lachte lief maar toen ik ‘s avonds haar handdoek nog ongebruikt zag liggen begreep ik dat het niet haar

hobby was. Ik had bedacht dat wanneer ik even een aantal keer goed in en uit zou ademen, ik het niet meer zou ruiken. Helaas, die tactiek werkt niet. Ik werd er serieus ‘s nachts wakker van.

Het was weer de eerste nacht op de slaapzaal van deze Camino. Ik hou wel van dat sfeertje. Ieder doet z’n ding en laat elkaar met rust wanneer je op je bed ligt. Alleen zijn de mede pelgrims dit keer echt minder spraakzaam.. Niet in dramatische vorm maar even een praatje van meer dan 2 zinnen is best leuk op z’n tijd. Het zijn veel Duitsers en die spreken minder goed Engels, dat zal het ook zijn.

De dag in een slaapzaal begint vroeger, dus om 08.00 uur liep ik met mijn zoon aan de telefoon de deur uit. Deze route hebben we in 2021 samen gelopen en daarmee komen ook herinneringen weer naar boven.

Ik ben niet van de vaste adresjes maar 1 cafeetje wil ik nooit overslaan. Het hele plafond hangt vol met voetbal sjaaltjes waaronder ook luid en duidelijk die van Feyenoord. Bij de koffie komt een rol kaakies op tafel (of voor iedereen die niet uit regio R’dam komt, biscuitjes) Helaas het was nog te vroeg dus die koffie moet wachten tot een volgende keer.

Ik zat er lekker in. Die voeten van mij zijn buiten de normale vermoeidheid aan de beterende hand. Wat een verschil! Dus voor iedereen die gisteren heeft zitten lachen, ga bij pijntjes ook eens het gesprek aan🥰

Ik had de vraag van vandaag gisteren al ‘geprikt’ , ‘ben je wel eens bang?’ Ik was geneigd een nieuwe te nemen. Bang? Ik ben absoluut niet snel bang. Vroeger had ik daar wel meer last van maar nu moet het wel heel raar lopen wil ik angstig worden. Op Curaçao was ik eens bij een dame die je emoties door kom meten. Mijn vader was toen net overleden dus verdriet stond met stip bovenaan (wist ze niet), daaronder een lange lijst met van alles en nog wat en helemaal onderaan stond angst. Uiteraard zijn er vast wel eens momentenzou anders wel heel bijzonder zijn.Wel kan ik soms onrustig zijn als ik te veel nieuws kijk bijvoorbeeld ! Doe ik hier sowieso niet. Bijzondere is dat ook dan gewoon de zon opkomt, de bakker brood bakt en de vogeltjes fluiten èn je alsnog weet wat er in de wereld gebeurd alleen iets genuanceerder.

Er waren wat klimmetjes vandaag. Iets waar ik echt een hekel aan heb. Maar gek genoeg ging dat op wat gehijg en gepuf na, eigenlijk heel goed. Mijn lijf voelt sterk. Om nu te zeggen dat ik iets aan mijn conditie gedaan heb het afgelopen jaar, nee. Wat wel anders is, ik drink al een maand of 9 geen alcohol (even… ik had absoluut geen probleem, dronk hooguit op zaterdag en zondag een wijntje). En dat bevalt goed. Alleen met mijn verjaardag had ik champagne op en vond het heerlijk maar dat was voorlopig weer genoeg. Misschien in Santiago om mijn aankomst te vieren. Hierbij dek ik me even in voordat er een glas op een foto staat🙃.Daarnaast heb ik de opleiding tot ademcoach gedaan dus er is heel veel en diep geademd en daarmee ook veel verdriet opgeruimd. Dit alles bij elkaar zal zeker verschil maken.

Bovenop de berg had ik mezelf mijn vertrouwde broodje banaan beloofd dus daar heb ik met mijn rug tegen de kerk heerlijk van zitten genieten.

Niet lang want ik moest nog een heel eind. Vanmorgen had ik namelijk zin om vast zeker te zijn van een slaapplek en met een duf hoofd boekte ik iets. Dit bleek alleen 8,5 kilometer verder te zijn dan de bedoeling van vandaag was. Nu wilde ik ook iets verder want om de een of andere reden vind ik Viana de Castelo totaal geen leuk stadje. Ligt vast aan mij. .

Over de wandeling van vandaag valt weinig te vertellen dan dat het mooi was. Ik geniet van de natuur, de wat wilde zee, de vogeltjes, de waterval, kerkklokken en de geur van moestuinen wat me aan mijn opa doet denken. Het is onderweg ongelofelijk stil. Ik snap er niets van. Volle hostels maar echt niemand op de route. Ik ben vandaag hooguit 6 mensen gepasseerd en zag wat pelgrims bij de kerk na de klim. Verder was ik helemaal in mijn up. En dat is heerlijk om eens ongegeneerd hard op te zingen of in jezelf te praten( dat laatste schijnt bij de leeftijd te horen dus heb ik ook maar eens geprobeerd, niet mijn ding).

De vraag heb ik een paar keer herhaald. Ben ik nu op dit moment bang? Nee echt totaal niet. Zelfs niet toen ik gisteren langs een parkeerplaats liep waar een man tegen zijn auto stond. Toen ik passeerde probeerde hij mijn aandacht te trekken. Heee psttttt, pssttttt en zo’n een klakkend geluid met zijn tong terwijl hij met zijn hand in zijn broek zijn grote (of kleine) vriend goed vast hield. Bizar, denkt zo’n man dan echt dat je denkt ‘ nouuu die zit gezellige geluidjes te maken ik zal even naar hem toen lopen.’ Hij ging door en ging steeds harder roepen om aandacht te trekken. Op zo’n moment voel ik geen angst maar ik ben uiteraard wel alert en heb wel bedacht wat ik doe als hij te dichtbij komt. Dus hoofd omhoog en gewoon verder lopen. Daarmee was het klaar. Onbegrijpelijk hoe dit soort mensen in elkaar steken.

De laatste extra kilometers werd het zwaarder. Niet het pad maar ik voelde dat ik er al wat op had zitten. Nu was ik ook nog eens verkeerd gelopen waardoor er nog wat extra’s bovenop kwam. Bij de plaatselijke voetbalvereniging kon ik gelukkig even mijn telefoon opladen die bijna leeg was terwijl ik zelfgebakken taart kreeg met een colaatje. Gezellig tussen de voetbalmoeders.

Ik had geen idee waar ik heen moest voor het hostel, het lag net iets van de route (30 minuten)en dan kan het best handig zijn om wat batterij voorraad te hebben.

Op mijn laatste beetje energie kwam ik in het hostel aan. Mijn bed is een soort klein flatgebouwtje met ieder een eigen kamer (zie foto). Top vind ik dat, zeker als je moe bent, minder gesnurk en geen zweetvoeten. Wel een hard etende buurvrouw dit keer . Helpppp nu ga ik wel heel moeilijk doen hè! Maar ik overdrijf echt niet…is ook jaloezie want er was hier niets te vinden dus ik moest het vanavond met een yogurtje en een mini zakje cashewnoten doen. De rijstwafels zijn denk ik nog van mijn geboortejaar dus die heb ik weggegooid. Nu maar hopen dat er morgenochtend wel een cafeetje vroeg open is.

De gordijntjes bij mijn buurtjes zijn inmiddels allemaal dicht… tijd om ook te gaan slapen!

Maar eerst de vraag aan jou, ben je wel eens bang?

Ohhh ik heb er wel eentje, ik ben een beetje bang dat we die gedroomde €2000,- niet gaan halen. Wie oh wie helpt me van deze angst af… ik weet zelf de oplossing 😂😂

https://steunactie.nl/actie/actie-van-happy-camino-voor-niet-graag-een-lege-maag/-13029

Liefs, Linda