Dit is zo’n dag waar het voelt alsof vanmorgen al weer 3 dagen geleden is. Niet omdat ik het enorm druk heb maar ik denk omdat ik ieder minuut zo intens beleef.
Om 8.00 uur stond er een prima ontbijtje voor me klaar. Met een grote groep mede-pelgrims zat ik in de grote gezellige ontbijtzaal. Sommige al druk pratend,anderen nog in hun eigen bubbel. Nu ben ik van het wakker worden en ratelen soort maar degene bij mij aan tafel niet. Helemaal goed want daardoor duurde het ook niet langer dan nodig was en liep ik rond 8.45 uur de deur uit. Normaal ben ik echt vroeger tijdens de Camino’s maar dat is er gewoon nog niet echt van gekomen.
Bij het verlaten van het hostel kon je zowel links als rechts af gaan. Iedereen ging links, ik rechts. Niet om dwars te doen maar ik hoorde de meeuwen dus daar moest het strand zijn, altijd goed.
Ik bedacht me dat ik mezelf nog geen vraag had gesteld dus lijstje erbij , ogen dicht en random aanwijzen.
Kies jij voornamelijk met je hoofd of met je hart? Ik moest lachen want ik had dus net 2 minuten daarvoor absoluut met mijn hart gekozen. Als ik dat met mijn hoofd had gedaan dan was ik achter de andere rugzakken aangelopen. Mooie vraag… die zou ik vandaag een paar keer in gedachten voorbij laten komen.
Mijn voeten deden echt zeer. Zoals eerder al beschreven ben ik geïnteresseerd in het energetische stuk. Dat had ik duidelijk en kan ik erkennen maar wat dan… Nu is iets onder ogen zien al de eerste grote stap. Toch wilde ik er meer mee. Je mag nu hard lachen maar ik weet dat er ook meelezers zijn die dit doodnormaal vinden. Ik heb een uitvoerig gesprek met mijn voeten gevoerd en dan in de zin van dankbaarheid. Want die 2 doen het maar eventjes allemaal, mij gewoon al 50 jaar ronddragen in allerlei vormen en maten🙈. Toen ik even met Anne in contact was hadden we het er ook nog kort over. Grappig genoeg zei ze hetzelfde, neem het eens in een meditatie mee. Toch zo fijn om dit zonder dat er iets van gevonden wordt met iemand te bespreken. Van hart tot hart. En serieus leek de pijn minder maar ik was nog niet overtuigd 🙃
Het weer was prachtig, ook vandaag met wat wind waardoor het lekker wandelen was. Ik was alleen in shock… hoelang had ik geslapen? Het leek alsof ik ineens 40 jaar vooruit in de tijd was. Al die prachtige gespierde mooie mannen van gisteren waren veranderd in 70+ ers met of zonder tanden. Ook zij liepen stevig hun rondje een waren super vriendelijk maar eerlijk is eerlijk, ik krijg liever een knipoog en een Bom Dia van een knappe 30-er. Please, laat niemand zich beledigd voelen, denk aan de vraag, kies je vanuit hart of hoofd…deze keuze is absoluut vanuit alle eerlijkheid met mijn hart gemaakt😇
De hele dag heb ik weer alleen gelopen. Het is de 6e Camino en ik begin wel in te zien dat ik de eerste twee gewoon ongelofelijk leuke mensen tegen gekomen ben maar dat dit dus niet gezegd is dat het altijd zo is. Oké, het is pas de 2e dag maar ook vandaag weer veel stelletjes en groepjes vriendinnen. Niets is voor niets, zo kon ik mooi verder met mijn eigen overdenkingen.
Hoofd of hart.. ik val absoluut onder het type hart al gooit mijn hoofd ook soms de boel wel eens flink door elkaar. Precies dat maakt mij dan aan het wiebelen. Terwijl wanneer ik echt bij mijn gevoel blijf ik me zo veel vrijer en gelukkiger voel. Maar in de wereld waarin we leven is het aardig lastig. Er ‘moet’ behoorlijk wat. Daarnaast zijn er voor mijn gevoel best veel mensen die voornamelijk vanuit het hoofd leven. Graag de controle willen houden, bang om verkeerde beslissingen te nemen, niet helemaal oprecht kunnen/durven zijn naar anderen maar vooral zichzelf. Ik bedoel het niet verwijtend want ik stap ook zeker wel eens in die valkuil. Ik snap het, want we oordelen met elkaar lekker weg. Verhalen over anderen worden gemakkelijk gemaakt want hoe fijn om een mening ergens over te uiten en daardoor niet met onszelf bezig te hoeven zijn. Toch probeer ik ver weg van alle hokjes te blijven want als mijn hoofd probeert te begrijpen wat iedereen overal van vindt dan ga ik weg van wat mijn hart eigenlijk wil (amen)… Ben je er nog?
Kortom, ik probeer iedere dag nog een beetje meer vanuit mijn hart te leven en hoe mooi als daarmee de hoofd-mensen een beetje mee gaan in mijn ‘gefladder’ (wat minder nikszeggend is dan het misschien klinkt!).
Zoooo, en deze conversatie speelde zich allemaal al in het eerste uur van de dag af.
Terug naar de Camino, even een tip voor alle toekomstige pelgrims die net als ik geen of niet met aandacht boekjes lezen. Zie je langs de route ineens na meerdere terrassen gepasseerd te zijn een vol terras… STOP , drink kofffie, ga plassen, eet wat, koop water, die de afwas desnoods maar doe daar wat…
Iets wat ik dus voor de zoveelste keer niet deed. Je zou denken dat ik inmiddels weet wat er gaat komen. Nope, ik liep zacht zingend gewoon voorbij met nog maar een half flesje water. Ik neem de volgende wel, daar is het vast rustiger. Alleen duurde de volgende gewoon 10 km. Af en toe nam ik een piepppp klein slokje en was opgelucht toen ik een kerkklok zag. Daar zou ook vast een cafeetje zijn. Dat is meestal naast de kerk toch? Hier niet! Toen ik er eindelijk één zag ging ik nog net niet rennend naar binnen. Water, colaatje, verse Jus en een stuk taart. Ik denk dat het voor iedereen daar duidelijk was dat ik er heel gelukkig van werd.
Na een break van een half uur liep ik verder. En als een Fata morgana zag ik een bordje ‘’Post’! Ook daar had ik vanmorgen met Anne over geklets. Wat mag er losgelaten worden… dat was absoluut wat bagage😃 Ik rammelde aan de deur maar helaas op slot. Precies op dat moment komt de postkantoor dame aan en gebaart druk dat ik mee mag lopen. Zo gezegd zo gedaan. Anderhalf kilo schoon aan de haak is nu onderweg naar Santiago (hoop ik). Ik liep nog net niet huppelend naar buiten. Wat een verschil!!!! Mijn enthousiasme sloeg over op de vuilnisman die vrolijk naar me toe kwam lopen voor een high five! Super lief en ik werd er nog blijer van behalve dat hij denk ik net een kleverig zakje aangestampt had en ik dus met een vies prutje rondliep op mijn hand. Gelukkig heb ik altijd vochtige doekjes bij me… duurde wel 10 minuten voor ik die ingeving kreeg.
Man man man, wat ging het lekker. Ik liep met een lichtere rugzak en poezelige voetjes ( red: in vergelijking met vanmorgen) de plaats van bestemming binnen. Half 3… best vroeg… twijfel…voeten doen het goed…oké hoofd of hart? Ik had alles open gelaten wbt slaapplaats…Bye byeeeee , ik pak nog 5 km mee!
Onderweg liep ik langs bomen vol citroenen en eucalyptus bossen (die geur… oehhh alsof ik even in Ozzie ben) en kwam half 4 bij de Alberque aan. Ik had hier 5 jaar geleden ook geslapen. Op een matras in de woonkamer en een koude douche. Het was toen bomvol. Net als deze keer alleen waren de regels sinds Corona aangescherpt en kreeg ik een dikke vette nee. Even schoot er door mijn hoofd dat ik dan waarschijnlijk nog heeeeel ver door moet lopen. Maar de schat was al aan het bellen en regelde een slaapplek in een klein hostel om de hoek. Wat ben ik ongelofelijk blij dat het vol was want wat een fijne plek is dit en die douche, zaligggg!
Waar de weg morgen naar toe gaat leiden? Dat blijft een verrassing… ik laat mijn hart de weg wijzen!
En nu de vraag aan jou kies je met je hoofd of met je hart?
En omdat het woord hart inmiddels 3000x voorbij gekomen is wil ik jullie vanuit de grond van mijn HART bedanken!!! De teller staat sinds vandaag op €1527,- Bizar!!! Doneren kan nog steeds via de link want stiekem droom ik nu van de €2000,-🙈
https://steunactie.nl/actie/actie-van-happy-camino-voor-niet-graag-een-lege-maag/-13029
Liefs, Linda
HAPPY CAMINO home 