Het avontuur is begonnen..

De kop is eraf… inmiddels lig ik op een bed ergens in een hostel in Lissabon De kamer wordt gezellig’ verlicht door een tl-balk. Vanmorgen had ik bedacht dat ik op dit tijdstip al lekker zou slapen of ergens in één van de door Booking beschreven cafeetjes wat zat te drinken. Maar geen van beide is het geval want met een lijf nog vol adrenaline gaat dat hem ff niet worden😅

Afgelopen weekend was hectisch maar super leuk! Zaterdag slaagde ik voor mijn opleiding tot ademcoach en zondag mocht ik 50 kaarsjes uitblazen. Om 00.00 uur champagne met binnenwaaiende vrienden en vriendinnen. En zondag verrast met een rondvaart en lunch op een salonboot door Amsterdam. Dit stond al heel lang op mijn bucketlist. Het zonnetje straalde, mooier kon de volgende halve eeuw niet beginnen!

Geweldig leuk allemaal maar tot gisteren (afgelopen maandag) was ik nog maar weinig bezig geweest met de reis die er aan zat te komen. Wel met Social Media om zoveel mogelijk geld in te zamelen maar verder dan dat ik naar Lissabon zou vliegen en de grote lijnen van de reis was ik nog niet. Mijn hostel van de eerste nacht had ik wel al geboekt.

Eerst focussen op de rugzak! Op de één of andere manier was ik nog steeds niet erg vooruit te branden. Inmiddels had ik een enorme chaos om me heen gecreëerd. Wat wel en wat niet mee. Ik ga wat langer dit keer, met als afsluiter een weekje met Pepijn, dus een zomerjurkje is ook wel leuk om mee te nemen naast al die saaie wandelkleding. Maar alles wat mee gaat moet ook mee gedragen worden. Resultaat, een bom volle rugzak en toch het keurige gewicht van 9 kilo. Al weet ik dat daar nog water ed bij komt dus waarschijnlijk net een kilootje te veel. .

Vanmorgen hoefde ik alleen nog even wat laatste dingetjes thuis te doen en mijn nagels te lakken ( heul belangrijk 🤪) . Smerig kleurtje dus er weer af en nieuwe colour erop. Tijd ging door en het voelde droog dus sokken en schoenen aan. Toen ik ze net uitdeed bleek dat ik misschien toch nog even 10 minuten had moeten wachten🤪 Ondanks dat ik erg laat op gang was gekomen zat ik een uur voor vertrek al helemaal klaar dus besloot ik een trein eerder naar Schiphol te nemen. Mijn rugzak had ik al 3x overhoop gehaald dus wilde een 4e keer voor zijn. Met 1 jurkje minder liep ik de deur uit. (baal daar nog steeds van want kan niet zeggen dat het in gewicht of ruimte enig verschil maakt).

Op Schiphol aangekomen liep ik gelijk door naar de douane waar ik er uiteraard weer uitgevist werd. De rugzak doorzoeken ging sneller dan anders. Ben inmiddels een border security pro dus mij krijgen ze niet gek!

Bijna een uur later dan gepland vertrok het vliegtuig. Met Transavia is dat al een onverwacht genoegen op het moment. Ik had eigenlijk vanmorgen om 7.00 uur moeten vliegen ipv om 17.00 uur zoals nu (zonder de vertraging) het geval was. Maar dat kwam me zoals je boven hebt kunnen lezen prima uit.

Voor mij zaten twee dames die nog niet vaak gevlogen hadden, denk ik. Ik voelde een lichte spanning. Toen we opstegen schreeuwde de dame op links ‘Heb het idee dat als je dood gaat je zo ook naar de hemel gaat’ En toen het zonnetje naar binnen viel stootte ze haar vriendin aan ‘kijk, het licht, ze komen je halen’. Verder heb ik niks meer meegekregen want ik heb voor het eerst bijna de hele vlucht geslapen.

Bij aankomst bleek ik nog maar 15% batterij te hebben. Dat durfde ik toch niet aan om zo verder op pad te gaan. Wat ik achteraf heel goed aanvoelde! Koffiestop bij de Starbucks en oplader erin. Op dat moment komt er een zenuwachtige taxichauffeur naar me toe. Zijn telefoon was leeg en hij moest mensen ophalen of hij alsjeblieft die van mij mocht gebruiken. Shit! Kon geen nee zeggen want snapte zijn probleem maar ik wilde graag voor donker op plaats van bestemming zijn. Uiteindelijk op kunnen laden tot 30%. Ik kon beginnen aan het stukje van de reis waar ik me totaal niet in verdiept had. Ik moest bij het hostel zien te komen. Lang leve Google Maps die een mooie route voor me uitkoos. Alsnog kon ik de bus niet vinden maar een (knappe) politieagent hielp me op weg. Net voor mijn neus zie ik de bus, die ik dacht te moeten hebben optrekken. Gelukkig zag de chauffeur me druk zwaaien en stopte. Er was geen tijd om goed op mijn telefoon mee te kijken dus net een snelle blik zei hij dat ik in de goede bus zat. Na 2x vragen gaf hij aan waar ik eruit moest. Ik was wat verbaasd want mijn routeplanner gaf iets anders aan maar hij had haast dus voor overleg was geen tijd . Daar stond ik. Geen idee waar ik heen moest. Het werd inmiddels schemerig. Ik besloot het te vragen aan een aardig uitziende meneer. Moeilijk kijkend zei hij dat ik helemaal verkeerd zat. Ik moest naar links, rechtdoor, rechts, weer rechts, rechtdoor, links (denk je nou echt dat ik dit ga onthouden vriend?) en dan zou ik een Subway vinden. Het werd donker en ik kreeg het ook best warm😅 Na ruim een kwartier op de gok lopen vond ik een metro. Kan niet anders zeggen dan dat de Portugezen wel altijd super bereid zijn te helpen. Nog zo’n 20 minuten en dan zou ik op plaats van bestemming zijn. Het was druk maar tussen de mensen door kon ik goed de haltes in de gaten houden. 7 stops en ik zou er zijn , Daarvandaan nog maar 2 minuten lopen…

Vol goede moed liep ik de trap op. En op dat moment belandde ik in een andere wereld. Grote groepen mensen op straat, beetje grimmig sfeertje en ogen op me gericht. Een enorme wietlucht kwam me tegemoet. Overal waar ik keek waren mannen, niet het lekkere frisse soort … en de paar vrouwen die er rondliepen waren, schat ik zo in, aan het werk of in ieder geval aan het wachten op werk. Nu ben ik gelukkig niet bang aangelegd maar heel relaxt voelde het sfeertje niet. Toen ik voor de 4 e keer op hetzelfde punt uitkwam besefte ik dat het nog wel eens een hele tijd kon duren voordat ik op mijn bed zou liggen. Op straat vragen voelde niet heel veilig dus schoot ik de avond winkel in. Helaas wist hij het verschil tussen links en rechts blijkbaar niet waardoor ik in allerlei kleine straatjes terecht kwam. Google Maps had het ook nog eens opgegeven waarop ik besloot de eigenaar van het hostel te bellen. Bracht me niet verder maar het voelde wel even lekker vertrouwd, het idee dat er op me gewacht wordt. Al zal die man het waarschijnlijk niet echt interesseren of ik uiteindelijk aankom of niet. Yes, Google maps had er weer zin in en ineens zag ik het ieniemini bordje waar de naam van het hostel op stond…

Met een licht bezweet ruggetje liep ik de trappen op naar de receptie. Snelle incheck met een hoop geklaag over dure huizenprijzen in Lissabon. Ik lachte lief maar man, denk je nu echt dat mij dat op dit moment boeit? Ik heb mijn leven gewaagd om hier te komen, dus hier met die sleutel! Ik wil die kamer in en pas morgenochtend weer uitkomen.

En daar lig ik dus. In een straat wat voor mij de sfeer van de Wallen heeft. Veel, heel veel herrie op straat, geschreeuw, glasgerinkrl, getoeter en sirenes. Het is even wennen maar op de één of andere manier doe ik het wel goed op dit soort avonturen. Al vind ik het voor deze reis genoeg zo😅ben wel heel benieuwd hoe ik het hier morgenochtend ga ervaren.

Volgende keer zal ik meer over mijn reis plan vertellen. Want ja, die is er inmiddels in grote lijnen wel! Nu toch eerst maar wat slapen. Morgen ga ik een klein beetje Lissabon verkennen en in de middag neem ik de trein naar Porto. Maarrrrr dat kan morgen zomaar weer anders zijn😂

Zou het heel raar zijn als ik even uit het raam schreeuw dat het tijd is om naar huis te gaan? Al blijkt dat een probleem te zijn volgens de hostel baas, betaalbare huizen…of zo iets….

Liefs,

Linda

-Wist je dat ik mijn reis koppel aan een Geweldig Doel? Stichting Niet Graag een Lege Maag smeren dagelijks boterhammen voor kinderen in armoede die anders zonder ontbijt en lunch de schooldag door moeten brengen.

Wil je ook doneren. Super lief! Klik dan op deze link : https://steunactie.nl/actie/actie-van-happy-camino-voor-niet-graag-een-lege-maag/-13029

– ik lees mijn blogs niet na. Ongemerkt gaat er sowieso al veel tijd in zitten. Er zullen dus zeker schrijffouten in staan🙈