De eerste stappen zijn gezet. Niet letterlijk, want als ik eerlijk ben komt er van wandelen erg (en dan ook echt erg) weinig. Maar de datum van mijn nieuwe Camino staat vast. 16 Mei vertrek ik, met een enkele reis op zak, richting Lissabon. Je leest het goed, alleen de heenreis is geboekt. En wat een lekker gevoel geeft dat!
Er zit wel een duidelijk patroon in mijn jaarlijkse wandelacties. Inmiddels wordt dit de 6e actie en Camino. Iedere keer heb ik vrij snel duidelijk waar ik voor wil gaan lopen en wordt de actie pagina vervolgens zonder twijfel aangemaakt. Alleen wanneer het op concrete plannen aankomt moet ik toch steeds weer heel veel stappen nemen (mooie woordspeling). Wanneer, waarheen, hoelang, hoe, wat, waar. Gek word ik soms van mezelf. Zal ik in Juni gaan of komt September toch beter uit. Zal ik weer voor ongeveer 300 km gaan of toch een keer een echte lange Camino. Ook wel leuk om misschien eens met een vriendin te lopen. Maar stel dat ze een keer 10 km verder moet wandelen omdat er geen bed vrij is of ’s ochtends haar natte kleding en schoenen weer aan moet omdat we de dag ervoor in de regen hebben gelopen. Hoe reageert ze hierop? Zeurderige mede pelgrims onderweg kan ik skippen. Al moet ik eerlijk zeggen dat ik die nog niet tegen ben gekomen of misschien ga ik die ongemerkt al snel voorbij. Het blijkt wel echt zo te zijn dat wanneer je samen loopt je veel sneller in een klaagmodus beland. En daar krijg ik spontaan een allergische reactie van. Dus check ✅, ik ga alleen. Blijven er nog genoeg andere keuzes over, zoals… wanneer en hoelang…
Al een paar jaar heb ik het plan om in het jaar dat ik 50 word een langere Camino te lopen. Time flies en ineens is het over 1,5 maand zover. Ik vraag me af in wat voor teletijdmachine we terecht zijn gekomen maar voor mijn gevoel zijn we in een nachtje slapen (met wat nachtmerrietjes hier en daar) van 2021 naar 2023 geteleporteerd. Iets wat altijd heel ver weg leek komt nu wel erg dicht bij…50…is dat niet de leeftijd van mijn ouders en hun vrienden? Het leven begint bij 50, je bent zo oud als je je voelt, 50 is het nieuwe 30…allemaal hartstikke waar maar ondertussen wordt dit gewoon ieder jubileum bijgesteld om de boel een beetje gezellig te houden en is de middelbare leeftijd gewoon een feit🤪. Waar ik er eerst vooral wat lacherig over deed begint het nu toch wel wat te rommelen. Niet dramatisch maar wel dat ik me af en toe bedenk dat 30 worden nog maar zo ‘kort’ geleden lijkt en dit dus vanaf dit punt dezelfde tijd is als naar de 70. Oké, dit is het moment om serieus na te denken over mijn Camino plannen 🙂
De lange route houdt me dus al even in de ban maar echt er voor kiezen is lastig. Er moet tenslotte ook gewerkt worden, het huis is net verbouwd dus nog genoeg verfklusjes, 6 Mei en 13 Mei rond ik 2 studies af waar ik super enthousiast over ben en dus ook mijn aandacht aan wil geven. En wat doe ik eigenlijk met mijn verjaardag? Man man man…en nu? Het kwam er op neer dat ik maar geen besluit nam wat betreft het boeken van een ticket en dan is het op de een of andere manier gewoon nog niet echt. . Tot ik vorige week ineens een half uurtje over had tussen mijn afspraken door. Voordat ik er echt goed over na had gedacht (genoeg gedacht maar zeker niet over deze versie) boekte ik spontaan een enkele reis naar Lissabon. De stad waarvandaan de lange route start, zo’n 700 km. En niet in Juni of September zoals ik steeds bedacht had maar op 16 Mei, 2 dagen na mijn verjaardag! Waarom een enkele reis hoor ik je denken…of misschien denk je dat helemaal niet maar ik vind het gewoon leuk je dit te vertellen… Dit was de oplossing voor alle afstand twijfels. Of ik start daar mijn avontuur en ga ruim 4 weken lopen of ik slenter een dagje door Lissabon en pak vervolgens de trein naar Porto om daar aan de 300 km te beginnen. Zodra ik dat besloten heb boek ik mijn terugvlucht…of besluit de volgende 50 jaar in Portugal te blijven 😉 Laatste optie is alleen wanneer ik zo’n mooi wit huis met veranda en uitzicht op zee kado krijg voor mijn birthday. Dus voor degene die mij graag zien vertrekken, de ultieme kadotip!
Problem (zover je dit een echt probleem kunt noemen) solved… de wereld ligt aan mijn voeten. Alles ligt open maar wel met een heerlijk vooruitzicht!
Zomaar wat van mijn issues in het kort. Peanuts vergeleken bij de voornamelijke reden van mijn wandeltochten namelijk, een mooi Goed Doel onder de aandacht brengen en daarmee geld inzamelen om dit te ondersteunen. In mijn vorige blog heb ik hier al uitgebreid over geschreven. Lees het gerust nog eens terug (misschien moet ik dat zelf ook nog eens doen😉) In het heel kort, ik heb dit jaar gekozen voor Stichting Niet Graag een Lege Maag. Een geweldige groep vrijwilligers smeren iedere dag, onder leiding van Johan de Boterhammenman, honderden boterhammen voor basisschool kinderen uit Rotterdam die in armoede opgroeien. Deze kindjes zijn helaas de dupe van de keuzes en/of problemen van hun ouders. iets waar geen kind voor kiest uiteraard. Zonder deze stichting zouden zij de schooldag zonder eten door moeten brengen. Je kan je voorstellen hoeveel problemen dit geeft. Een laag zelfbeeld, slechte concentratie, weinig energie en het zal voor deze kinderen heel lastig zijn een positief toekomstbeeld te ontwikkelen. Een toekomst die we met elkaar creëren. We mogen daarom deze kwetsbare groep niet uit het oog verliezen. En als ik zo eens naar de actiepagina kijk zijn heel veel mensen het daarmee eens. Inmiddels is de teller voorbij de 800 euro. DANK JULLIE WEL!!!Al deze donaties worden in eigen beheer opgespaard en komen volledig ten goede van de stichting. Het enige wat er nog af gaat zijn de kosten van de crowdfunding pagina. Dit is, zeker vergeleken bij de salarissen van veel grote doelen, een ienieminimini bedragje. Wil je hier inzicht in hebben laat me dit gerust even weten, ik ben hier heel transparant over. Er wordt absoluut NIETS van de donaties gebruikt voor persoonlijke doeleinde te denken aan mijn reis naar Portugal etc. De wandeltocht is mijn eigen avontuur waarvan ik het fijn vind hier iets maatschappelijks aan te koppelen. Het zou super zijn als ook jij iets zou willen doneren. Het hoeft niet veel te zijn. Alles helpt, zeker wanneer je bedenkt hoeveel kinderen er van 1 volkoren brood met wat beleg kunnen eten.
Afgelopen vrijdag ben ik langs de smeerplaats gegaan. Helaas was ik net te laat en waren alle boterhammen al onderweg naar de scholen en zag ik door de ramen dat het keukentje al mooi schoon stond te glimmen. Klaar voor de nieuwe week. Grote stapels broodmanden stonden in de hoek, wat voor mij de bevestiging was hoe ongelofelijk veel broden er weg gesmeerd worden. Twee enorme koelkasten, een bakfiets, lange tafel met stoelen en een lekker koffieapparaat op de kast. Ik kon me er helemaal een voorstelling van maken hoe het er hier iedere dag vanaf 7 uur ’s ochtends aan toe gaat. Het voelde, ondanks dat het in en in triest is dat dit in ons mooie landje nodig is, ook als een gezellige fijne plek. Kan ook niet anders aangezien de mensen die hier elke dag zo vroeg weer vol overgave aan de slag gaan, in mijn ogen, de engelen op aarde zijn. Dit laat een positieve vibe achter, zelfs als je voor een dichte deur staat. Binnenkort een nieuwe poging!
Voor nu is het tijd om af te ronden. De zon schijnt en de hond kijkt me licht geïrriteerd aan. Zover mijn hondenfluisteraar-gave gaat, hoor ik hem zeggen ‘ zei jij aan het begin van je verhaal niet iets over te weinig wandelen? Kom met je bijna 50 jarige lijf van die bank en trek je wandel pattas aan. Er moeten over een paar weken 700, 300, whatever kilometertjes gelopen worden. Je bent geen 20 meer he moppie!’ Nu is mijn hondentaalkennis niet heel geweldig dus hij kan ook zomaar gezegd hebben dat hij heel blij is dat ik nog met hem wandel als een 20 jarige…denk dat hij dat laatste bedoelde…
Wil je me volgen dan kan dit ook via Instagram Happy Camino of Facebook, al ben ik op fb iets minder actief. Nu zijn het vooral nog foto’s van vorige Camino’s maar voor je het weet nieuwe spam.
Wil je ook doneren? Yeahhhhh, je bent een schat! Hieronder vind je de link:
https://steunactie.nl/actie/actie-van-happy-camino-voor-niet-graag-een-lege-maag/-13029
Liefs ,
Linda
ps: Nog even mijn blog spelregels want ik heb gezien dat er heel veel meer lezers bij gekomen zijn. Ik vind het vooral leuk om mijn avonturen te delen via dit blog maar vind het daarnaast zonde van mijn tijd om allerlei taalfoutjes eruit te vissen. Dus dat doe ik dan ook niet:) Vind je het storend? Lucky you, dan kan je hier op een vrije middag lekker voor gaan zitten. Maar doe het vooral niet voor mij want ik ben helemaal happy met alle ‘foutjes’ in het leven en dus ook in deze spontane berichtjes 😃
HAPPY CAMINO home 