En dan zoals altijd de laatste vanaf het vliegveld. Na nog een rondje door Santiago, een laatste koffietje, nog een kaarsje in de kathadraal, een gezellig praatje met wat Nederlanders was het tijd om de bus op te zoeken. De halte was verplaatst maar een oplettende Spanjaard had door dat ik al een tijdje bij de bushalte stond en niet op weg was naar Mi casa en España. Met handen en voeten begreep ik dat ik nog een bocht om moest en idd daar stonden meer backpackers. Voor een euro werd ik in een half uurtje (denk ik) naar het vliegveld gebracht. Er werd gezellig gekletst. Iedereen heeft wel zo zijn verhaal. Het meest moest ik lachen toen een man ineens heel enthousiast met luide stem tegen een andere man zei ‘Heee, wat leuk om je weer te zien!’ De man kon het blijkbaar niet thuisbrengen. ‘In Ponferrada hebben we in hetzelfde bed gelegen, weet je nog?’ Hahaha hilarisch, en deed me aan een ontmoeting met een vrouw tijdens mijn eerste camino denken. We zagen elkaar de laatste dag en waren ook zo blij elkaar weer te zien terwijl we alleen de eerste nacht het stapelbed gedeeld hadden.
Het vliegveld van Santiago is klein dus trap omhoog en de douane door. Nou jaaa, nadat ik terug gestuurd werd om mijn wandelstok in te checken. Twijfel de twijfel… dan moet ik daar straks op gaan wachten terwijl ik zo de deur uit kan lopen. Dus heb ik innig afscheid genomen. Is nooit zo mijn ding want ik hecht me snel aan dingen… yep zelfs een wandelstok. Zoveel herinneringen in dat stukje aluminium.Maar tegelijk weet ik dat er nog heel veel, van een veel betere kwaliteit, in de garage liggen. Dus adios, lief stokje, je hebt me van het idee dat het voor oude mensen is af geholpen! Slikken en weer door…
Ik was op alles voorbereid dit keer. Keurig gesorteerde zakjes, oorbellen uit, telefoon, zonnebril, schoenen en vest in de bak, .Had mijn laatste restje zonnebrand ook voor de zekerheid maar weggegooid.Moet ik vaker doen want binnen een paar minuten was ik er door heen. Geen fouilleringen dit keer… al kon ik na deze twee weken die massage beter gebruiken dan op de heen weg. Ik keek nog even smekend maar werd uiteindelijk weggestuurd…
En nu nog 2 uur wachten. Er zijn 3 winkeltjes dus dat wordt heel veel koffie drinken om de tijd door te komen. Maar… niet voordat…
Ik wil iedereen onwijs bedanken voor alle support!!! Ik kan niet zien wie er meeleest maar wel hoeveel er gelezen wordt en dat was ongelofelijk!!! Zoals ik eerder al zei, voor mij staat het doel voorop, samen de wereld een beetje mooier maken! Maar natuurlijk is het ook weer net als ieder jaar, een ontdekking van mijn eigen pad geweest. Dit keer liep ik voor Stichting Vluchteling. Daar zal altijd heel veel geld voor nodig blijven helaas maar ik hoop met heel mijn hart dat de wereld bij mijn volgende Camino er weer wat mooier uit zal zien, dat de liefde stroomt en dat er gesprekken mogelijk blijken💙💛 Ik heb vertrouwen… deze Camino zag ik zo ontzettend veel jonge mensen tussen de 20 en de 30. Het zijn de kleine dingen maar de verandering is naar mijn idee al ingezet…you may say I’m a dreamer, but I’m not the only one💗
En ineens moet ik het heel snel afronden omdat ik een onverwachts gezellig mooi gesprek met de Nederlandse Mark had die net als Ik een telefoon vol hartjes bleek te hebben. Ineens zagen we dat de tijd voorbij gevlogen was dus snel de rij bij de gate op moesten zoeken.Wat een geweldige afsluiting!
Maar uiteraard niet voordat ik de eindstand bekend heb gemaakt… tromgeroffel…€1215,-🎉🎉🎉🎉🎉
GEWELDIG!!!!! Dank dank dank💙💛
Nu moet ik echt opschieten….
Liefs,
Linda
De
HAPPY CAMINO home 