Vrede

Hoe bizar is dit kaartje… je zou bijna niet geloven dat ik het met mijn ogen dicht pak. De aankomst in Santiago na bijna 14 dagen lopen. Een wandeltocht voor , net als de afgelopen jaren, het Goede doel. Dit jaar met de focus op Vrede. Geld inzamelen zodat de mensen die alles achter moeten laten geholpen kunnen worden. Ik vind het weer zo ongelofelijk lief dat er ook dit keer zoveel gedoneerd is! Ik weet heel goed dat velen al op andere manieren hun steentje bij hadden gedragen en toch alsnog wat overgemaakt hebben om mijn actie te ondersteunen. En eerlijk is eerlijk, het stimuleert enorm! Ik weet daarom bijna wel zeker dat er ook volgend jaar weer iets zal komen. In welke vorm dat is ook voor mij nog de vraag. By the way, ik rond de actie pas af als ik weer thuis ben dus mocht je twijfelen tussen die reep chocola of…. Link staat onderaan de tekst😇😉

Ik liep gisteren in een rustig tempo. De route was niet erg zwaar dus ik had prima harder kunnen lopen maar zoals ik al zei, ik wilde van iedere stap genieten. Ik voelde een enthousiast soort spanning bij de andere pelgrims. Misschien was het hun eerste keer om in Santiago aan te komen. Ik herinner me dat gevoel nog zo goed. En nog steeds bekruipt er een soort kriebeltje. Ik voelde me wat emotioneel. Het was bijna weer voorbij. Had ik de tijd goed gebruikt? Had ik genoeg tijd genomen alles te voelen wat ik wilde voelen, los te laten wat los gelaten moet worden. Heb ik genoeg gedaan om geld in te zamelen? Ik denk voor nu wel… maar de echte Camino begint eigenlijk pas wanneer je klaar bent. Naast dat ik voor het goede doel loop is dit ook iedere keer weer een mooi en leerzaam proces voor mezelf. Win win…

Ik liep Santiago binnen. Vanaf een andere kant dan voorgaande keren maar ik herkende het meteen. Inmiddels voelt het als thuiskomen. Ik hou van deze stad waar ik zo mijn vaste rituelen op bepaalde plekken heb. Ik liep het tunneltje onderdoor waar de doedelzak speler jaar in jaar uit staat te doedelen ( hoe heet dat eigenlijk?). En daar was het plein, het eindpunt, dit was het… Het was een enorme drukte. Vol met blije mensen, zij (en ik) hadden zichzelf overtroffen. We hadden het maar ff geflikt! Ik speurde of ik bekende gezichten zag maar helaas. Jammer want dit is wel een moment om het liefst even met iemand te delen. Elkaar te feliciteren en foto’s te maken als bewijs. Dat laatste deed een spontane Spanjaard maar die gaan in het prive archief 😃 een selfie dan maar! De zon brak door, wat een feest! Vanuit een groepje hoorde ik ineens, hé jij bent die Nederlandse toch? Het was een jongen die ik wel al een aantal keer gezien had maar verder eigenlijk niet had gesproken onderweg. Hij zei dat hij gisteren aangekomen was en vroeg wanneer ik. ‘Nu net!’ Waarop hij me spontaan een hele lieve knuffel gaf. Ondanks dat ik me verontschuldigde voor mijn natte zweetrug ontving ik hem met heel veel liefde. Wat fijn om dit toch even met iemand te delen! We hebben elkaar niet meer gezien maar hij zit wel in mijn hart💙

Na een half uur besloot ik mijn appartement op te zoeken. Ook zo’n plek wat als thuiskomen voelt. Mijn favo stekkie in Santiago. Helaas was het vorig jaar vol en ook dit jaar had ik pech.. had, want toen ik onderweg nog eens keek bleek het ineens vrij te zijn van zondag tot dinsdag. Nu kwam ik een dag eerder aan en ook dit was vol. Gisteren onderweg besloot ik toch nog een keer te bellen en yes, lucky me, ook voor deze nacht was er iemand uitgevallen. Moest alleen vanmorgen even één deurtje verder. De eigenaresse drukte me op het hart dat ik haar voortaan even moet appen als ik wil komen, zo fijn… dat ga ik zeker onthouden!

Nouuu zoals jullie gisteren lazen heb ik het gevierd met veel, heel veel eten!! In ieder geval vergeleken met de afgelopen 2 weken. Tapas, Padron Pepers (mijn favoriet!!!) Pulpo en ik kreeg nog een bordje met chips en een of ander stukje vlees. Heel lief, nu ben ik niet zo’n vlees eter maar gisteren ging alles erin😂 Bomvol ben ik ‘thuis’ lekker aan de thee gegaan, was in de wasmachine en een hele lange douche genomen. Haren in een ,die middag gekocht ,masker want helpppp daar moest echt iets mee gebeuren. Ik hield de vogels al angstvallig in de gaten, had niet veel gescheeld of er werden eieren in dat bossie stro gelegd. Kortom, een goed avondje!

Ik werd om 5.00 uur wakker. Blijkbaar zit het al in mijn systeem. Het tijdstip dat de eerste pelgrims de slaapzaal verlaten en ik wel bleef liggen maar niet meer echt vast sliep. Nu ben ik gelijk weer als een blok in slaap gevallen. Opnieuw een hele lange douche, kop koffie, meloentje en de deur uit. Om 12.00 uur zou de Pelgrimsmis in de Kathedraal beginnen. Ik ben niet kerkelijk maar het is één van die belangrijke momentjes die bij mijn Camino horen. En het maakt steeds weer indruk, die gewaden die ze dragen, de wierook, het mooie zingen van één van de priesters (of hoe die man ook heet) . En wat ik altijd een bijzonder moment vind tijdens zo’n dienst is dat je degene naast, voor en achter je vrolijk de hand schud, even in verbinding bent. Maar pfffff wat duurde het lang. Ik kon niet meer stil staan. De Spaanse dame naast me moet gedacht hebben dat ik ADHD heb. Van ellende ging ik op de grond zitten maar bij weer een ander ritueel moest iedereen gaan staan dus hees ook ik me maar weer omhoog. Na 10x de tijd gecheckt te hebben, alsof het dan sneller gaat, gingen de deuren open en bleek ik niet de enige te zijn die snel het zonnetje op wilde zoeken.

Het was een gezellige middag, koffietje hier en daar, beetje rondslenteren, mediteren in het park, wat schrijven. Prima dagje! Einde van de middag wilde ik naar de plek waar ik altijd mijn steentjes achterlaat. Het is daar dan wat rustiger en geeft mij alle ruimte om dit echt met volle aandacht te doen. Ik had een hele hand vol dit jaar. Ik ben gek op deze plek. Geweldig uitzicht op de kathedraal en in een park vol mooie bomen. Het kleine fonteintje is de plek waar ik de steentjes loslaat. Een aantal gevonden onderweg voor degene die me dat gevraagd hadden en een paar al meegenomen van huis. Voor wie en waarom dat doet er verder niet toe, zolang diegene voor wie het is maar weet dat ik ze met liefde meegedragen heb. Het verhaal hierachter is dat het steentje staat voor het loslaten,afscheid nemen van een bepaalde last, zorgen, verdriet enz. Ik heb het voor mezelf iets positiever gemaakt… ik neem mijn dromen, wensen, liefde mee in de steentjes en laat ze achter voor geluk, nieuwe inzichten en energie maar ook als troost voor de verdrietjes in mijn leven. Ik had er ook eentje voor mijn vader, bergkristal. Één voor één gooide ik ze in het water maar één steen ketste op de rand terug. (Zie video) Toen ik het later uit het onderste laagje water viste zag ik dat het de steen van mijn vader was. Ik moest lachen, hoe mooi, alsof hij me nog een keertje extra gedag wilde zeggen en even wat meer aandacht vroeg voor zijn steentje. Het was fijn want zo heb ik nog een keer bewust ‘afscheid’ genomen. Ik heb de hele tocht het gevoel gehad dat hij meeliep. Heb zelfs mijn wandelstok Henk genoemd😃. Alsof hij me een steuntje gaf wanneer dat nodig was. Mopperde op hem als ik hem weer eens liet staan als ik onderweg koffie had gedronken en leunde op hem als ik uit stond te hijgen bovenaan de berg. Inmiddels zijn de stok en ik vrienden geworden.. De steentjes waren op hun plek, door naar mijn volgende ritueel.

Voor het branden van de kaarsjes heb ik ook een vaste stek. Niet in de grote kathedraal maar in een kerkje een beetje achteraf waar het eigenlijk altijd heel stil is. Ook nu, ik was alleen. 16 Kaarsjes had ik aan te steken. Sommige omdat het aan me gevraagd was, die zal ik verder ook niet benoemen maar weet dat ik mijn belofte na gekomen ben! Maar ook een aantal vanuit mijzelf. De eerste die ik aanstak was dan ook voor mijn vader, dankbaar voor wie hij was, zijn altijd positieve karakter, zijn humor en dat hij nog zoveel mooie reizen samen met mijn moeder heeft kunnen maken na de diagnose. Het kaarsje wat daar gelijk naast moest staan was dan ook voor mama omdat ik weet dat ze Henk ook zo mist maar er alles aan doet het leven te blijven vieren en ook het reizen weer oppakt. En dat is echt niet altijd zo eenvoudig. Het kaarsje staat dan ook symbool dat waar ze ook naar toe reist Henk altijd bij haar zal zijn. Een kaarsje voor Pepijn met duizenden wensen, voor Nico die binnenkort zijn droom waar gaat maken, een kaarsje voor Mia die in Mei geboren is en Hugo die zo’n heerlijk fijn thuis heeft samen met zijn mama, mijn Caminovrienden van het eerste jaar omdat zij zo belangrijk zijn geweest in mijn liefde voor deze wandeltocht, een kaarsje voor iedereen die mij lieve woorden stuurden, me gesteund en gevolgd hebben tijdens de reis, een kaarsje voor iedereen en dan met name alle kinderen die wel wat kracht kunnen gebruiken, ook een kaarsje voor mezelf om mijn dromen en doelen in het licht te zetten én uiteraard een kaarsje voor de Vrede✨ Het waren veel lichtjes, iedere jaar worden het er een beetje meer. Of al deze rituelen werkelijk iets doen? Ik zou het niet weten maar ik geloof zeker dat liefde altijd de beste keuze is en dat die energie sterker is dan wat dan ook! Ik heb nog een hele tijd daar op het bankje in de kerk gezeten. Zachte muziek waar ik bij wegdroomde, de flikkerende vlammetjes en af en toe een hard gejuich vanaf het plein buiten waar weer een nieuwe groep pelgrims hun aankomst vieren.

Morgen heb ik nog een heerlijke dag voor me maar alles wat ik wilde doen is gedaan. Het cirkeltje is weer rond💙

Terwijl ik dit schrijf krijg ik het gevoel in een scène van Eat, Pray &Love te zitten waar Julia Roberts helemaal los gaat op het Italiaanse eten. (heb je deze film nog niet gezien, ga dat dan snel doen… ik heb hem denk ik al 100x gekeken ) Mijn tafel staat inmiddels vol met heerlijke tapas. Dus weg met die telefoon… Straks de foto’s er nog bij nu eerst GENIETEN!

Toch nog een laatste stukje … toen ik terug liep hoorde ik gezellige muziek waar ik natuuuurlijk op af ging. Wat een top afsluiting van de dag… ik deel de video, misschien een reden om toch die Camino eens te gaan lopen!