Vandaag was de een na laatste wandeldag. Morgen, zaterdag, kom ik in Santiago aan. Wat een ongelofelijk dubbel gevoel. Ben ik er al klaar voor deze Camino af te sluiten? Ik ben er nog niet over uit…
Ik kon niet in slaap vallen gisteren. Dat had verschillende redenen. Ten eerst was het vreselijk warm op de kamer. Èèn ding waar ik enorm naar kan verlangen is een raam wat wijd open staat ‘s nachts. Hoe koud ik het vaak (meestal) ook vind, de frisse lucht wint het daarvan. Tijdens de Camino ben ik een raam pitbull geworden. Gisteren klapte de man, met zijn bed het dichtste bij het raam, ook weer alles potdicht. Dus weer in mijn beste gebarentaal vragen of het open mocht blijven. Dit keer gelukkig met bijval van een andere man. Ik snap het ook gewoon niet. Zeker in deze tijd wil je toch een klein beetje frisse lucht wanneer je met zoveel mensen een kamer deelt. Dat was reden 1, reden 2 was omdat ik heel gezellig contact had met een oud klasgenoot en we via messenger school herinneringen aan het ophalen waren. Daar sloot het kaartje van vandaag goed op aan, zelfvertrouwen. Als ik iets niet had in die tijd, was het dat wel. Jammer dat je toen niet wist hoe er naar je gekeken werd en het op sommige vlakken dus zo onzinnig was. Op ieder vlak eigenlijk maar helaas zo hardnekkig. En de derde reden was de buurman, waarom trok die man niet gewoon een skipak of iets dergelijks aan als hij gaat slapen😊🤪😂 Rond 01.30 uur moet ik ongeveer in slaap gevallen zijn maar om 04.00 uur ging de eerste zijn spullen al pakken om op pad te gaan. Why?? Ik snap dat je de warmte wat voor wilt zijn maar het ken te gek ook he! Ik heb nog wel wat geslapen maar rond 07.45 uur liep ik alsnog fris en fruitig de deur uit.
Nog twee keer 20 km. Korte dagen vergeleken bij de afgelopen 2 weken. Vooral de laatste week is voorbij gevlogen. Ik denk dat dit mede door de drukte komt. Het was een vrolijke bedoening onderweg. Er werd gelachen, heel veel gepraat, muziek geluisterd (zonder oortjes) . Als het de avondvierdaagse was had ik het super gezellig gevonden. Nu voelde ik me verdrietig. Ik wil èèn zijn met de natuur, alleen de vogels en de wind horen, wegdromen in de stilte, in contact zijn met mezelf, mijn voetstappen horen. Ik probeerde het allemaal wel, ondanks al die mensen, maar het leidde me af. Waar ik kan loop ik een stapje harder of hou even in om zo toch alleen te kunnen lopen. Mocht je een Camino overwegen laat mijn ervaringen niet weerhouden deze route te doen. Mijn behoefte hoeft de jouwe niet te zijn en misschien is het voor jou juist net dat beetje extra tijdens je wandeltocht. Ik wil vooral verdwalen, hardop zingen, dansen, contact maken met de mensen die hier wonen, op een mooi plekje even mediteren of mijn broodje eten, ik wil niet weten waar ik die avond slaap of hoeveel kilometers ik precies ga lopen. Ik wil me mee laten voeren in het avontuur…in de onwetendheid…
Klinkt het negatief? Is zeker niet wat ik bedoel want ik heb een heerlijke en leerzame tijd! Ik weet nog beter wat wel en juist niet bij me past. Wanneer ik mijn ruimte nodig heb en wanneer ik mensen toe laat. Deze tocht heeft me weer meer zelfvertrouwen gegeven. Of in ieder geval heeft het me nog meer in laten zien dat ik op mezelf mag en kan vertrouwen. Dat ik juist hou van het onbekende, niet veel nodig heb om gelukkig te zijn wat niet weg neemt dat ik heerlijk ga genieten van het hotel in Santiago. Dat ik aardig en mooi gevonden word zonder daar moeite voor te hoeven doen. Dat een vriendelijke lach zoveel meer doet dan een stortvloed aan woorden. Dat anderen me misschien niet altijd begrijpen maar ik mezelf gelukkig wel steeds beter 😊Maar ook het vertrouwen wat ik weer heb in mijn lichaam die het laatste jaar veel gekke signaaltjes gaf. Dat ik sterk ben lichamelijk en mentaal wat niet wegneemt dat ik ook gewoon verdriet mag hebben. Zo bijzonder dat mijn lichaam mij en mijn rugzak toch maar even zonder tegenstribbelen twee weken lang gedragen heeft . Ja, ik voel me rustig van binnen. Het wordt vaak als negatief ingevuld wanneer iemand zegt zelfvertrouwen te hebben. Alsof je arrogant, ijdel of zelfingenomen bent maar ik ben dankbaar… zo ongelofelijk dankbaar want het heeft bijna mijn leven lang geduurd voordat ik nu hardop kan zeggen dat ik blij ben met wie ik ben…. Ik kan op me Zelf Vertrouwen..
Zo vlogen de kilometers vandaag voorbij. Een slaapplaats had ik niet en als ik mijn kamergenoten van de afgelopen dagen moest geloven ging dat nog wat worden. Dat bleek uiteindelijk alles mee te vallen. Ik liep het dorp in en zag heel veel Alberque’s en de eerste die ik binnenliep was raak. Oo de achtergrond stond klassieke muziek op die door de hele Alberque te horen was. Het voelde goed. Ondanks dat het groot is hangt er een hele relaxte sfeer.Een grote lichte ruimte met een soort Oosters binnentuintje in de kamer. Toen ik mijn bed uitgekozen had ging ik even rustig naar de muziek liggen luisteren… 3 uur later werd ik wakker😃
Ik heb altijd de drang ‘s avonds nog een rondje door het dorp of de stad te doen om toch een beetje te weten waar ik ben. Dat was in dit geval snel gepiept want het was niet veel Dus dan maar naar een terrasje, wat moet dat moet. Terwijl ik een beetje zat te schrijven zag ik in mijn ooghoek mijn buurman van vannacht aan komen lopen. Ik ben even heel interessant in mijn boekje gedoken, zonnebril op voordat hij weer met die krullen boven mijn hoofd staat te zwiepen😂😂 Ik ben incognito gebleven…
Vanavond zat ik in de Alberque nog even van het zonnetje te genieten. Een Engelse vrouw kwam naast me zitten en we raakten gezellig aan de praat. Ook zij vind het wat moeilijk dat het morgen weer voorbij is. Ik vertelde dat ik zowel voor mezelf als voor het goede doel loop. Spontaan pakt ze haar tas en stopt €20,- in mijn handen. Ze wilde dit graag doneren voor Stichting Vluchteling. ‘Wij kunnen het voor ons plezier doen’, zei ze, ‘voor hun is het noodzaak.’ Precies dat is wat er tijdens deze reis ook zo vaak in mijn hoofd voorbij is gekomen. Wanneer mijn voeten zeer deden, wanneer ik mijn rugzak ‘s morgens inpakte, wanneer ik me verdrietig voelde… het was allemaal mijn eigen keuze… voor hun is die er niet! Ik heb het gelijk waar ze bij stond overgemaakt waardoor de stand nu op €1145.- staat. Zo vreselijk lief dit gebaar. Ik kende haar niet en ik loop hier zeker niet te vragen om donaties…
Morgen de laatste dag… mijn eerste Camino kreeg ik via de app een hele mooie Mantra die ik altijd bewaard heb en ook regelmatig in mijn hoofd herhaald heb.
Padam, padam, pratipadam
arhati, iti, pratipadikam.
Stap, stap, iedere stap
heeft in zich wat nodig is voor de volgende stap.
Na dit avontuur wacht er vast weer een mooi nieuw avontuur! Maarrrrrrr het is nog niet zo ver!! Dinsdag vlieg ik pas terug dus wie weet wat er allemaal nog gaat komen …Stap, stap, iedere stap heeft in zich wat nodig is voor de volgende stap…
Liefs,
Linda
Wil je ook nog doneren?
HAPPY CAMINO home 