Geluk dat was wat ik voelde toen ik gisteren mijn bed voor die nacht gescoord had. Vreselijke plek, 50 bedden dicht op elkaar waarvan de meeste tegen elkaar geschoven. Ik was blij dat ik het laatste eenpersoonsstapelbed had. Moest er echt niet aan denken iemand zo dicht naast me te hebben. Toch hou ik van deze sfeer. Het kaarsje was uit voor die dag. Zere voetzolen, moe, regen, gewoon klaar mee! Al leefde ik op toen ik bij de deur dat leuke Canadese stel van dag 2 of 3 zag staan. We waren alle 3 blij elkaar weer te zien. Zo grappig, hoe dat gaat. Je spreekt elkaar hooguit een half uur en een week later, wanneer je elkaar weer tegenkomt, is het alsof je je beste vrienden na een hele tijd weer terug ziet. Zij hadden toevallig net over me gesproken omdat ze dachten me niet meer te zien. Maar doordat ik 2x een alternatieve route had genomen waren we nu weer op hetzelfde punt.
Na een heeeeeerlijke lange douche voelde ik me in ieder geval opgefrist. Ik moet wel altijd weer even een drempeltje over als ik zie dat het een gedeelde doucheruimte is. Met elkaar slapen vind ik eigenlijk wel intiem genoeg. Even voor de beeldvorming, ik bedoel naast een gemengde slaapzaal dus niet dat ook de douche gemengd was Al maakte dat in mijn geval niet uit omdat mijn gezellige (not) douchematie de deur wagenwijd open liet staan en ik vol in de spiegel te zien was. Moet je dan in je blote kontos die deur dicht doen terwijl de een na de ander voorbij loopt. Noem me preuts maar is gewoon niet mijn ding🙃 Al moet ik zeggen dat dat gevoel weg viel toen ik eenmaal stond. Ohhhhh zooo fijn!! Wat een geluk!!! Die douche heb ik het over he, niet dat de hele toko weet wat er onder mijn wandeloutfitje zit.
Ik hoorde dat ik nog een dikke kilometer moest lopen als ik iets wilde eten en had dus al heel snel besloten dat ik het over zou slaan. Ik had rond 15.00 uur nog een stukje Spaanse tortilla (aardappel/omelet) op daar kon ik wel mee door. Het was nog vroeg. Ik keek eens door mijn zak met kleren en besefte dat ik echt even moest wassen. Spullen erin en nog maar even buiten zitten. Bij de buren stond een grote tent waar ik een tap zag staan ( intentie was een limootje). Daar zou vast iets te drinken zijn en wie weet zelfs iets te eten. Laatste kon ik vergeten.Maar overal is een oplossing voor. Bier staat voor 2 bruine boterhammen hoor ik altijd, bakje pinda’s erbij en voilaaaa mijn avondeten, brood met pindakaas.
21.00 uur ben ik als een blok in slaap gevallen. Één keer wakker geweest om te plassen en met een slaapdronken hoofd leek het alsof er geen water was maar drong verder niet helemaal door. Ik droomde er zelfs over . Volgende ochtend was ik met 2 buurmannen de laatste die nog op bed lagen, iedereen was de deur al uit. Niet dat wij lui waren want ik liep zelf ook om 07.20 uur al buiten. Met mijn tasje naar de badkamer. Ieuwww het stonk…snel mijn ding doen en weg. Tot ik de kraan op wilde doen, geen water!! Snel de andere 3 ook proberen, niks… toen drong langzaam tot me door dat het toilet dus ook niet doortrok, we met 50 man 4 toiletten in gebruik hadden en ik de laatste was die nog ging🤢… of niet ging…spullen in de rugzak en op zoek naar koffie en wat te eten!!
Het ochtend zonnetje kwam net door. Dat is voor mij puur geluk! Het kaartje van vandaag 🍀Dat mooie zachte licht, beetje heiig boven de velden, alsof er een soort blije verwachting van de dag is. Weet even niet hoe ik het anders moet beschrijven. ik dook het eerste het beste cafeetje in. ‘Un café con leche y tostadas por favor’ zei ik met smekende ogen tegen de man. Ik spotte een stopcontact (weer geluk) want de stroom was ook uitgevallen vannacht dus niet genoeg batterij om op pad te gaan. Koffie, toast wn stroom meer heeft een mens (op dat moment) niet nodig.
Blij liep ik de deur uit. Zowel ik als mijn foon waren weer opgeladen. Ik liep het gezellige plaatsje door, fluitende vogeltjes om me heen en toen ineens… 50!! 17 jarige meisjes!! Vijftig!!! Gewoon recht voor me! In het wild!! Paar dagen terug had ik al besloten mijn teleurstelling wbt de drukte los te laten maar dit was wel een extra uitdaging. Ik ging ervoor en mengde me er tussen De een na de ander zei heel lief en vrolijk ‘Buen Camino’. Ik antwoordde dat het wel heeeeel jammer was dat mijn 18 jarige zoon er niet bij is… laat dat in een grote groep meiden vallen en je kan de reacties raden😂Ik heb nog een tijdje met één van de docentes gelopen Het bleek een meisjes school uit Ierland. Ik was verbaasd, dat dat nog bestaat!! Op het moment dat ik wilde vragen hoe dat dan zit als een meisje zich eigenlijk meer jongen voelt en hoe ze daarmee omgaan, werd er ineens vooraan halt gehouden en stonden ze allemaal stil. Er moest er eentje plassen. Ook leuk als 49 klasgenoten staan te wachten wanneer jij de bosjes induikt. Tijd voor mij om gedag te zeggen . Hield me toch wel even bezig, hoe ellendig moet dat voor een kind zijn als je je niet thuis voelt tussen al die meiden in een tijd dat iedereen steeds meer zichzelf kan en mag zijn.
Inmiddels was het flink warm geworden. Ik had mijn bed voor deze nacht gereserveerd dus besloten heel rustig aan te doen. Het zou een lange dag worden en ondanks dat ik me lichamelijk en mentaal super goed voel doen mijn voetzolen echt zo’n pijn. Dus wilde ik iets vaker een pauze inlassen. Bij de volgende koffiestop keek ik mijn ogen uit, twee Spaanse dames waren druk bezig met selfies, lippenstift en andere zaken. . Daar stond ik op mijn beurt te wachten bij het toilet met mijn verwilderde haar en make-uploze hoofd, simpele zwarte kleding want dat ziet er nog het meest frisse uit aan het einde van de dag. Wel schoon, dankzij de wasmachine van gisteren! Zij waren tot in de puntjes gestijlt, prachtige sportkleding aan in mooie kleuren, nagellak daarop aangepast, geen druppel zweet te bekennen (hoe dan???), spiegeltje bij de hand om de make-up bij te werken. Ik had een goede plek ze onopvallend te observeren. Één haalde een rol wc-papier uit haar tas en terwijl ze druk bleef praten kwam ze ineens naar me toelopen, lachte lief en gaf me een stuk omdat er waarschijnlijk niets zou hangen. Ik moet er een beetje stom bij gestaan hebben want die zag ik niet aankomen. Super lief maar vraag me dan toch af waarom ze dat ineens deed…
Terwijl ik weer verder liep rook ik een bekende geur. Wat het was hoefde ik niet over na te denken. Er is bijna niets wat lekkerder ruikt dan dat of in ieder geval waar ik gelijk bij wegdroom in herinneringen… Eucalyptus. Alsof ik in Australië aan het wandelen was. Het ‘Buen Camino’ werd even vervangen door ‘G’day Mate’. Geluk ten top!!
Het kaartje geluk was een mooie positieve voor vandaag. Zoveel dingen die me gelukkig maken! Teveel om hier allemaal op te noemen. Met Pepijn heb ik een aantal vaste ritueeltjes zoals bijvoorbeeld de manier waarop we weltrusten zeggen maar ook zeg ik vanaf kleins af aan tegen hem dat hij voor het geluk geboren is. Sinds hij goed kan praten (en dat lukt sinds vorig jaar redelijk🤪) hoef ik alleen maar ‘Jij bent..’ te zeggen en dan vult hij zelf al aan ‘voor het geluk geboren’. Mooie reminder als het ooit eens tegen zit.
Bij weer een stop zat ik nog even een beetje batterij bij te laden toen ineens iemand mijn portemonnee van tafel wilde pakken. Het bleek mijn knappe buurman van eergisteren te zijn (Aladin van 2 meter lang en volgens mij net zo breed). Hij had geluk want ik had hem bijna een hoek verkocht.Zijn vriend kwam met een grote lach om de hoek kijken. Ik weet niet wat het is met die twee maar we liggen weer gelijk in een deuk. Ik moet zo om ze lachen en zij blijkbaar om mij. Hopelijk kom ik ze tegen als ik in Santiago aankom want hoe leuk om met hun te gaan vieren dat we er zijn! Ze vroegen of ik met ze mee wilde lopen. Aladin wilde een extra rugzak om te trainen. De verleiding was groot maar het zou als valsspelen voelen dus toch weer zelf die 10 kilo op mijn rug gegooid. Ik besloot ook alleen verder te lopen want die voeten van mij gingen hun tempo echt niet bijhouden. Of het had een goede afleiding geweest… we zullen het nooit weten…
Na weer een tijdje hoorde ik mijn naam en zag ik de jongen, van dat stelletje wat wel eens apart van elkaar loopt, op een bankje zitten (zooo, goeie zin!) Ja, met nog 2 wandeldagen te gaan kan ik ,ondanks dat ik altijd alleen loop, echt wel weer zeggen dat ik een Camino ‘familie’ heb gekregen. Lieve mensen die bij deze reis horen, bij de herinneringen van deze Camino, die steeds weer ergens op mijn pad opduiken… ook dat maakt me heel gelukkig!
Zo tegen 15.00 uur vond ik het toch weer een pittige dag worden. Ik wist dat de afstand lang zou zijn(31 km) maar ik dacht dat het voornamelijk vlak was. Stop nummer 5 was bij een fruitkraampje. Jaaa, dit was precies wat ik wilde. Nu ben ik er ook gevoelig voor als iets er leuk uitziet en die roze fiat deed het hem. Na deze pauze werd het stiller onderweg. Niet gek want normaal zou ik ook al in mijn Alberque zijn. Ik moest mezelf echt vooruit slepen. Heel fijn was het dat mijn vriendin op dat moment ingesproken berichtjes stuurde wat een beetje afleiding gaf. Maar alsnog was het heuvel op en af. Hoe kan dat nou, het boekje had iets anders aangegeven. De zon was heet, er was geen schaduw en ik deed heel zuinig met mijn water. Even overwoog ik gewoon te stoppen. Klaar! Op de straat gaan zitten en niet meer bewegen! Niemand die me tegen houd,…Maar wist eigenlijk ook niet wie me dan van deze berg af ging halen (Aladin& matie zaten vast al aan een biertje). Zat niets anders op dan verder lopen. Nog 5 km… ik loop hier zo’n 4/4,5 per uur dus nog een dik uur te gaan… helpppppp… wat een ongelofelijk stom idee zo’n Camino! Ik probeerde mijn focus van mijn voeten af te halen en kwam ineens tot het besef dat ik niet meer zo hard hijg als ik aan het klimmen ben. Woww, mijn conditie is dus wel echt verbeterd tijdens de afgelopen 12 dagen. Kleine overwinning.
Toen ik het dorp inliep werd er vanuit een klein donker winkeltje gefloten, you, yes You, come… I have something for you! No thanks, have you mijn rugzak gezien, daar kan nothing meer bij joh! ‘Yes come come’.. Ik word dan toch nieuwsgierig wat hij heeft maar iets in me zei dat ik het niet wilde zien, laat staan hebben🤪 Als hij nu een voetmassage aangeboden had…
Inmiddels heb ik lekker gedoucht. Fijne kamer met 7 1-persoonsbedden. Alleen…. Hoe kan het dat er weer een enorm mooie brede man van 3 meter, lang krullend haar, eind 20, in het bed naast me ligt? Ik krijg een Candid Camera gevoel. 🤪😂 Kan met hem alleen niet zo lachen én hij heeft een rolkoffer 😉 Maar he, ik klaag niet… niet meer…
Ik zei tegen de buurman dat deze dag onverwacht pittig was. Zijn antwoord was dat het de zwaarste op de route is (ik denk wel van de laatste 100 km want de Mount Everest was echt zwaarder al waren mijn voeten toen nog goed). Ik checkte even bij hem of hij met zijn rolkoffer gelopen had en er dan bij een berg af op ging zitten…hij vond het niet grappig. Is het ook eigenlijk niet…al zie ik het wel helemaal voor me en dan vind ik het zelf toch echt wel komisch.Ik keek maar snel weer in mijn boekje en ik bleek inderdaad verkeerd gekeken te hebben. Moeilijkheidsgraad 2/3 ipv 1/3 Wat een geluk dat ik dat niet wist, anders was ik vanmorgen niet eens begonnen denk ik.
Nog maar 2 wandeldagen…een paar dagen terug had ik het gevoel al een maand weg te zijn , nu ben ik er bijna…Nog zo’n 40 km te gaan… ik ga van iedere stap genieten!!! Ik vind het altijd lastig beschrijven wat ik zie onderweg maar gelukkig hebben we de foto’s nog!
Adios Amigos!
Liefs, Linda
Wil je nog een (kleine ) donatie doen voor Stichting Vluchteling dan komt hier nog een keer de link:
HAPPY CAMINO home 