Toen ik vanmorgen aan de koffie zat en naar buiten keek hoopte ik dat het kaartje van vandaag een teken van boven was… licht! Het was namelijk grauw en heel erg bewolkt. Ik wist wel dat me dit te wachten stond maar ergens hoopte ik dat iedereen er naast zat. Al had ik toch wel enorm mijn twijfels over de weersverwachting van mijn Duitse vrienden. Volgens hen moest ik zorgen dat ik rond 13.00 uur op plaats van bestemming was wilde ik droog aankomen.. ‘Mijn’ buienradar gaf aan dat het in de ochtend bewolkt zou zijn en in de middag wolken met zon. Maar de Duitsers waren overtuigd dus stond ook ik maar vroeg op om voor de ergste bui binnen te zijn. Win, win, of ik regen niet nat of ik zit extra lang in het zonnetje.
Ik heb tijdens de Camino nooit zo veel kleding aan. Hooo stop, wel iets uiteraard maar niet zoals ik alle pelgrims ‘s morgens naar buiten zie lopen. Lange broeken, shirts met lange mouwen, fleece vest eroverheen. Ik ben een mega koukleum, lig ‘s zomers nog met drie dekbedden over me heen maar tijdens het lopen moet ik echt niet aan zoveel stof denken. Dus krijg ik steeds weer de vraag ‘heb je het niet koud’ als ik in mijn Yogahempje en korte broek de deur uit ga. Ik vind juist dat eerste moment zo naar buiten lopen echt heel fijn. Het gevoel super sterk en gezond te zijn. . Een soort Ijsbad maar dan zonder ijs. Ik ben eigenlijk een beetje de Wim Hof onder de pelgrims🤪 Maar zelfs ik heb vandaag na een uurtje of 2 mijn fleece opgezocht. Bijkomend nadeel dan is dat ik ook gewoon 2x moet wildplassen als het zo koud is. ,Toch nooit mijn grootste hobby. In gedachten zie ik voor me hoe zo’n gluiperige teek mijn boven het gras hangende bil op zoekt en zich vastgrijpt. Hoe ga ik die er met mijn tekentangetje uithalen? Dan zal ik dus hulp in moeten schakelen En dan zo nonchalant mogelijk vragen ‘Yo roomy, ken jij ff dat beest van mijn kont af halen’. Kan toch niet joh! En daarnaast lukt het ook niet goed om uit het zicht te zitten en ik weet dat snel mijn broek ophijsen gedoemd is te mislukken. Okeee het beeld is er zo wel denk ik hé!
Buiten dat het bewolkt was bleek het wel een hele mooie route. Ik voelde me net Heidi. Alleen in de bergen met het geklingel van de koeienbellen om me heen. Het pad bracht me in hele kleine dorpjes van hooguit een paar huizen. Het leek alsof ik 80 jaar in de tijd terug gegaan was. Vervallen huizen met inpandige stallen voor een koe of varken, verweerde was aan de lijnen en hier en daar een oud mannetje met een kruiwagen met mest. Daar rook het hele dorp ook naar . Koeienvlaaien vermijden was onmogelijk. Maar tussen al die smurrie door zag ik ineens ook een man in zijn zondagse kleren staan. Ik vond het wel wat schattigs hebben midden in zo’n dorp waar je geen bingo middag hoefde te verwachten. Parapluutje aan zijn arm, sigaretje in zijn andere hand. Ik lachte vriendelijk naar hem en zei gedag. Maar ieuwwww…óf deze meneer had hele droge lippen óf… hij nam me op een iets minder schattige manier van top tot teen op en ging een paar keer met zijn tong langs zijn lippen terwijl hij iets zei waarvan ik de vertaling maar niet gezellig samen opgezocht heb. Misschien was het lang geleden dat hij iets anders dan zijn koeienstal gezien had maar ik zag het in ieder geval niet als een oppepper voor mijn ego…
Naast oude mannetjes liggen ook overal herdershonden los voor de deur. Niet mijn favoriete honden maar ik had al snel door dat ze niet eens opkeken als ik voorbij liep (dat doen die oude mannetjes dan weer wel) Behalve… als je de bocht scherp neemt en niet ziet dat er nog een hele grote om de hoek ligt die er niet van gediend was van zo dichtbij bezoek te krijgen. Veel gegrom dus ik toverde snel mijn wandelstok tevoorschijn en deed heel stoer maar liep ineens een record tempo
Stukje veder doken twee mensen voor me op die ik al eens eerder gezien had. Ze zijn 70 en een paar dagen terug vierde ze hun 48 jarige jubileum. Het is echt leuk om even achter ze te lopen want ze hebben zoveel plezier samen en af en toe stoppen ze om elkaar een kus te geven. Het kost haar enorm veel moeite om de Camino te lopen maar ze zet door. Ik hoop echt dat ze samen voor de Kathedraal in Santiago staan volgende week.
Ik heb tot nu toe nog niet heel veel mensen ontmoet die alleen lopen. Wil niet zeggen dat ze er niet zijn want ik hoorde ook dat er best veel Nederlanders zijn en ook daar heb ik er nog maar 2 van gesproken. De mensen die ik tegen kom zijn voornamelijk stellen of mannen die samen lopen . Tot nu toe loop ik nog steeds het liefst alleen deze Camino maar mocht ik eens aan willen haken dan zijn mannen vaak het meest toegankelijk en daarmee ontstaan ook verrassend leuke gesprekken. Eigenlijk is dat iedere Camino al zo geweest. Ondanks dat ik het fijn vind zoals het nu gaat mis ik wel af en toe de vriendschappen van de eerste en tweede Camino.
Maar wat ik zei, ik loop graag alleen. Dan kan ik mijn gedachten laten gaan, of juist even helemaal leeg maken om al wandelend te mediteren. Ik had voor vertrek wel wat dingetjes waar ik hoopte beter bij te kunnen als ik in de stilte zou zijn. Ik heb nog een paar dagen nodig😊 Het woordje Licht nam ik in gedachten mee. Ik hou van dit woord! Ik dacht aan Henk, ik dacht aan de zon, aan het proberen zo licht mogelijk te leven, aan heel hard lachen wat zo’n lekker licht gevoel kan geven , ik probeerde te bedenken hoe ik mijn licht kan laten schijnen en iets zou kunnen betekenen in de wereld, ik dacht aan de kaarsjes die ik in Santiago ga branden wat iedere keer weer zo’n bijzonder moment is…maarrrr… ik dacht ook aan mijn weegschaal… zou ik al iets lichter zijn, en er al iets vanaf gewandeld hebben🤪? Ik liep langs een huis met een Boeddha beeld voor de deur, die had ik hier nog niet gezien dus ik keek nog een keer extra. Er zat daar vlakbij iemand op een muurtje en hij begroette me met zijn handen tegen elkaar voor zijn hart, ofwel Namaste. Dit was dus weer zo’n magisch momentje want de betekenis van Namaste is ‘Het Licht in Mij groet het Licht in Jou’ Hoe mooi is dat!Dit kaartje had zijn werk vandaag goed gedaan!
Tegen 13.00 uur kwam het dorp van vandaag in zicht. Ik hoefde maar 20 km en zoals ik al vermoedde ging ik de rest van de middag heerlijk onder een parasolletje doorbrengen. Ik slaap recht tegen over een enorm klooster die ik in de verte al had zien liggen. Ik dacht eigenlijk dat ik daar moest zijn maar ik kijk er vanuit mij raam op uit. In het kader van het thema van vandaag had het wel een perfecte plek geweest.
Morgen nog een korte wandeldag en daarna worden de km-ers weer opgevoerd. Een bed voor overmorgen heb ik nog steeds niet gevonden helaas. Balen want dan kan ik verder ook niks plannen. Zoals het er nu uitziet word het weer een dag rond de 40 km lopen en dat is op het moment eigenlijk te veel. Ik voel me super goed, ren de trap nog op alleen zijn mijn voeten moe aan het worden. Ik heb verschillende Alberque’s gemaild maar nog geen reactie. Onderweg liep ik nog te denken dat het eigenlijk toch best gek is zo’n slaapzaal. Stel je komt iemand bij de Albert Hein tegen en je zou vragen,’he weet je wat. zullen we vanavond gezellig op de zelfde kamer slapen? Vragen we de mevrouw achter de kassa ook en misschien vind de Slager het ook wel leuk !’ Zou aardig bijzonder zijn toch? En dat terwijl het hier de normaalste zaak van de wereld is.🙃
Ik hoop ook dat ik morgen ergens een hele gezonde maaltijd met heeeeel veel groente kan scoren!! Vanmiddag bestelde ik een broodje tomaat met tonijn en sardines. Op het moment dat het op tafel werd gezet had ik gelijk alle katten van de buurt om me heen. Na 3 happen wist ik zeker dat ik hun avondeten te pakken had. De arme schatten… ik heb het maar op het bordje laten liggen. Nu hopen dat de kok het van het broodje afschrapt heeft en terug in het blikje gedaan heeft voor ze!
Time to sleep…Morgen nieuw kaartje, nieuwe route, nieuwe avonturen…
Liefs,
Linda
Wil je een donatie voor Stichting Vluchteling doen? Zou het zo leuk vinden de €1500,-te halen. Dan hier de Donatielink:
HAPPY CAMINO home 