Vandaag een blog schrijven met al 1 oog dicht. Het is voor pelgrim begrippen al bijna tijd om op te staan. Nu heb ik vanavond een kamer alleen dus hoef ik geen rekening te houden met het licht, dat scheelt. Maar om eerlijk te zijn ben ik vreselijk moe! Dit is ook de eerste dag dat ik na het douchen een uur heb geslapen. En als ik mijn wekker niet had gezet dan was ik denk ook niet wakker geworden.
Het woord van vandaag, vertrouwen. Dat had ik nodig! Want zoals ik gisteren schreef lag er een flinke bult te wachten. En voor iemand die een enorme hekel aan klimmen heeft kan je je misschien voorstellen hoe groot de weerstand vanmorgen was. Ik had slecht geslapen maar of dat door het vooruitzicht kwam of door de glazen wijn tijdens het eten? Het lijkt misschien of dat naast wandelen het enige is wat ik doe… en dat is ook zo… nee hoor, zeker niet!! We hadden best een intensief gesprek gisteren, een andere dame en ik en dan staat mijn hoofd altijd nog even een tijdje aan daarna.
Maar alsnog liep ik rond 7.45 uur de deur uit, mijn grote vriend tegemoet. De klim begon ook meteen. Zuchten, steunen, zielig doen, aanstellerig over mijn knie wrijven (waar ik helemaal geen last van hen), denken dat ik anders misschien gewoon maar weer even lekker moet gaan huilen, foto extra terwijl er niks te zien is, achteruitlopen, tegen een boom aan hangen, nog een slokje water, 10 stappen en stilstaan, alles heb ik uit de kast getrokken om er maar zo lang mogelijk over te doen. En dat lukte geweldig!! Ik had mezelf beloofd bij ieder cafeetje een korte pauze in te lassen. Die belofte ben ik zeker nagekomen.
Ik moet wel zeggen, de route was geweldig! Echt super mooi. Een paar regen spetters. Dus het was wel flink zweten onder die poncho. Na deze twee weken ben ik lekker gedetoxt. Als pelgrim heb je een pelgrimspaspoort. Iedere dag moeten daar 2 stempels in verzameld worden om vervolgens officieel de boeken in te gaan en je oorkonde mee naar huis te kunnen nemen. Dat laatste interesseert me niet zo heel erg maar het verzamelen van stempels is wel leuk. Bij de koffie hoorde ik de dames aan het tafeltje naast me druk praten over een vergeten paspoort. Lekker dan, dacht ik nog, dar zou ik toch wel van balen. Ik stond op en wilde weer doorlopen. Rugzak weer op mijn rug, tasje met belangrijke spullen dicht en ja hoor, wie had zijn stempelkaart laten liggen…kwam er gelukkig op tijd achter.
Door… ondanks alles vond ik het nog een klein beetje meevallen. Op het moment dat ik het zwaar vond worden besloot ik muziek te gaan luisteren. Dopjes in en de playlist met Shazamnummers… om nu te zeggen dat ‘Knocking on Heavens door’ heel motiverend is wanneer je jezelf met veel moeite probeert omhoog te slepen…🤔🤔 Het maakte me in ieder geval aan het lachen.
Het kaartje was weer perfect voor vandaag want ik wist dat ik moest vertrouwen. Op mijn lichaam die dit echt wel kan handelen. Ik dacht aan al die duizenden mensen die dit gedaan hadden en sommige echt wel in een slechtere conditie dan dat ik heb (al ben ik geen fanatieke sporter). Het begint ook een beetje te lijken of het inderdaad zo is wat ik gisteren schreef , de Kilimanjaro en Mount Everest in èèn maar voor beetje ervaren sporter is het two fingers in the nose!.
Toch was ik redelijk op tijd boven. De zon scheen en ik kreeg een wintersport gevoel. Getik van wandelstokken, mensen die lekker actief bezig waren geweest en zaten te genieten van de lunch. Ik ging hetzelfde doen. In een winkeltje kocht ik een wandelstok want volgens de verhalen werd het nu alleen nog maar dalen. De man in de winkel vroeg waar ik vandaan kwam. Blijkbaar hield hij van Nederlanders want toen ik dat zei gebaarde hij dat ik moest wachten en dook onder zijn toonbank. Ik dacht even dat hij de grap uit ging halen van het langzaam omhoog komen alsof hij de trap oploopt (vraag me af of iemand snapt wat ik nu bedoel). Maar hij kwam omhoog met een bord vol pins en ik mocht er eentje uitkiezen. Dat is toch weer heel lief! Dus met een blij hoofd liep ik met mijn verse wandelstok de deur uit.
De wandeling ging verder. Heel gek dat er de hele dag best regelmatig mensen om me heen waren en ik de rest van de dag tot de laatste 2 km niemand meer heb gezien. Ik had er zin in om naar beneden te lopen en die wandelstok eens uit te proberen. Het liep alleen wat anders. Geen idee waar alle info vandaan komt maar het klopt in ieder geval niet want de rest van de middag heb ik bijna alleen maar geklommen. Er waren vlakkere stukjes maar dan heel kort.
De wandelstok heb ik dus nog niet echt gebruikt. Tot nu toe zijn we ook nog niet zo’n goede combi. Ik ben er namelijk al 4 x over gestruikeld en voor een majorette stok is hij net te lang dus bij iedere draai die ik wilde maken lag hij weer op de grond. Nu loopt er bij de majorettes ook altijd zo’n man met een, geen idee hoe dat heet, stok voorop en dat lukt wel om na te doen. Ik denk dat het beter is om niet te lang alleen te lopen mochten dit soort dingen een gewoonte gaan worden🤪. Inmiddels kwam er een klim die veel hoger aanvoelde dan die van vanochtend. Dat alleen was al genoeg om er klaar mee te zijn voor vandaag maar als het dan ook nog gaat onweren…. Dat bezorgde me wel een lichte paniek. Lekker dan, in mijn uppie, geen held met onweer en nog klimmen ook. Daar kwam ineens een jongen voorbij. Ik vroeg hem waar hij heen ging. Was het zelfde dorp als ik. Vervolgens begon hij een heel verhaal dat alle pelgrims al in de Alberque’s waren behalve hij want hij is altijd anders dan anderen, hij was degene die gewoon doorliep in het onweer bla bla bla en ik dacht,’ ja joh, ik loop hier gewoon lekker mijn nieuwe naaldhakken uit te testen voordat ik straks weer in mijn snelle Mercedes stap die boven aan de ****berg staat’ maar ik knikte begripvol. ‘He, ik doe het rustig aan dus succes het laatste stuk’ zei ik tegen hem en weg was hij. Mijn hart begon met iedere klap harder te bonzen. Totdat ik ineens een parasol zag. Yes, een cafeetje. Ik blijf daar zitten tot ik niets maar dan ook niets meer hoor rommelen of zie flitsen. En terwijl ik daar zat druppelde er wat bekende gezichten binnen. Wat fijn, als ik weer ga lopen dan alleen wanneer zij ook gaan. We hebben daar ongeveer een uurtje gezeten en liepen met elkaar de laatste 2,5 km. Nog steeds met onweer in de verte maar dit voelde wel veel relaxter.
Ik was als eerste ‘thuis’ en bij binnenkomst begon het weer heel hard te regenen. Wat een kado dat ik vandaag een heerlijke kamer met eigen douche heb. Ik heb het er van genomen. Het grote voordeel van op slaapzalen slapen is dat je het zo gaat waarderen als je weer even zo lekker je eigen plek hebt.
De twee Duitsers waar ik gisteren mee liep zijn er ook dus dat was gezellig. Enige jammere is dat ik door hun in de war ben geraakt en ik nu 14 km extra moet gaan lopen omdat ik mijn volgende slaapplaats op de alternatieve route heb geboekt. Maar die kan er ook nog wel bij. Wat betreft tijd is het prima te doen!
Er was vast meer of leukers te vertellen maar voor nu is dit het.. ik ga slapen! Morgen op tijd weg ivm de weersvoorspellingen. Volgens mijn duitse vrienden gaat het vanaf 13.00 uur heel hard regenen. Dan wil ik wel al een eind op weg zijn.
Om nog op het kaartje terug te komen… ik ben de hele avond bezig slaapplekken te zoeken voor de komende dagen. Aankomende 2 nachten heb ik een bed. Hoe het daarna verder gaat?? Ik heb het losgelaten en ga maar vertrouwen dat het goed gaat komen!
Adios amigos!
Liefs,Linda
Wil je nog doneren of weet je iemand die dit misschien ook wel wilt?
Dit is de donatie link :
HAPPY CAMINO home 