Het woord van de dag, Geduld. Iets wat ik wel heb, Ik kon me dus niet goed bedenken wat dit woord me vandaag op ging leveren. Dat zou vast ergens duidelijk worden.
De Alberque van vannacht was fijn. Lekker bed, goede sfeer alleen hield ik mijn hart vast toen de eerste in slaap vielen. Ik vroeg me af of dubbele oordoppen ook zouden passen maar helaas na hard proppen en wat vreemde kreten kwam ik erachter dat dat niet werkte😃 Het bleek gelukkig heel erg mee te vallen. Of ik had wat slaap in te halen. Ik werd heerlijk uitgerust wakker. Het was nog vroeg. Dit was deels ook omdat aan de andere kant van het muurtje waar ik sliep het heren toilet was en iemand duidelijk zwaar getafeld had de avond ervoor (sorry, hoop niet dat je een beelddenker bent). De eerste vertrok al rond een uur of 5. Het was de hardste snurkster. Bijzondere dame… ik had de nacht ervoor ook met haar op de kamer geslapen. Type wat tegen iedereen loopt te snauwen en zo staat ook haar gezicht. Ze kwam de nacht ervoor met veel herrie de kamer in en knalde letterlijk het raam dicht dus ik vroeg haar ‘Wil je met het raam dicht slapen? Misschien een beetje te warm en is het beter om wat frisse lucht te hebben.’ Ze verstond me niet maar begreep wel dat ik het over het raam had waarop ze heel boos werd en de kamer uitstoof terwijl iedereen verbaasd zat te kijken want het was simpel vraag, geen eis van mijn kant. Ik dacht dat ze er iemand bij ging halen. Om me beter duidelijk te maken had ik de Google Translate er maar bij gepakt. Toen ze alleen terugkwam liet ik het haar lezen maar ze was nog steeds heel boos…Het raam liet ze gelukkig open🎉Wel ging, toen iedereen al sliep, haar telefoon op hardste stand 4x en vond ze het ook heel normaal op te nemen en ruzie te maken met, ik denk, haar vriend. Gisterenavond hield ze zich rustig wat betreft raam. Wel ging weer haar telefoon maar liep ze naar buiten om te bellen (wat we alsnog allemaal meekregen). Misschien paste ze zich beter aan omdat het een gemengde kamer met voornamelijk mannen was ipv de vrouwen kamer zoals de avond ervoor. Dit heeft sowieso mijn voorkeur. Ik vind de gemengde kamers vaak gezelliger. En wbt snurken geen enkel verschil 😇
Terwijl de laatste waaronder ik, duhhh, de rugzakken inpakte begon het te regenen. Toen ik ‘It’s raining man, Hallelujah it’s raining man’ begon te zingen zongen er 2 gelijk mee. What a good way to start a rainy day! Bepakt en bezakt ging ieder zijn eigen weg en yes, het regenen was gestopt. .
Al snel liep ik naast een vrouw uit Ecuador. We praten wat maar haar Engels was niet zo heel goed. Ze sprak Spaans dus het leek haar leuk om elkaar de taal te leren Zij mij Spaans, ik haar Engels. Goed plan alleen na 3 zinnen was ik er wel klaar mee. Oehh het kaartje, geduld… nog 1 zin dan… Wat was ik blij dat een man het gesprek overnam. Ik had het geduld gehad, verder kon ik er ook niets meer aan doen😜
Achter haar waren inmiddels 2 Duitse mannen komen lopen en we raakten in gesprek. Het ging alle kanten op, van koetjes en kalfjes naar de reden waarom ze de Camino lopen. Het is opvallend hoeveel er zijn die tussen 2 banen in zitten (logisch dan heb je de tijd meestal) maar ook veel die in een periode zitten van ‘is dit het nu? Wil ik zo de rest van mijn leven doorgaan?’ Daaruit ontstaan vaak mooie gesprekken. Beide mannen hadden al wat keuzes vooraf gemaakt maar zagen nu nog helderder wat ze wilde. En dat stond lijnrecht tegenover waar ze vandaan kwamen, drukke baan, veel geld verdienen enz. We dronken koffie maar waren nog niet uitgepraat dus de rest van de route zijn we met elkaar blijven lopen.
Vanmorgen had ik ook nog een gesprek met een vrouw. Ze was wat teleurgesteld. Ze liep al 4 weken en wachtte op de wonderen van de Camino. Ook die had ik eerder gehoord. Nu wil ik niet de wijze zweefpelgrim uit gaan hangen maar kon het toch niet laten om haar mijn ervaring te vertellen. Dat het in zulke hele kleine dingen kan zitten. Alleen ervaar je die pas als je alles los laat, je open stelt en vooral niet zoekt. Dat de hartjes die ik onderweg tegenkom mijn kleine geluks momentjes zijn. Ik zal jullie niet vervelen met alle foto’s die ik daar inmiddels van heb. Ik ben zelfs gestopt er een foto van te maken maar ik zie ze zeker, heel heel veel. Maar ook het zingen van die ochtend en natuurlijk kon mijn gejatte bed verhaal niet ontbreken🤪 ‘En misschien voel je het niet tijdens de Camino maar komt het pas als je weer thuis bent.’ Ze keek me aan en bedankte me voor het inzicht. Voor mij was het ook een mooi momentje want daardoor besefte ik en was ik heel dankbaar dat die kleine, grootse dingen zo ‘gewoon’ voor me zijn maar blijkbaar niet voor iedereen. Dit zijn de dingen waardoor ik echt kan genieten van de stilte en het alleen zijn tijdens het wandelen. Ik vertelde haar nog dat mijn kaartje van vandaag geduld was. Dussss…
De laatste kilometers , voordat ik het schattige kleine dorpje wat het eindpunt van vandaag was binnen stapte, begon het weer te regenen. Ik klaag zeker niet want de voorspelling was een hele dag regen en onweer. Ik heb me inmiddels aangepast aan het vooruit boeken van een slaapplaats. Het is ook wel weer relaxt te weten dat er ergens een bed op je wacht. Gisterenavond vertelde een man dat hij alles gepland had. Als hij de afstand van zijn stappen had kunnen regelen dan had hij het gedaan. Ik vind het altijd leuk om te gokken waar iemand vandaan komt en ik had hem als Duitser ingeschat. Alles keurig opgevouwen, spullen in de kast, onberispelijk gekleed, slaapzak strak op zijn bed en het is dat hij geen haar had maar anders had er niet èèn scheef gezetten. Verkeerd gedacht, het was een Fransman. Ik vertelde hem dat zijn verschijning niet paste bij onze uitdrukking ‘ met de Franse slag’. Nee zeker niet, hij hield van ordelijk zei hij. Zijn manier van de Camino wandelen voelde voor mij als een enorme strijd tegen de tijd. Hij had ‘maar’ 2 weken en moest dan weer snel terug om aan het werk te gaan, hoorde ik hem meerdere keren herhalen.. Zonde, hij was dus eigenlijk al vanaf dag 1 bezig met naar huis gaan. Dit is ook èèn van de redenen dat ik het liefst iedere dag wel zie waar ik beland… maar het is wat het is, gelukkig merk ik onderweg niets van de drukte..
Gisteren had ik al geschreven over mijn vriendin die het over rolkofferwandelaars heeft. Vandaag toen ik in de Alberque aankwam moest ik lachen want daar stonden ze gezellig op een rijtje.. de rol koffers! Ik heb er een heel klein schopje bij het voorbijlopen tegenaan gegeven…cheaters! 😜
Ik was de eerste op de kamer dus ik kon mijn bed nog kiezen. Even snelle scan. Super mooie Alberque maar op een dicht dakraam na, geen ramen in de kamer. Een bed waar zoveel mogelijk frisse lucht is, is de plek waar ik altijd voor ga. Ik koos dus maar het bed bij de deur dan kan ik die altijd nog open gooien vannacht. En daardoor weet ik ook dat ik niet als laatste zal vertrekken. Ik wil op tijd weg. Er ligt namelijk een enorme berg op me te wachten morgen. Tot gisteravond dacht ik dat die vandaag al zou komen. Ik voelde een opluchting maar tegelijkertijd is het net als een examen wat uitgesteld wordt, het moet toch een keer gebeuren… Ik denk dat mijn mede pelgrims doorhadden dat dit niet mijn favo onderdeel is want als ik de verhalen moet geloven beklim ik morgen de Kilimanjaro èn de Mount Everest in 1. Nu nog kijken wat de beste voorbereiding is, een extra glas wijn of een theetje en om 19.00 uur naar bed…een voordeel is wel dat dit drama gelijk morgenochtend begint, het kan maar achter de rug zijn…
Genoeg geweest,..ik ga eens wat appjes en Messenger berichten beantwoorden. Zo super lief hoe er meegereisd, geleefd en gelezen wordt!!!!Dank jullie wel💙💛 ook voor de donaties die er weer bij gekomen zijn💙💛
Adios Amoros, Liefs,Linda met de doppen in haar ooros
Wil je ook doneren voor Stichting Vluchteling? Alles staat direct op hun rekening dus er wordt niets gebruikt voor deze reis. Hieronder volgt de donatie link:
HAPPY CAMINO home 