Wat een TOP dag vandaag! Zo die is er vast uit nu eerst het kaartje van vandaag.. vrijheid! Ik heb al best wat testjes gedaan om te zien wat mijn kernwaarden zijn en het is misschien niet heel verrassend dat dit woord altijd helemaal bovenaan staat. Dat is ook zeker wat ik voel als ik op de Camino ben. Schoenen, een rugzak met het hoognodige erin, water en gaan… hoe vrij kan je je voelen?
Gisterenavond lag ik op bed en ik kwam tot de conclusie dat ik deze route en de sfeer, eigenlijk helemaal niet zo leuk vond. Dit gevoel heb ik bij eerdere camino’s niet gehad. Ik was 4 dagen aan het lopen dus tijd om de balans eens op te maken. Ik mis de zee, het vrije gevoel dat je je niet heel druk hoeft te maken om een bed (al is dat ook niet helemaal waar want camino 1 heb ik ook wel eens op de grond gelegen). Ik boek nu de middag dat ik aankom mijn overnachting voor de dag erna. Prima want meestal is het toch wel duidelijk waar je dan heen loopt maar het spontane is er wel wat af. Ik vond het raar want onderweg kom ik bijna niemand tegen dus hoe kan dat? Dat werd me duidelijk toen ik een ochtend wat later vertrok en een enorme berg rugzakken zag staan. Die worden opgehaald en naar de volgende plek gebracht waardoor deze wandelaars alleen een klein rugzakje bij zich dragen. Mijn vriendin noemt dat rolkofferwandelaars. Ik zeg niks want wie weet wat er ooit nog met mij gaat gebeuren😃 Voor deze mensen ligt de reis al vast, alles geboekt vaak door een organisatie en ze hoeven alleen nog te lopen. Helemaal prima, ieder doet wat past. Alleen word het dan lastig om het nog echt helemaal back to basic aan te pakken. Ik ben meer type vrijheid blijheid maar na die lange dag van van de week toch iets geplander. Maar goed, ik lag eens na te denken en nam een rigoureus besluit. Vrijdag pak ik de trein, bus, trein, bus aan het einde van de dag en zou in 8 uurtjes op de Camino in Portugal zijn. Ik heb nog tijd genoeg en dan stap ik daar hetzelfde aantal km in. Alles had ik uit liggen zoeken waardoor ik pas rond 00.30 uur ging slapen, happy met dit besluit…dit is vrijheid!
Toch begon de twijfel al toen ik mijn schoenen aandeed. Loslaten, eerst vandaag wandelen en dan zie ik het wel. Nu einde van de dag kan ik luid en duidelijk zeggen ‘No way, dat ik van deze route af ga want wat een mooie dag was dit! Nog steeds heb ik voorkeur voor de kust maar nu moet ik hier zijn!!
Ik liep vanmiddag heerlijk tussen de buien door in het zonnetje. Ineens hoor ik achter me ‘Heeee, you!’ Na de hele dag alleen lopen liep daar ineens Dé Duitser naast me. Ik WIST het!!! Hij zou ineens opduiken en niet met anderen erbij. Hij begon natuurlijk te vragen of het allemaal goed gekomen was waarop ik antwoordde dat alles altijd goed komt en lachte naar hem. Maaarrrr en vertelde hem toen dat ik echt heel verbaasd en ook wel geïrriteerd was over zijn actie. Hij reageerde gelijk met allerlei redenen om zichzelf goed te praten. Maar ineens kwam de magie van de Camino over ons gesprek. Hij keek me aan en zei dat hij zich aan het verdedigen was maar dat hij een fout had gemaakt. Wow, die verwachtte ik niet. Ik had een, oké, ik ga weer verder, verwacht. Daarvoor in de plaats heb ik het meest mooie bijzondere gesprek sinds tijden gehad. Want achter deze aanwezige jongen schuilt een enorm mooi, gevoelig, zacht, open onzeker lief mens die niets liever dan ‘love and peace’ wil voor iedereen. Ongelofelijk, weer iets waarvan ik denk dat de dingen gaan zoals ze moeten gaan. Want als ik mijn mond open had gedaan omdat ik recht had op dat bed dan had dit gesprek waarschijnlijk nooit plaats gevonden . En dat had voor beide zo’n gemiste kans geweest.Een uur hebben we samen gelopen en daarin zoveel gedeeld. Zowel hij als ik. Absoluut een heel gelijkwaardig gesprek . Waar we precies over spraken blijft op de Camino. Het zou niet goed voelen dit hier te delen. Ik vond het wel een ongelofelijk compliment ( die deel ik dan wel weer ff) toen hij zei ‘ ik hoop dat ik net als jij ben als ik 50 ben’. Dat ontroerde me ( al benadrukte ik wel dat dat nog een jaar duurde, waarop hij een minder geloofwaardig compliment maakte 😃😃) Hij bood me nog een kop koffie aan maar ik bedankte, Ik zat er namelijk lekker in en ik wilde ook weer alleen zijn. Het gesprek laten landen. We gaven elkaar een dikke knuffel en hij haalde een zakje uit zijn rugzak met daar in een lief klein Aquamarijn steentje. Hij had het gekocht voor wanneer hij iemand zou ontmoeten die speciaal voor hem is tijdens de Camino. Grappig, want normaal heb ik ook altijd een zakje met armbandjes of gelukspoppetjes bij me. Blijkbaar mocht ik dit keer de ontvanger zijn. En dat deed ik ook heel blij. Tot ik aan mijn eigen steentjes moest denken die ik meedraag naar Santiago. Het zal in Santiago aankomen maar misschien hoeft het niet los gelaten te worden. Ik gaf hem een kleine rozenkwarts. Niet dat er altijd iets terug gegeven hoeft te worden maar in dit geval was het fijn. De betekenis van de stenen zijn zo passend voor ons beide dus de perfecte ruil! Bijzonder hoe alles kan lopen. Deze jongen heeft mijn leven weer een beetje rijker gemaakt.
Achteraf bleek mijn extra kilometers sowieso perfect geweest te zijn want er hing een slechte vibe bij die Alberque. Bleek namelijk dat ze niets konden eten én één van de gasten met de eigenaar op de vuist was gegaan. Er was dus alsnog een bed vrij gekomen maar wat was ik blij met die heerlijke plek waar ik terecht was gekomen.
Het was mooi en stil onderweg.Ik zag een oud vrouwtje met een zware kruiwagen de berg op lopen ( of eigenlijk, niet oneerbiedig, waggelen). Ik liet mijn spierballen zien en wees naar haar. Ze dook in elkaar van angst… neeee natuurlijk niet, ze snapte wat ik bedoelde en begon in haar snelste Spaans te ratelen. Mijn No haplo Espanol maakte geen indruk. Tussen de regels begreep ik dat ze het over tomaten had en ze haalde met een zwaai een enorme mokerhamer te voorschijn.’Ehhh hou je dat dingetje goed vast lieverd en niet te veel zwaaien por favor!! Ik kon ook nog ontcijferen dat ze 93 was. Pittig vrouwtje, dat Spaanse temperament kan leuk zijn ( behalve bij 1 van mijn roomies gisterenavond) We lachten nog eens naar elkaar, zeiden adios en voor mij nog een extra Buen Camino. De weg ging verder…Het laatste stukje liep ik met een Amerikaan. Hij vroeg me of ik uit Engeland kom. What do you zeeee? Haha, die had ik nog nooit gehoord. Het is toch wel duidelijk aan mijn accent te horen dat ik niet met black tea with milk and cookies opgegroeid ben. Hij nam zijn woorden ook al snel terug. What ik than toch wel a bit jammer vond.
Ondanks dat ik eigenlijk altijd alleen loop ontmoet ik hier en daar wel dezelfde mensen. Bij een klim, een koffiestop of in de Albergue. Na een paar dagen ga je elkaar steeds meer herkennen. Er zijn heel weinig Engels sprekenden en al helemaal geen Nederlanders (🎉🎉om dat laatste ben ik blij!) . Gesprekken komen vaak niet verder dan namen uitwisselen en wat woordjes waarna we hard lachen.
Toen ik het dorp binnen liep hoorde ik ineens heel hard stemmen onderaan de berg mijn naam roepen. Het waren 2 hele blije Spanjaarden die ik 2 dagen geleden tegen was gekomen onderweg. Ze zaten druk naar me te zwaaien. Deze schatten moesten eens weten.. door dit gebaar voelde ik ‘YES, ik ben weer op de Camino.’ De eerste zware dagen zijn nodig geweest om los te laten. De teveel aan tranen moesten eruit. Het zal vast nog wel eens komen maar voor nu voel ik weer ruimte voor nieuwe avonturen. Dat heerlijke gevoel van vrijheid💙💛
Wat ook weer zo mooi aansluit op het doel waar ik voor loop Stichting Vluchteling waar inmiddels de teller op €1075,- staat. Bij andere acties kon ik achterlangs een bedankje per mail sturen dat kan helaas niet bij deze pagina maar weet dat ik echt iedereen super dankbaar ben!!
Liefs,
Linda
Ps voor de net ingestapte lezer, erger je niet en lees over de schrijffouten heen. Dit is de Camino, het hoeft niet perfect en er wacht een heerlijke stoel in de zon op me dus geen tijd te verliezen!
Donatielink:
HAPPY CAMINO home 