Het woord waar ik vandaag mee aan de wandel mocht gaan was gevoelig. Die voelde als thuiskomen. Maar alleen weten dat ik een gevoelig mens ben zou te simpel zijn dus het was weer afwachten wat dit me zou brengen.
Ik liep pas rond half 9 de deur uit. Niet omdat ik zo lekker had geslapen. Ik was blij met een vrouwen kamer alleen kunnen die net zo hard snurken. Buiten dat word ik echt kriegel van die lakenzak. Ik hou er niet van als mijn benen als een soort mummie verpakt liggen. Ik denk er dus over om hem open te gaan knippen. Die over mijn matras en dan mijn slaapzak over me heen.
Ik had vandaag niet een hele lange dag wandelen gepland en mijn slaapplek al geboekt dus vandaar dat ik het rustig aan deed. Ik voelde de kilometers van gisteren absoluut. Voor het eerst sinds alle Camino’s heb ik preventief een paar blaren pleisters geplakt. Meer om het voor te zijn. En dat maakt die rugzak ook weer wat lichter, weegt toch al gauw 3 ons (ik heb hele grote he!😜)
Net als het laatste uur gisteren was het alleen maar afdalen. Geen strak pad maar losse stenen en keien. Dit is de laatste Camino dat ik zonder wandelstok ga. Op dit soort paden kan je eigenlijk niet zonder. Zoals ik gisteren al zei, heeft de val van 3 jaar terug iets met me gedaan. Flashbacks naar hoe ik weggleed en de rugzak mijn hoofd heel hard op de grond smeet. Later bleek dat ik enorm veel geluk had gehad omdat de klap heel dicht bij mijn slaap was. Met trillende benen begon ik met dalen. Iedere stap koos ik bewust. ‘Ik kan dit, ik ben sterk, ik laat de val achter me’ , ik bleef mezelf moed in praten. Tranen liepen over mijn wangen. Yep, daar waren ze weer. Van een traan hier en daar ging het naar snikken en door naar onbedaarlijk hard huilen. Er was niemand dus ik liet mezelf helemaal gaan. Blijkbaar moest dit eruit. Ondertussen nog steeds afzakken naar beneden. De laatste week met mijn vader in het ziekenhuis kwam als een film voorbij. De dingen die nog gezegd waren , de blikken die we uitwisselde, het besef dat het laatste stukje aangekomen was. Ik wist dat deze tranen gingen komen. Toen ik wegging had ik al tegen een Caminovriend gezegd dat ik een rugzak vol verdriet mee ging nemen om iedere dag wat los te laten. Mijn gedachten gingen door naar andere verdrietige momenten. Je leest wel, ik nam het er even lekker van. Als je het dan doet, doe het dan gelijk goed! Ik heb geen idee hoelang ik zo gelopen heb maar ineens voelde ik dikke druppels die overging in pittige regen. Snel poncho pakken en de regenkap over mijn rugzak. Alsof het nog niet uitdagend genoeg was. Nu werden die stenen ook nog eens glibberig. Af en toe greep ik een boom voor wat houvast. Besef van tijd was ik kwijt maar toen ik aan het einde van het stenen pad was en op mijn telefoon keek zag ik dat het 11.11 uur was. Ik heb wat met dubbele getallen dus dat was een bijzonder momentje voor me.
Klinkt allemaal wat heftig misschien maar buiten het loslaten van verdriet gaf het ook weer hele mooie inzichten. Terwijl ik naar beneden liep besefte ik dat dit het leven symboliseert. Alles is goed, zit lekker in mijn vel, ofwel over het algemeen het prachtige uitzicht zoals toen ik de deur uit liep vanmorgen. Maar met het afdalen daalde ik ook steeds een beetje meer af in mezelf en dat is niet altijd makkelijk. En wanneer je dan denkt dat het genoeg is komt er nog iets bij, zoals de regen me duidelijk maakte. Dit belemmerde me letterlijk het zicht door alle druppels op mijn bril. Ik deed hem af maar was daardoor niet scherp meer ofwel ik kan wegkijken maar wat wil ik dan niet zien? Dus poetste ik hem op met mijn shirt en zette door… stap voor stap… tot ik helemaal beneden was en ik een prachtig plaatsje uitkwam ofwellll, doordat ik het verdriet toe had gelaten en weer (nog) beter al het moois om me heen kan zien. Totdat de volgende afdaling komt… of zou ik er dan al meer van kunnen genieten?
Begint dit je te zwaar te worden? Hmmm Het woord van vandaag is gevoelig he! En alleen de leuke dingen delen zou niet eerlijk voelen. Alles er laten zijn. Ook de gevoeligheid van mezelf. Ik ben dat in de loop der jaren steeds meer als mijn kracht gaan zien. Het wil(de) nog wel eens omgezet worden in iets negatief alsof je over emotioneel bent Hahaha nouuuu dat ben ik niet hoor😂 geen hond die dat nog geloofd na al het voorgaande. Maar ik zie dat toch echt anders. Dit was puur het toelaten van wat er nog gevoeld en opgeruimd mag worden. Ik ben momenteel met een opleiding bezig waarin het juist mooi is ‘gevoelig’ te zijn. Ga ik even verder niet op in want dan haken alle niet spiritueel geïnteresseerde lezers gelijk af (als dat sowieso niet al gebeurd is)😃 maar ik zet gevoelig tussen haakjes want zijn we dit niet allemaal? Alleen moet er misschien eens wat vaker een rotsige afdaling genomen worden🤪 (geïnteresseerden voor een volgende camino??)
Niet alleen de afdaling symboliseert het leven maar eigenlijk de hele Camino. En daar kwam ook die vreselijk vervelende Duitser in mijn gedachten naar boven. (Sorry, afkomst doet er helemaal niet toe maar anders word het zo onduidelijk). Hoevaak gebeurd het niet dat je achteraan aansluit, geduld hebt en ineens komt er iemand voorbij die maar èèn focus heeft… en dat is zichzelf. En dit bedoel ik dan metaforisch al is het letterlijk zo ook heel irritant🤪Toen ik er vandaag dus breder naar ging kjjken bedacht ik me, de keuze om rustig mijn schoenen aan te doen , mijn eigen plan te trekken en niet mee te gaan in zijn energie maakte me uiteindelijk veel blijer dan dat ik mijn bed opgeëist had waar ik zeker recht op had. Ik voelde me namelijk trots en sterk aan het einde van de dag en genoot van het heerlijke eten en de mooie plek. ( en dat was echt minder op de plek waar mijn Duitse mattie nu was) .Wanneer ik gebleven was weet ik zeker dat ik met veel onrust in mijn lijf op dat bed gelegen had. Of hij er zelf nog over nadenkt, vast niet… toch hoop ik ergens dat ik hem nog een keer tegenkom. Dan weet ik zeker dat hij iets zal zeggen, wie weet wat voor mooi gesprek er nog uit zal ontstaan… of hij heeft nog een paar Camino’s nodig🙃
Ik hoop dat je je een beetje door deze blog heen hebt kunnen slaan. Morgen is het vooral een vlak pad dus dan zal het verhaal misschien ook weer wat luchtiger zijn. Mijn rugzak is in ieder geval weer wat lichter na vandaag. Voor wie zich zorgen maakt, ik ging niet depressief van huis hoor😃😃 maar het leven is en blijft leren en daar hoort ook verwerken en dingen aankijken bij en dat lukt vaak makkelijker in de stilte.
Terug naar het pelgrimsleven… Ik heb een eenpersoons bed naast het raam die voor 3 stapelbedden staat dus ik ben de peregrinaprinses van de kamer. Ik ga een lekkere douche pakken en op zoek naar tapas, wijn en gezelligheid!! Ben ik namelijk ook best gevoelig voor🤪😂
Voor dat laatste mag ik sowieso wat meer tijd in gaan lassen want ik lig best wat voor op schema. Zoals het er nu uitziet kom ik een paar dagen te vroeg in Santiago aan. Ik weet niet precies hoever ik in totaal moet lopen maar tussen de 310 en 330 km. Ik heb er nu al ruim 100 opzitten dus un poco tranquilo…
Zit trouwens vol verbazing naar een kamergenoot je te kijken die een föhn uit haar rugzak tovert. Voel me ineens een mega slons. De eerste dag deed ik nog gewoon mijn oogpotloodje en mascara op maar toen ik door het zweten alles alle kanten opsmeerde ben ik daar maar mee gestopt. Vind ik dan altijd weer zo’n lekker momentje als ik in Santiago ben.
Maaaaaaaaar voor ik stop nog èèn enorm hoogtepunt van deze dag… tromgeroffel… dankzij heel veel geweldig lieve donateurs staat het bedrag van Stichting Vluchteling inmiddels op…. tataratatarataaaaaaa…. €1018,-🎉🎉🎉🎉🎉Dit was voor mij een goal maar die stel ik nu bij naar €1500,- Zou het gaan lukken? I hope so!!
Okeeeee douche is vrij… Adios Amigos!!
Liefs,
Linda
Wil je doneren? Yeakhhh .. samen kunnen we de wereld een beetje mooier maken 💙
HAPPY CAMINO home 