Dingen gaan zoals ze moeten gaan blijkt maar weer Gisterenavond had ik al een nieuw kaartje voor vandaag getrokken maar was vergeten een foto te maken en kon er niet meer opkomen. Vandaag dus een nieuwe poging, het bleek er een te zijn zonder tekst. Daardoor kon alles opkomen….
Dit als inleiding. Want wat voelt het goed vandaag dat blanco kaartje te hebben want ik ben zo moe. Ik heb echt weinig energie meer nog een heel verhaal te schrijven. Ik haal daarom de highlight van vandaag eruit.
Om 7.10 uur liep ik de deur uit. Het weer was goed maar de hele dag wel wat dreigend, er was onweer voorspeld. Ik durf te zeggen dat ik weinig angsten heb maar onweer is wel een dingetje voor me. Het ging goed, alleen een paar verdwaalde druppels. Totaan de eerste koffiestop liep ik met een erg grappig wat artistiek stel van rond de 60 die klaar waren met werken en mdie voor voor onbepaalde tijd op reis waren gegaan. Eerst de Camino Frances, daarna de Camino Portuguese, dan door naar Nederland om een tandem te kopen en op de fiets naar Stockholm te rijden. Hoe het verder zou gaan lopen zagen ze dan wel weer. Huis op Vancouver eiland werd verhuurd en leverde meer op dan wat ze verdiende toen ze nog werkte. Dan heb je het toch lekker voor elkaar 😃
De rest van de dag heb ik alleen gelopen. Fijne route en zonder snelweg. Ik ging als een speer. De laatste 6 km werd zwaarder. Veel klimmen en wie een trouwe lezer is van de andere Camino’s weet inmiddels dat dat niet mijn ding is. Ze horen me 5 km verder hijgen. Maar het was vroeg en zoals het er uit zag zou ik om 13.30 uur al op plaats van bestemming zijn. Dat hield ik naar voor ogen. Het lukte, gelukkig want ik was er klaar mee.. Ik had gisteren de Alberque gemaild of ik mijn bed kon reserveren zodat ik niet nog een keer naar een hotel moest uitwijken. Als reactie kreeg ik dat het niet mogelijk was maar als ik er voor 15.00 uur zou zijn dan werd er op me gewacht. Mooi, de naam Linda stond dus ergens op een lijstje. Helemaal relaxt was ik nog niet toen ik aankwam want er waren 18 bedden. Dus even het rijtje tellen. Pieuwww gelukkig, ik was nummer 18. Het uur vloog voorbij. Ik zag de twee Amerikaanse meiden van hostel 1 weer, zulke schatjes, en we zaten lekker te praten. Half 3 ging de deur open en kon de inschrijving beginnen. En daar kwam ineens een heel aanwezige, zichzelf erg grappig vindende Duitse jongen aanlopen. Hij deed heel populair en ik had de indruk dat de meeste hem al kende. Hij sprong over het hek en zegt doodleuk, yes mijn rugzak staat nog steeds op me te wachten. WAT zegt hij daar???? Dit meen je niet!! Het is het gebruik op de Camino dat je in de rij blijft en niet je tas neer zet en lekker een biertje gaat drinken. Daar kwam de meneer van de Alberque naar buiten en wees doodleuk dat er plaats was tot de dane voor me. Neeeeeee… alles in het dorp was verder vol! Ik kon een drama maken maar dat zou een enorme slechte energie geweest zijn. Ik heb dus Buen Camino gewenst en ben mijn schoenen weer aan gaan trekken. Daar stond ineens die Duitser achter me. Blijkbaar was het wel gezegd door anderen dat dit echt niet kon! ‘Sorryyyyyy, misschien is er ergens anders nog plek.’ Ik zei hem dat dat niet het geval was. Nog een aanstelligere sorryyyyyy. maar je ziet er gelukkig niet teleurgesteld uit. Ik bleef rustig en zei ‘ geeft niets, iedereen bewandelt de Camino op zijn eigen manier.’ Of hij de onderliggende boodschap begreep betwijfel ik. Hij ging verder ‘ ik heb een tent als je dat wilt.’ Daar kwam toch mijn trots om de hoek kijken. In gedachten schreeuwend ‘ga jij lekker zelf in je tent!’ zei ik ‘Nee hoor, ik loop nog 5 km verder naar de volgende Alberque.’
De eerste 5 minuten weer terug op het pad heb ik hem in gedachten voor van alles en nog wat uitgemaakt . Totaal onzinnig maar wel even nodig. Daarna bedacht ik me… dit is blijkbaar hoe mijn Camino nu moet lopen. Dus door…Het ging best oke, dat uurtje wachten had me weer wat opgeladen. En daar zag ik in de verte al allerlei vlaggetjes bij een bouwval en een enorme bende maar kon me niets schelen, ik wilde een douche en een bed!
Dat feest ging helaas niet door. Nog dichter dan dicht. Oh noooo, volgende dorp was nog eens 10 km. Maar er zat niets anders op. Ik was er zo klaar mee voor vandaag. Mijn voeten waren moe en mijn rugzak werd steeds zwaarder. Terwijl ik nog een keer extra aan het hek rammelde kwamen er 3 Duitse jongens aanlopen. Zij hadden hetzelfde probleem. Toen ik vroeg wat ze gingen doen, vertelde ze dat ze een taxi gebeld hadden om ze naar de volgende plaats te brengen. Impulsief vroeg ik of ik mee mocht liften. Geen probleem voor ze! Daar zaten we te wachten. En langzaam begon mijn schuldgevoel op te spelen. Dit betekende dat ik 10 km ging valsspelen. Het doel waar ik voor liep kwam in gedachten voorbij… NATUURLIJK zal ik nooit de vergelijking maken met mijn Camino maar ik bedacht wel, zij hebben geen keuze. Ze moeten doorgaan en weten helemaal niet of er ergens een slaapplaats voor ze is. Ik sprong op en zei tegen de mannen dat ik door ging lopen. Verbaasd keken ze me aan. Echt? Ik graaide mijn door Pico geadviseerde boekje te voorschijn en zocht een Alberque. Het geluk was met me want er stond naast het e-mailadres ook een telefoonnummer bij. Ik belde en lucky us, er waren nog 4 bedden! De jongens belde de taxi af en daar gingen we. Ieder ons eigen tempo want we waren alle 4 moe. Het zou nog een heel klein stukje omhoog gaan en daarna alleen maar naar beneden. Dat moest te doen zijn. Wat heb ik enorm lopen zweten. De al wat langere Happy Camino volger weet vast nog wel dat ik in 2019 een flinke val gemaakt heb die me een jaar gekost heeft om weer helemaal de oude te worden. De hele weg naar beneden was namelijk precies als het pad waar het toen mis ging. Allemaal losse stenen en keien. Nu ben ik een beetje een kluns. Struikel nogal eens of stoot weer eens mijn tenen dus de angst was groot dat ik weer een schuiver zou maken. Daardoor duurde het ook wat langer dan ik gehoopt had. In de verte zag ik een dorp liggen. Na 41 km en een rugzak van 12 kilo (inclusief 2 liter water ) was ik daar heel heel heel erg blij om…
17.50 uur liep ik de Alberque’s binnen. Ging keurig wachten bij het tafeltje waar twee mannen bezig waren met de inschrijving. Èèn van hem keek me bezorgd aan en vroeg of ik wilde zitten. Was het zo goed te zien dat ik er een lange dag op had zitten. Vriendelijk sloeg ik het af en bleef naast het tafeltje staan. Beide keken me met een vreemde blik aan. Wat was hier aan de hand? Het is heel normaal toch om naast de tafel op je beurt te wachten? Tja, wel als dit de receptie was, gekker word het als twee mannen gewoon een zakelijke bespreking hebben en een vreemde vrouw met bezweet hoofd zegt dat ze rustig op haar beurt wacht😂
Ineens viel het kwartje en vroeg ik, reception? Ahhhh twee lachende gezichten, dat was om de hoek. Hilarisch, dat maakte het laatste uurtjes goed. Bij het inchecken werd gevraagd of ik ook mee wilde eten. Ik had totaal geen trek maar het zou pas om 20.15 uur zijn. Dus ik zei haar dat ik er nog even over moest denken… tiiiijjjd genoeg waarop ze begon te lachen. Wist niet waarom maar het voelde gezellig. Toen ik een half uur later kwam vertellen dat ik graag mee wilde eten zag ik met grote letters dat je het om 18.00 uur door moest geven. Ze moet gedacht hebben dat ik helemaal in de zen modus was wanneer ik om 1 minuut voor zes zeg dat er nog genoeg tijd is.
Ik deel de slaapzaal met 4 vrouwen. Heel fijn!! Spullen pakken en douchen. Jammer dat die ijskoud was maar maakte wel dat ik weer beetje wakker was voor het eten.
Ik zat met 4 Fransen aan tafel. Fijn dan hoefde ik niets te zeggen. Zij geen Engels , ik 3 woorden frans. Maar de meneer tegenover me deed me zo aan iemand denken. Ik heb ze de slappe lach bezorgd want ineens wist ik het. Heb hem snel gegoogled en proberen uit te leggen dat ik hem zo op iemand vond lijken en schoof een foto van Louis de Funès onder zijn neus. Hij lachte enorm hard zijn drie tanden bloot inclusief zijn vrienden. En zo is de dag na twee glazen wijn en een enorm slaperig hoofd toch nog mooi afgesloten. Nu lekker slapen!
Liefs,
Linda
Ps wil he doneren voor de actie voor Stichting vluchteling? Dan volgt hier de link:
HAPPY CAMINO home 