Eerlijk

De eerste wandeldag zit erop. Vanmorgen had ik de wekker op 7.00 uur gezet maar ik had zo’n lekker bed en was zo moe dat ik er om 7.30 uur uitgegaan ben. Niet bepaald Camino tijden. Koffietje erin en om 8.15 uur liep ik Fresh and Fruity de deur uit. Daar is wel een en ander aan vooraf gegaan…

Op het vliegveld van Madrid aangekomen moest ik de bus zien te vinden die mij naar Lèon zou brengen. Een rit van bijna 5 uur. Ik had niets geboekt omdat ik niet wist hoe het zou gaan lopen wbt de Schiphol chaos maar ik had mijn zinnen op die van 11.15 uur gezet. Het was even zoeken, de opstapplaats bleek nl helemaal niet in de buurt te zijn. Dus snel in een bus gejumpt die me op tijd op de juiste plek dropte. Tijdens de rit met 1 hand mijn kaartje kunnen boeken en met de andere hand mezelf staande zien te houden. Het ging helemaal volgens plan. Door naar de volgende bus . On my way, yeahhhhhh wat zit het lekker mee! Fles water bij de hand maar iets zei me dat ik nog maar even moest wachten met drinken. Goede keuze want die bus knalde in 1 ruk door. Ik ben gaan proberen te ‘slapen’ want zodra je gaat denken dat je moet plassen dan moet je. voor de geïnteresseerden, ik heb het droog gehouden!

Tja en toen was ik er. Ik had een heerlijk hotel voor de eerste nacht maar ik voelde me niet happy. De laatste Camino deed ik vorig jaar samen met Pepijn. Dat het bijzonder en gezellig was om samen met mijn zoon te wandelen is geen nieuws maar ik had niet gedacht hem zo vreselijk te missen. Ik had totaal geen zin meer in de Camino en vroeg me serieus af waarom ik dit eigenlijk weer ga doen. Normaal is dit mijn dag 3 tekst dus ik hoop dat ik het alvast gehad heb. Dikke tranen bleven komen. Oké komop Lin sprak ik mezelf toe, je weet waarvoor je gaat en je bent er dus maak er wat van! Heerlijk, zo’n nuchtere wijze inner voice.

Ooit heb ik tijdens mijn yogaopleiding kleine affirmatie kaartjes gehad. Net voordat ik de deur uitstapte had ik ze nog in mijn rugzak gepropt. Niet voor niets blijkt, want dit was een mooi moment ervoor. Tijdens mijn eerste Camino ontmoette ik 2 vrienden die elkaar iedere dag een levensvraag stelde en daarover spraken onderweg. Ik besloot hetzelfde te doen maar dan in gesprek met mezelf. Dus intuïtief pakte ik er één, het woord wat er op stond was Eerlijk.

Daarmee in gedachten liep ik na een lekkere douche de deur uit om het stadje in te gaan. Maar dat verdrietige gevoel bleef. Oké..eerlijk!!! Ik had geen zin om ergens te eten tussen al die gezellige mensen die met elkaar aan tafel zaten te lachen . Dus supermarkt in om een salade te scoren. Waar ik zelfs met tranen bij de komkommers stond, Pepino in het Spaans, één van de koosnamen voor Pepijn. Dit klinkt als drama toch😃 Heb nog wel op een terras een biertje gedronken om de Camino in te luiden, sommige dingen moeten nu eenmaal 😇. Daarna met gierende slippers naar het hotel! En slapen want dit rot gevoel zou zo maar eens een reactie van een nachtje weinig slaap en best veel reizen kunnen zijn.

En dat bleek grotendeels het geval! Toen ik vanmorgen de eerste stappen zette voelde ik me best oké. Ehhh nou jaaa dat maakte ik mezelf wijs… nu eerlijk… weer liep ik te huilen. Dit keer niet om Pepijn maar om mijn vader. Ik dacht aan de keer dat hij onder mijn Facebook bericht tijdens de laatste Camino schreef dat hij trots was. Ik neem hem mee, we lopen hem samen. En wat zal ik trots zijn als ik in Santiago aankom!!

Waarschijnlijk door de tranen kon ik nergens de gele wegwijspijlen vinden. Op dat moment kreeg ik een appje van Pico maar al snel daarna klonk zijn vertrouwde stem door de telefoon. Pico leerde ik tijdens de Camino in 2019 kennen. We hebben al die tijd contact gehouden. Hij is een paar jaar jonger dan dat mijn vader is geworden. Ik merkte dat het zo fijn was juist hem even te horen want daarna waren de tranen (een paar uur) weg.

Ik was er weer en het ging eigenlijk verrassend goed, lichamelijk gezien. Ik maakte me daar echt wel een beetje zorgen om. Sinds September had ik gemiddeld maar zo’n 20 km per week gelopen, de rugzak was sinds juni niet meer de kast uit geweest en ik ben ook echt niet in topconditie . Maar als het zo aan bleef houden moest het gaan lukken met die 25,5 km vandaag. Alleen, wat was de route saaaaaaaiiii!! Bij een koffiestop weer een appje naar Pico die deze route kent. Het klopte, dit was saai..glimlach, lag dus niet aan mij. Maar daar kwam een mooie zin achteraan..maar je kunt ook van de saaiheid genieten. Zo, daar zegt hij wat!!

Na een nieuwe 1,5 liter fles water te hebben verdeeld over 2 kleinere flesjes ging ik met deze wijze woorden op pad… en eerlijk, ik kon inderdaad meer genieten! Even klein stukje met mijn oortjes in muziek luisterend en meezingen. Nu is het voor niemand onbekend hoe dat klinkt als je van buiten af de muziek er niet bij hoort maar hé, ik was only the lonely. Het is rustig en degene die ik tegenkom zijn Italianen en Spanjaarden die me aankijken of ik Chinees spreek (of zing) zodra ik iets in het Engels zeg.

Zo tegen het einde begon ik het wel zat te worden. Ik dacht dat ik nog een uur te gaan had maar verrassend genoeg was ik na 10 minuten ineens in de plaats waar ik wilde eindigen vandaag. In een boekje zag ik een hostel waar veel pelgrims blij van werden dus dat was my catch of the day. Bordje op de deur dat je alleen met mondkapje naar binnen mag. Prima, vis ik die toch onderuit mijn rugzak. Dus daar ging de hele inhoud over straat. Dat ze vervolgens in mijn voorvak zaten kom de pret niet drukken want ik had het idee dat ik de eerste was. Een kwartier later en 6x mijn fles oprapen was ik klaar voor mijn entree! Okeeee tip voor iedereen, voel eerst of een deur open is of let op de signalen waaruit blijkt dat iets misschien al 10 jaar leeg staat. Terug naar het dorp en de eerste ‘de beste’ Alberque die ik zie is van mij. Ook hier beter op de signalen letten. Maar hé, voor €6,- heb ik toch maar mooi een bed en warme douche! En hele grote kans op een slapeloze nacht. Achter mij liep namelijk een zwaar snuivende man met nog iets meer Coronakilo’s dan ik heb, naar binnen. Buiten dat hou ik wel echt van dit sfeertje. Iedereen laat elkaar, muziek lekker aan, hier en daar een praatje en het bekende raden waar je vandaan komt. De score voor mijn verschijning staat nu op Italiaans, Braziliaans en Spaans. Nu zeg ik alleen maa Si en dat is in zowel Spaans als Italiaans hetzelfde dus niemand weet het antwoord. Even beetje onrust stoken op die slaapzaal. Ik was trouwens echt trots op mezelf want ik ben gewoon al helemaal klaar en voorbereid voor morgen zonder dat de hele vloer naast mijn bed bezaaid ligt met mijn bagage. Ondergoed van vandaag hangt ook al te wapperen aan de waslijn, water voor de eerste twee uurtjes morgen en de kleding hangt al klaar over mijn rugzak. Si si ik word nog eens een echte Peregrina. Verder verstand op nul want ik geef eerlijk (daar hebben we hem weer) toe, ik moest even slikken toen mijn bed aangewezen werd. Bij de inschrijving moeten ze altijd je paspoort zien voor de gegevens en ik vermoed dat ik met mijn 49 onder de oudjes ga vallen want ik mag onderop in het stapelbed, het heeft zo zijn voordelen.

Eenmaal aan het schrijven wil ik nog zoveel meer vertellen maar grote kans dat je inmiddels afgehaakt bent. Wees eerlijk (oh nee, dat was mijn kaartje he) De kaartjes hou ik erin want ik heb vandaag echt mooie inzichten gekregen en in de stilte is het toch net iets makkelijker om goed te voelen wat bepaalde woorden voor gedachten, emoties en herinneringen oproepen. Maar ook wat ik mee wil nemen of anders wil voor de toekomst. Deze interne gesprekken ga ik verder niet delen, het ken te gek ook😜

Saves by the bel… het begint te regenen dus tijd om de was naar binnen te halen en kijken of ik iets te eten kan vinden!

Liefs, Linda

Ps duim je mee dat er geen bedbugs in mijn matras zitten.

Ps 2 ik zou het onwijs leuk en lief vinden als je een donatie wilt doen voor de actie waarvoor ik loop, Stichting Vluchteling,. Het kan al een heel klein bedrag zijn want je kan dit zelf aanpassen. https://www.actievoorvluchtelingen.nl/actie/linda-prooi-2?fbclid=IwAR0rUsDx6ZQVHAeo-4jBvngwsJ5T2cIZ6fsbSyRJIGLP_dDthGDCTJcY0Gw

Ps 3 zit er een taaljunk bij de lezers?? Oehhh wat zal je het fijn hebben😂 in de repeat, ik lees niet na op schrijffouten.