Help…nog 5 dagen en dan zit ik heel vroeg in de ochtend op Schiphol aan mijn koffietje te wachten bij de gate. Wat?? Zei ik 5 dagen?? Nog een keer HELP! En dan bedoel ik niet dat ik in totale paniek ben, al word dit een bizar druk weekje. Maar een serieuze roep om hulp.
Ik ben niet van het smeken en bedelen om donaties. Tenminste, ik hoop niet dat het zo voelt. Ik probeer de donaties bij elkaar te sprokkelen door te schrijven over mijn wandelavonturen en wat social media posts, aan jou natuurlijk de keuze of je het leest. Toch ga ik het nu wel een klein beetje doen. Ik weet dat er al heel veel acties zijn, dat we allemaal zo onze eigen doelen hebben, dat het leven duurder wordt maar ook dat de oorlog in de Oekraïne nog niet voorbij is en ons allemaal raakt… Toen in Februari de ellende losbarstte ging ieder gesprek hierover. Wat als het ook hier heen komt, wat als wij in zo’n situatie terecht komen, wat als mijn kind ineens met zijn 18 jaar moet gaan vechten, wat als… Misschien ligt het aan mij maar dit soort gesprekken lijken af te nemen. Gelukkig zijn we als mens flexibel. Het zou niet gezond en ook zeker niet helpend zijn als we in angst zouden leven. We mogen genieten van de vrijheid die we hebben. Alleen…en ik bedoel het zeker niet belerend want dit is net zo goed een note aan mezelf, we mogen de mensen daar niet vergeten…dus toch even een zachte pleaseeee …laten we samen de wereld een beetje mooier maken…
Een paar weken terug stond ik met een buurman midden in de nacht te praten. We lieten alle twee de hond nog even uit. Op de een of andere manier krijg ik het nooit voor elkaar om op een normaal tijdsstip naar bed te gaan. Het leuke daaraan is dat ik inmiddels een vast nachtelijk groepje honduitlaatmaties in the Hood heb. We hangen een beetje, nemen de dag door of hebben het over het aantal sterren die het weer van de volgende dag voorspellen.Mocht je denken, leuk…wil ik ook, waar kan ik een hond kopen…denk dan nog even goed na…grote kans dat je namelijk niet meer slaapt. Of je moet gewend zijn aan iemand die met 1 oog nog in de mascara zit en met het andere oog een soort pandalook tot ergens in de knieholte heeft. En dat is nog de goed geconserveerde versie aan het einde van de dag. Ik heb hier nog vele variaties op. misschien iets voor een volgend blog maar nu terug naar het gesprek met de buur(t)man.
Ik had op Facebook een oproep voorbij zien komen waar hij vroeg om pakjes drinken, lekkers enz. Hij is buschauffeur en had samen met collega’s besloten naar de grens van Polen te rijden om vluchtelingen op te halen en naar Zuid Frankrijk te brengen. Zijn verhaal was indrukwekkend. Mensen die het liefst daar wilde blijven, ondanks het gevaar en de chaos. Ze wilde zo dicht mogelijk bij de voor hun zo vertrouwde plek blijven, het gevoel zo snel mogelijk weer terug te kunnen naar achtergebleven familieleden of bang zijn dat ze anders nooit meer te vinden zijn voor hun man of zoon die het land aan het verdedigen zijn. Maar ook de angst of degene die hen met de bus meenemen wel zuivere intenties heeft. Zijn dit geen mensensmokkelaars? Waar brengen deze vreemde mannen onze kinderen heen? Wat snap ik deze gevoelens… Je land ligt in puin, je bent alles kwijt, families die van elkaar niet weten waar ze zijn. En dan instappen naar een plek waar je misschien nog nooit geweest bent, de taal niet spreekt en nog verder weg van alles wat vertrouwd voor je is. Wat een onzekerheid…Die nacht heb ik maar slecht geslapen. De verhalen waren heel beeldend…En dat is dan voor mij ‘alleen nog maar’ een verhaal. Voor hen de keiharde realiteit.
Ik weet het, ik had in mijn vorige blog gezegd dat ik niet over de toestand in de wereld zou gaan schrijven. En dat is ook niet wat ik tijdens mijn Camino ga doen. Toch wilde in nog een keer Stichting Vluchteling in het licht zetten. Het doel waar ik dit jaar voor ga lopen. Zonder deze geweldige mensen zou er nog meer leed en chaos zijn. Zij doen er alles aan om de mensen in nood hulp te bieden. Rust te scheppen en heel veel liefde te geven waar het zo hard nodig is.
Ik merk dat ik in de twijfel schiet. Moet ik dit plaatsen? Ik wil niemand iets opdringen of het gevoel geven met een vinger te wijzen of overkomen alsof ik het allemaal zo geweldig doe. Ik wil vooral veel positiviteit en vrolijkheid brengen. Maar he, dit is het leven! En als er iets is wat je overal hoort, leert en leest is dat we hulp mogen vragen als het leven te moeilijk wordt. Dus bij deze, HELP…niet voor mezelf maar voor de mensen die momenteel geen stem hebben omdat ze keihard bezig zijn zich staande te houden in het grote verdriet waarin zij belandt zijn.
Onder dit bericht deel ik de donatielink van mijn actiepagina. SUPER bedankt iedereen die al gedoneerd heeft. De teller staat inmiddels op €690,-. Alles gaat rechtstreeks naar St. Vluchteling er zal dus niets gebruikt worden voor mijn reis!! Ondanks nog totaal niet klaar te zijn voor vertrek kan ik niet wachten om aan dit nieuwe avontuur te beginnen. Wat ben ik ongelofelijk dankbaar dat ik de mogelijkheid heb om vanuit vrijheid mijn rugzak te pakken, te gaan en het gevoel te hebben iets te kunnen doen, hoe klein ook. Ik hoop zo dat we tijdens mijn wandeltocht het bedrag misschien wel kunnen verdubbelen. Stiekem hoop ik natuurlijk nog veel en veel meer :). Zeg het dus gerust tegen je vader, moeder,opa, oma, tante, neefje of misschien wel aan de vrienden bij jouw nachtelijke buurthangplek!
Zaterdag blog nummertje 3, live vanaf Schiphol Airport…CY there!
Liefs, Linda
Ps had je mijn vorige blog gelezen? Daarin valt te lezen dat ik geen tijd steek in schrijffoutjes en ook niet terug lees. Wel vind ik het heel gezellig als je een reactie achterlaat 🙂
HAPPY CAMINO home 